In de groepswedstrijd tussen Zweden en Canada vlogen plots de fucks en beschuldigingen over de baan. Zijn er dan toch videoscheidsrechters nodig bij het doorgaans zo sportieve curling?
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant. Hij schrijft met name over sport en media.
In de marge van klaterend schaatsgoud en denderend shorttrackgeweld ettert een rel in wat toch met afstand de meest beleefde sport op het olympische programma kan worden genoemd. Het moddergooien tussen Canada en Zweden raakt zelfs aan de heilige graal van het stenenschuiven op ijs: de spirit of curling, die ultieme sportiviteit voorschrijft.
‘Je eigen fouten toegeven staat bovenaan in de regels’, spreekt bondscoach Shari Leibbrandt-Demmon van het Nederlandse curlingteam in klare taal. ‘Dat leert elke curlingspeler van jongs af aan.’ En laat dat nu precies zijn waar de fittie tussen het Canadese en het Zweedse mannenteam bij de Olympische Spelen om draait.
Tijdens hun groepswedstrijd kregen de Zweed Oskar Eriksson en de Canadese vedette Marc Kennedy het vorige week vrijdag met elkaar aan de stok. Eriksson beschuldigde Kennedy van valsspelen en vroeg hem, hoorbaar voor alle kijkers, of hij zoiets echt nooit had gedaan.
‘Ik kan je een video na de wedstrijd laten zien’, zei de Zweed. Kennedy, boos omdat hij erin zou zijn geluisd door de Zweden, gaf Eriksson te verstaan ‘to fuck off’. Eriksson beklaagde zich nog bij de scheidsrechter, maar die had geen overtreding gezien – dat kan ook niet vanaf zijn positie achter de baan.
Twitter bericht wordt geladen...
De beelden van curlinggate gingen viraal, overal doken jolige memes op van een valsspelende Kennedy (op een ervan duwt hij met zijn hand een ijshockeypuck in het doel). Opschudding alom. Want is curling niet juist de sport waar teams elkaar complimenteren met een briljant geplaatste steen? En plots vliegen de fucks en beschuldigingen over de baan?
‘Er is aardig wat commotie’, constateert Wouter Gösgens, skip (aanvoerder) van het Nederlandse mannenteam, droogjes. Hij legt de ene na de andere journalist neer, nu ook niet-curlend Nederland wil weten hoe hij de olympische rel beziet.
Als ‘een situatie waarbij twee spelers zich niet netjes gedragen’, luidt het antwoord. ‘Zoiets kom je in een wedstrijd al nooit tegen. En nu gebeurt het ook nog eens op de Spelen, met alle camera’s erbovenop.’
Daarbij is Marc Kennedy niet de minste die ervan wordt beschuldigd dat hij – zelfs meerdere keren – de regels met voeten heeft getreden. Hij won olympisch goud met Canada in 2010 en werd twee keer wereldkampioen met het team. Leibbrandt, zelf half-Canadees, noemt Kennedy een ambassadeur voor het curling. ‘Hij doet ook heel veel voor de jeugd. Maar een ambassadeur is ook maar een mens.’
Gösgens wil in de onschuld van Kennedy geloven: ‘Marc is zeker geen valsspeler.’ Toch moet hij erkennen dat de 44-jarige vedette zich flink verdacht maakt in de, door een Zweedse cameraman, gefilmde beelden. Daarop is te zien hoe Kennedy de steen loslaat, zijn arm laat zakken en vervolgens zijn vinger naar de steen uitstrekt. Curlers mogen alleen het handvat aanraken, niet het graniet zelf.
Toch is dat wel wat Kennedy lijkt te doen, zegt Gösgens. ‘De beweging ziet er niet natuurlijk uit. Maar of hij de steen echt heeft aangeraakt, weet alleen hijzelf. En als hij zegt dat hij hem niet heeft aangeraakt, dan zal het wel niet.’
Met dat verheffende uitgangspunt begeven de curlers zich op het ijs. Ze vertrouwen erop dat de tegenstander zijn eigen steen ‘verbrandt’ als hij de regels heeft overtreden. Het handboek van World Curling staat bol van de voorbeelden van ‘waar sportmanschap’. Zoals: speel om te winnen, maar niet om je tegenstander te vernederen. Immers: ‘Een ware curler verliest liever dan dat hij oneerlijk wint.’
Curling heeft zo bezien veel weg van een ideale wereld. Maar het is ook topsport, zegt Leibbrandt. ‘Daar horen emoties bij’.
Gösgens kent ook tegenstanders die er ‘een mentale wedstrijd’ van willen maken. ‘Die praten heel veel, die overdrijven hun reacties als ze een steen maken.’ Maar een scheidsrechter komt er bijna nooit aan te pas. ‘Een scheidsrechter doet soms een hele wedstrijd niks.’
Toch zag World Curling zich vanwege de rel in Cortina d’Ampezzo genoodzaakt om twee scheidsrechters op het ijs te zetten (waarna onder meer de Canadese Rachel Homan werd bestraft voor het illegaal aanraken van de steen). De invoering van een videoscheidsrechter is nu een populair discussieonderwerp. Want wat betekent dat voor het imago van curling, dat er juist prat op gaat dat spelers hun eigen fouten toegeven en geschillen zelf oplossen?
‘Misschien helpt een VAR, zodat spelers beter weten wat er wel en niet mag’, zegt Leibbrandt. ‘Maar het kost ook meer tijd. En wanneer ga je dan ingrijpen?’
Ook Gösgens twijfelt. ‘Ook met een VAR heb je nooit 100 procent zekerheid dat iets wel of niet is gebeurd. Discussie hou je altijd.’
Wilt u belangrijke informatie delen?
Mail naar tips@volkskrant.nl of kijk op onze tippagina.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant