De lezersbrieven! Over diplomatie, een Europees verhaal, weemoed naar het nachtleven, Willem van Oranje, minder alcohol, Cees Nooteboom, het idee dat de gemiddelde Nederlander alleen maar met geld bezig is en een bijzonder afscheid.
De oproepen aan jongeren om het leger in te gaan, spelen vooral in op hun zin in avontuur. Maar oorlog is geen avontuur! Oorlog betekent: anderen proberen te doden of verwonden en zelf gewond of gedood kunnen worden.
Je kunt je afvragen of je bereid bent te sterven voor het vaderland, onze vrijheid. Maar minstens zo belangrijk vinden wij de vraag: ‘Ben je ook bereid ervoor te doden?’. Degenen die nu zo enthousiast het ‘avontuur’ willen aangaan, zullen later moeten kunnen leven met het besef (mede)verantwoordelijk te zijn voor de dood van mensen, zoals zij.
Wij zien koningin Máxima, die zich aanmeldt als reservist en schietlessen krijgt. Zou zij, als moeder van drie jongvolwassenen, werkelijk bereid zijn om als het erop aankomt zelf jonge mensen, van de leeftijd van haar eigen kinderen, te doden?
Laten we niet klakkeloos meegaan in oorlogsretoriek, maar inzetten op diplomatie, op geweldloze strijd voor vrede en rechtvaardigheid. Laten we woorden van vrede blijven spreken, en zo het visioen van vrede, dat sinds mensenheugenis ons roept, levend houden.
Herman Meekes, Agnes van Swaay, Nijmegen
Regelmatig verschijnen ingezonden brieven in deze krant waarin bepleit wordt dat Europa rede, diplomatie en vredesbesprekingen inzet in plaats van wapens. Zie bijvoorbeeld de ‘Brief van de dag’ op 6 februari van Gerard Aartsen en van Esther Anne op 7 februari. Ik zou ook willen dat dit mogelijk was. Maar de realiteit is anders.
Het geweld van Poetin tegen een vreedzame tegenstander als Oekraïne is al vier jaar bezig zonder enige bereidheid van Rusland tot een staakt-het-vuren en daarna echte onderhandelingen door middel van concessies, ondanks alle diplomatieke inspanningen van met name Frankrijk om het conflict op te lossen.
De wrange werkelijkheid is, dat een gewelddadig regime, net als nazi- Duitsland toen, alleen met geweld is te stoppen.
Hans Vermeij, Nijmegen
Zodra de druk van Donald Trump wegvalt, schieten de Europese leiders weer in hun nationalistische reflex. Eigen natie eerst! Goed om te weten dat onze huidige naties ook maar een construct zijn uit de 19de eeuw. Met eigen vlaggen, volksliederen, geschiedenis en rijke verhalen. Tijd om dat maar weer eens om te keren.
Tijd voor het nieuwe Europese verhaal. Te beginnen bij de Olympische Winterspelen van Milaan, waar Europa de grootmachten de Verenigde Staten en China met gemak verslaat. Hijs de Europese vlag en speel Ode an die Freude. En Joep Wennemars heeft het eerste verhaal al geschreven.
Wouter Iedema, Zwolle
Met enige weemoed lees ik het artikel over het zieltogende nachtleven; herinneringen aan doorwaakte nachten met spierpijn van het dansen trekken aan mijn geestesoog voorbij. Voor mij was de ontdekking van het nachtleven in Amsterdam een openbaring.
Het ging niet om drinken en dansen alleen, maar vooral om elkaar ontmoeten in een soms onbekende setting. Het delen van een opwindende dansnacht met generatiegenoten en mij onderdeel voelen van iets groters.
Via mijn huidige echtgenoot kwam ik in de jaren negentig terecht in het illegale danscircuit, met feestjes overal en nergens, waar die verbinding en de muziek de grootste factoren waren waarom mensen samenkwamen. Het is niet voor niks dat mijn generatie daar soms nog steeds heimwee naar heeft.
Tijden veranderen, jongeren ook en ik merk dat zij bijna op Spartaanse wijze aan hun gezondheid denken; ik ken veel jongeren die leven naar het ritme van werk, school, stage, eten, sporten en naar bed. Ik gun hen, nu al de ideale burgers, een verbreking van de monotonie van alledag met iets meer dan een haverlatte in een koffietentje, het liefst met de telefoon in een kluisje.
Zoals Froukje zingt in haar nummer Ik wil dansen: ‘Ik wil dansen, je kunt het leven niet herkansen’.
Esther Donkers, Almere
Lezer Joost Rekers pleit voor een nieuwe Rode Lijn-demonstratie in de hoop daarmee Rob Jetten weer moreel op het juiste pad te krijgen, waardoor er een ‘eerste, nederige handreiking vanuit het nieuwe kabinet aan de Palestijnen’ zou moeten volgen.
Volgens mij heeft de nieuwe regeringsploeg al een eerste handreiking gedaan, in de vorm van het ontzien van vermogende medelanders, waarmee volgens mij een handreiking gedaan is aan de Filistijnen.
Paula Breeman, Leiden
De musical Soldaat van Oranje loopt inmiddels langer dan driemaal de oorlogsjaren 1940 tot 1945, die als achtergrond dienen voor de succesvolste theaterproductie van Nederland. Dat belooft wat voor de duur van Willem van Oranje, van dezelfde musicalfranchise. Het verhaal speelt zich immers af gedurende de Opstand, ofwel de Tachtigjarige Oorlog.
Arjen Bosman, Dordrecht
Scheidend topman Dolf van den Brink van Heineken vindt het ontzettend droevig dat er vijf- tot zesduizend banen moeten verdwijnen, maar ik zit te juichen achter mijn laptop. Eindelijk begint het in te dalen dat het leven ook leuk is zonder alcohol. Dat te vaak en te veel drinken van alcohol schadelijk is voor je geestelijk en lichamelijk welzijn.
En het zijn niet alleen jongeren die minder of helemaal niet drinken, ik zie en lees ook steeds vaker berichten van volwassen mensen die klaar zijn met het eeuwige gezuip op feestjes, partijen en vrijmibo’s.
Nu nog een totaal alcoholverbod bij voetbalwedstrijden, dan zijn we ook af van het onaanvaardbare gedrag van de meeste hooligans. Die hebben een veel te kort lontje gekregen van hun drankgebruik. Het zal de sfeer in en om stadions flink verbeteren, de druk op de politie, ambulances, leverpoli’s en spoedeisende hulpen drastisch verminderen.
Wil iemand even uitrekenen hoeveel overheidsgeld hiermee bespaard wordt?
Tecla Boonstra, Amsterdam
Onno Blom, bedankt voor je warme necrologie van Cees Nooteboom. Ik heb een dag met hem meegeleefd. Zijn boeken uit mijn boekenkast gehaald om later nogmaals te lezen met de achtergrondinformatie uit dit stuk als extra dimensie, uitgelichte zinnen genoteerd in mijn schrift en naar aanleiding daarvan gefilosofeerd over mijn leven. Een schrijver die het verdient om van invloed te zijn op wel duizend levens.
Durske Jacobs, Nieuwkoop
We zijn één van de rijkste landen ter wereld en nog (of misschien wel juist daarom) krijg ik vaak het idee dat de gemiddelde Nederlander alleen maar met geld bezig is. Overwaarde op het huis, aandelen, het verpatsen van de gouden familie-erfstukken, steeds duurdere leaseauto’s, pandjes verhuren ten koste van woonruimte voor mensen zonder een dak boven hun hoofd, steeds minder ontwikkelingshulp.
Ondertussen zitten de restaurants bij mooi weer ramvol met personen die elk hun eigen beeldscherm voor hun neus hebben. Het is allemaal een beetje triest aan het worden in ons welvarende kikkerlandje. Ik vraag mij, terwijl de wereld in brand staat, serieus af waar dit toe leidt, met een glas champagne in de hand de afgrond in?
Om met een positieve noot af te sluiten: op veel momenten kun je in musea in alle rust genieten van de fantastische kunstcollectie die ons land rijk is, daar nemen veel mensen met bovenstaande focus schijnbaar de tijd niet meer voor.
Bart Dijkstra, Ouderkerk aan de Amstel
Een klein briefje. Sander Schimmelpenninck is de McDonald’s van de columnisten. Je weet al wat hij gaat schrijven want het is altijd hetzelfde, maar het blijft verslavend.
Frances Dethmers, Giethoorn
Mijn vader heeft de Volkskrant. Hij is 90 jaar, heeft dementie en woont in een woonzorgcentrum. En nu ligt hij op sterven.
Iedere ochtend wordt door de zorgmedewerkster de krant keurig in de brievenbus van zijn kamerdeur gestoken. Weer een nieuwe krant, het bewijs van een nieuwe dag.
Ik geloof dat mijn vader de afgelopen 70 jaar ongeveer al het nieuws al een keer voorbij heeft zien komen, maar de Volkskrant bleef hij trouw, ook al kon hij er niet meer mee doen dan alle bladzijden één voor één omslaan.
En nu, op het nippertje, staat hij zelf even in de krant. Hoe bijzonder is dat. Dag pa!
Evelien de Haan, Nijmegen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant