Marijke Groenewoud, Joy Beune en Antoinette Rijpma-de Jong grepen dinsdag als topfavoriet naast de olympische titel, maar zijn blij met zilver. Vooral bij Beune, voor wie de Winterspelen voorbij zijn, zorgde de zilveren plak voor opluchting. "Er gebeuren gekke dingen op de Spelen."
Een uur na de zilveren race willen Groenewoud, Beune en Rijpma-de Jong niet mee in het gevoel dat ze goud hebben verloren. "Wij hebben hier zilver gewonnen", zegt Beune, die van Rijpma-de Jong en Groenewoud een bevestigend knikje krijgt.
Een opvallende uitspraak voor het drietal dat al twee seizoenen lang oppermachtig is op de ploegenachtervolging. Het trio was tot aan de Winterspelen ongeslagen en veroverde twee jaar op rij de wereldtitel. Maar uitgerekend in Milaan lukte het dinsdag niet.
"Natuurlijk ga je hier voor goud, maar dat zat er simpelweg niet in vandaag", vervolgt Beune. De 26-jarige Beune werd op voorhand als topfavoriet gezien voor drie olympische titels, maar dat liep anders. Beune greep naast een olympisch ticket op de 1.500 meter en op de 3.000 meter werd ze teleurstellend vierde.
De ploegenachtervolging was haar laatste kans op goud, maar ook op dat onderdeel lukte het niet. "Er gebeuren gekke dingen op de Spelen", besluit Beune. "Maar ik heb er ondanks alles ontzettend van genoten. Het is vooral fijn dat er nu iets tastbaars om mijn nek hangt."
Voor Beune is het zilver op de ploegenachtervolging haar eerste olympische medaille, terwijl Rijpma-de Jong en Groenewoud al vaker op het olympisch podium stonden. "Goud was dichtbij en dat maakt het zuur, maar we mogen hier echt blij zijn met zilver", zegt Rijpma-de Jong.
Groenewoud, Rijpma-de Jong en Beune gingen tegen Canada strijdend ten onder. Na een uitstekende start van het Nederlandse trio was Canada op de streep 0,96 seconden sneller. "Wij waren niet slecht vandaag, maar Canada was beter."
Wat ze nu anders hebben gedaan dan afgelopen jaren? "Niks eigenlijk", zegt Groenewoud. "Het enige verschil is dat we hier een kwartfinale, halve finale en finale moesten rijden", vult Beune aan. In die halve finale ging het nog bijna mis voor Nederland.
Japan leek tot het ingaan van de laatste ronde naar de finale te gaan. In de laatste meters versnelde Nederland, waarna het alsnog de finale mocht rijden. "Die race was heel pittig", blikt Beune terug. "Maar dat is niet de reden dat we hier geen goud winnen. We hebben een dijk van een race gereden, maar het was niet genoeg."
Waar de vrouwen blij waren met het zilver, was er dinsdag bij de mannen een mindere stemming. De ploeg van bondscoach Rintje Ritsma liep na een rumoerige aanloop in de troostfinale nipt brons mis.
Of Ritsma door al het gedoe rondom de mannenploeg minder oog had voor de vrouwenploeg? "Dat idee heb ik niet", zegt Rijpma-de Jong. "Hij maakt zich over ons niet zo'n zorgen. Al denk je soms wel: wij zijn er ook nog."
"Maar dat heeft er niet voor gezorgd dat wij hier geen goud winnen", benadrukt Groenewoud. "Zonder hem redden we ons ook wel hoor", zegt Rijpma-de Jong al lachend. "We mogen hier gewoon ontzettend trots op zijn en er hoeft niet alleen maar kritiek te zijn op die ploegenachtervolging."
Voor Beune zijn de Spelen nu voorbij, maar Rijpma-de Jong (1.500 meter) en Groenewoud (1.500 meter en massastart) komen nog in actie. "Ik heb de hele Spelen als geweldig ervaren. En natuurlijk was goud mooi geweest, maar dit is niet het einde van mijn carrière. Ik ga in ieder geval met een medaille naar huis."
Lees alles over de Olympische Spelen van Milaan op onze dossierpagina