Een knotsgekke, megalomane campagne met oranje zeppelins en pingpongbalhoofden: de Amerikaanse acteur Timothée Chalamet zet met zijn unieke, onvermoeibare promotie voor Marty Supreme een nieuwe standaard voor filmmarketing.
is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
Achteraf gezien was de naam van de video al grappig. Op 15 november 2025 plaatste acteur Timothée Chalamet een filmpje op Instagram met de raadselachtige titel video93884728.mp4. Het bleek een opname van een Zoom-meeting die Chalamet had met het marketingteam van filmmaatschappij A24.
Het achttien minuten durende filmpje begint – zoals alle Zoom-meetings – doodsaai. Een voorstelrondje, langs alle acht deelnemers. ‘Hi, ik ben Charlie, een junior creatief producent, leuk hier te zijn.’ Et cetera.
Wat moeten we hiermee, Timmy? Heb je video93884728 misschien per ongeluk online gezet?
Maar dan is de 30-jarige Chalamet aan de beurt. Hij ratelt meteen over zijn ideeën voor de campagne van Marty Supreme. Helemaal te volgen is het niet, en als hij eindigt met ‘Swap!’ volgt een doodse stilte van het team.
Vervolgens: ‘We moeten doelbewust zijn met de campagne. Onvermoeibaar. Agressief.’
‘Het moet een van de belangrijkste dingen zijn die er dit jaar op aarde gebeuren.’
Dit is niet serieus. Toch?
Dan deelt Chalamet zijn scherm (op zijn bureaublad staat een foto van hemzelf met een SAG Award in zijn handen, een jaarlijkse prijs van de Amerikaanse acteursvakbond) en opent mapjes als ‘Great Idea 1’ en ‘Great Idea 2’. Alles moet oranje worden, naar de kleur van de tafeltennisballetjes die Marty Supreme bedacht. Het Vrijheidsbeeld bijvoorbeeld. De Eiffeltoren. Hij wil dat duizenden zeppelins een oranje wolk vormen – al twijfelt hij of dat ‘kosteneffectief’ is. Maar als je nou uit zo’n zeppelin oranje balletjes laat ‘regenen, regenen, regenen’?
‘Waanzinnig leuk’, praten de onbewogen teamleden met hem mee. ‘Het enige dat we misschien moeten overwegen’, stelt eentje voorzichtig, ‘is de veiligheid?’
‘Ik wil natuurlijk niemand in gevaar brengen, maar we moeten niet té veilig willen zijn bij de promotie’, reageert Chalamet. ‘Iemand verliest misschien een arm door de campagne, maar het zou ook kunnen dat iemand intellectueel een arm rijker wordt door de film.’
Het filmpje ging viraal – en vanaf dat moment werd eigenlijk alles rondom Marty Supreme en Timothée Chalamet online een sensatie. Goed, het werd niet ‘een van de belangrijkste dingen op aarde’, maar wel een cultureel fenomeen. Met effect: toen de film ruim een maand later uitkwam, zei 50 procent van de bezoekers dat ze vanwege Chalamet kwamen. De vernieuwende, slimme publiciteitscampagne voor Marty Supreme leidde tot de grootste hit van studio A24.
Wat is zo intrigerend aan dit Zoom-fragment? Je weet nooit precies waar je naar kijkt. Is het gespeeld of echt? Parodieert hij zichzelf, of megalomane sterren in het algemeen? Is het een grap, of zit er een kern van waarheid in? Want ze werden dus wel gewoon uitgevoerd, die knotsgekke, megalomane ideeën van Chalamet. Er kwamen oranje zeppelins. Zijn foto verscheen op een ontbijtgranendoos. En ook al werd het Vrijheidsbeeld niet oranje, er verscheen wel een filmpje waarin Chalamet (die in de Zoom-video beweerde hoogtevrees te hebben) als eerste mens boven op de Las Vegas Sphere staat, die digitaal is omgevormd tot een enorme oranje pingpongbal. ‘Yeah!’
Chalamet verscheen samen met zijn vriendin Kylie Jenner in knaloranje outfits bij de première in Londen. Hij deelde windjacks met de filmtitel uit aan bevriende beroemdheden (van Tom Brady tot Bill Nye). Hij plaatste een foto online van Times Square en zei: ‘Kom hier kijken naar het eerste half uur van Marty Supreme.’ Zelf dook hij op, tussen honderden fans, geflankeerd door bodyguards met oranje pingpongbalhoofden. Zijn campagne was agressief en onvermoeibaar.
Soms leek het zelfs meer op performancekunst dan op reclame. In het meest absurdistische filmpje zit Chalamet in een glazen doos vol oranje pingpongballen, omringd door tafeltennissende mannen met pingpongbalhoofden. Vervolgens loopt hij naar een ander decor, waarin hij in een tv-interviewsetting robotisch zegt ‘Marty Supreme is een Amerikaanse film die uitkomt tijdens kerst 2025’ – een zinnetje dat in de verdere promotie herhaaldelijk terugkomt.
Het is een filmmarketingcampagne die filmmarketingcampagnes op de hak neemt en tegelijkertijd grif gebruikmaakt van de wetten van de filmmarketing. Marty Supreme, kerst, pingpong, oranje: het werd erin geramd. Het is een mediastrategie die fascineert omdat je alles eindeloos supermeta kunt analyseren, maar óók omdat mannetjes met pingpongbalhoofden nu eenmaal fascinerend zijn, en al helemaal als ze in een paar seconden langsflitsen op TikTok.
Wie verzint zoiets? Laten we inderdaad het narratief volgen, en zeggen dat Chalamet vooral zelf het brein is achter deze slimme kolder. De acteur groeide op in New York, als zoon van een voormalig Broadway-danseres en een Franse journalist. Hij ging naar LaGuardia High School, een gerenommeerde kunstopleiding, en studeerde een blauwe maandag culturele antropologie aan de Universiteit van Columbia. Vervolgens speelde hij in bloedserieuze arthousefilms als Call Me By Your Name (2017), Lady Bird (2017) en Beautiful Boy (2018) en in blockbuster Dune (2021).
Een slimme, cultureel onderlegde man dus, met een serieuze acteercarrière. Maar óók iemand die feilloos weet wat online werkt en er zichtbaar plezier in heeft daarmee te spelen. Als 15-jarige maakte hij bijvoorbeeld de rapvideo Statistics, om een hoger cijfer te krijgen van zijn wiskundedocent mevrouw Lawton.
Die malle energie heeft hij sindsdien gecultiveerd. Hij is serieus én niet, hij is authentiek én niet, en dat maakt hem aangenaam ongrijpbaar. Tijdens de promotie van de Bob Dylan-film A Complete Unknown bijvoorbeeld, dook hij op bij een Timothée Chalamet-lookalikewedstrijd. Hij kwam op een gifgroene leenfiets naar de première in Londen. Later mokte hij dat hij een boete moest betalen, omdat hij hem verkeerd had geparkeerd, terwijl het toch fraaie promotie was geweest voor het merk. Volgens The New York Times was zijn ‘gen Z-Oscarcampagne’ zo goed dat hij alleen daarvoor al een Oscar verdiende.
Chalamet is een op zichzelf gebaseerd personage in het publiciteitscircuit. Bij Marty Supreme lijkt hij die nog scherper te hebben afgestemd op de film. De tafeltenniskampioen Marty is een man die voortdurend roept dat hij grootsheid nastreeft. Een ongelofelijke hosselaar die voortdurend zijn stempel op de wereld wil drukken – met oranje pingpongballen bijvoorbeeld. ‘Ik wil de allergrootste worden’, kondigde Chalamet vorig jaar aan bij de uitreiking van de SAG Awards (inderdaad, die van het bureaublad uit de Zoom-video). ‘Top-level shit’ noemde hij zijn eigen acteerwerk in Marty Supreme. Is hij gewoon zo zelfverzekerd? Heeft het spelen van Marty iets in Chalamet naar boven gehaald? Of speelt hij Marty nog steeds, maar dan als zichzelf? Nogmaals: waar kijken we nou naar?
Je kunt het ‘methodmarketing’ noemen, als een film lijkt door te vloeien naar de werkelijkheid. Misschien begon Joaquin Phoenix ermee, toen hij in 2010 een jaar lang deed alsof hij rapper wilde worden. Pas na de release van de documentaire over zijn carrièreswitch, I’m Still Here, gaven hij en regisseur Casey Affleck toe dat het allemaal onzin was geweest.
Vooral de laatste jaren lijken steeds meer sterren het promotiecircuit te gebruiken om hun rol in een bepaalde vorm door te zetten. Zo verschijnen steeds meer acteurs op de rode loper in een outfit die bij de te promoten film past: Alexander Skarsgård in kink en leer voor romcom Pillion, Zendaya in tennisoutfits bij Challengers en een robotachtige bodysuit bij Dune. Margot Robbie en Jacob Elordi leken de romance van hun personages in Wuthering Heights tijdens de publiciteitscampagne niet los te kunnen laten.
Het is een slimme manier om het publiek emotioneel bij je film te betrekken en de interesse vast te houden. Zo maak je van een release een evenement en dat is, zo weten we sinds ‘Barbenheimer’, dé manier om de bioscoopstoelen te vullen. Maar waarom, zo redeneert A24, zou je daarbij afhankelijk blijven van het traditionele promotiecircuit? Waarom de standaarddingen doen als een poster- en trailerlancering, in de hoop dat ze worden opgepikt? Waarom een ster talloze tv-optredens laten doen, waarbij de interviewers hengelen naar memewaardige uitspraken, als je zelf de regie kunt pakken? Steeds meer marketingbudget stoppen ze daarom in onconventionele promotiestunts.
De campagne voor hun aankomende film The Drama, een romantisch drama met Zendaya en Robert Pattinson, begon met een verlovingsaankondiging in The Boston Globe, waarbij de ‘verlovingsshoot’ op Instagram verscheen. Op Valentijnsdag lanceerden ze de site charlieandemmaforever.com, waarop je kunt rsvp’en voor het huwelijk van de personages.
Dit soort promotie via nepsites is ook niet nieuw (zie The Blair Witch Project, 1999), maar het verschil is dat iedereen zeker weet dat het reclame is, en het toch zo prikkelt dat je wilt weten wat de volgende stap zal zijn. Uitgevoerd door Chalamet is dat helemaal verslavend: het is nooit helemaal duidelijk of hij methodmarketing serieus neemt, of speelt dat hij dat serieus neemt, en het daarmee belachelijk maakt.
Chalamet heeft laten zien hoe je filmmarketing 2.0 moet aanpakken, aldus analisten. Maar deze unieke, ongrijpbare campagne valt niet te herhalen natuurlijk. De enige manier om dit te evenaren is door het publiek weer te verrassen, op een geheel andere manier.
Vermoedelijk is er maar één man die dat kan en zich er met ziel, zaligheid en zelfspot in wil storten. In de Zoom-video is nóg een mapje te zien op Chalamets bureaublad. ‘World Take Over 2031’ heet het. Nog vijf jaar – ik kan niet wachten.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant