Paulien Cornelisse is schrijver, cabaretier en columnist voor de Volkskrant.
Met hooggespannen verwachtingen gingen we naar Marty Supreme. We hadden horen zeggen dat deze film ‘era-defining’ was, een beetje zoals Pulp Fiction destijds.
De film gaat over een tafeltennismaniak, en dat maniakale zit ook in de film zelf. Na tien minuten ben je moe van alle heen en weer schietende close-ups. Er is nergens rust.
Hoofdpersonage Marty is overigens een onsympathieke leugenaar. Hij snauwt zijn moeder af en zegt tegen zijn vriendin dat ze geen doel in haar leven heeft. Hijzelf wel, hij wil tafeltenniskampioen worden. Kortom, precies iemand die je in het gewone leven een trap onder zijn hol zou willen geven. Maar in deze film, o magie, begin je hem toch aan te moedigen.
Misschien wel het beste van de film is dat nergens wordt uitgelegd ‘hoe hij zo is geworden’. Nee, hij is nu eenmaal een schelm, ik durf zelfs te beweren: een Odysseus, die (spoiler) uiteindelijk moegestreden terugkeert naar huis en daar zijn zoon ontmoet.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geen column meer missen? Volg uw favoriete columnisten via onze app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Source: Volkskrant