TV-recensie Journalist Nadia Moussaid maakte een sterke en somber stemmende reportage op de Westelijke Jordaanoever. In Hoodfights was er ook verontrustend geweld, maar dan met wederzijdse instemming.
Beeld uit de docuserie 'Hoodfights' van PowNed.
Met zo’n twaalf uur Olympische Winterspelen per dag is er ruim tijd voor vooruit-, terug-, alle soorten blikken eigenlijk. Bij voorkeur op schaatsen. Van een onderdeel als de ‘Noordse combinatie’ blijken Nederlanders geen kaas te hebben gegeten. Sterker nog: we doen niet mee.
Nee, laat Nederland maar lekker schaatsen. Zet op een willekeurig moment NPO1 aan en er is grote kans op Wennemars. Zoon Joep schaatsend, vader Erben analyserend. Laatstgenoemde was gistermiddag weer bij machte om de naam Lian Ziwen uit te spreken. De dag ervoor werd deze schaatser in veel actualiteitenprogramma’s consequent „de Chinees” genoemd, nadat hij Joep woensdagavond had gehinderd tijdens zijn schaatsrace. Wist deze Ziwen wel dat hij daarmee ook bijna twist had veroorzaakt tussen zíjn coach (voormalig schaatser Jan Bos) en Joeps vader (Erben)? Maar dát ging Erben niet laten gebeuren, zei een hevig geëmotioneerde en betraande Erben Wennemars tegen Henry Schut.
Bij talkshow Nieuws van de dag (SBS6) hadden ze lucht gekregen van kritiek op hoe Ziwen eerder was besproken. Unanieme verontwaardiging: „Maar het ís toch ook een Chinees?” Het onderwerp werd soepel gecombineerd met een reportage over het met uitsterven bedreigde Nederlandse Chinese restaurant. Ik leerde: Henk Westbroek „is gek op Chinees”.
Een verontrustender reportage kwam van Nadia Moussaid in Nadia voorbij de grens: Gevangen in Palestina (NTR). Op de Westelijke Jordaanoever vertelden Palestijnen over verschrikkelijke martelingen door Israëlische kolonisten en militairen. Het verhaal over een vermoord 15-jarig jongetje toonde: ook de dood bevrijd je niet altijd van bezetting. Zijn moordenaars namen het dode lichaam gewoon mee.
De documentaire bood een klein uurtje grote droefenis. Maar het moest gedocumenteerd worden, aldus een Palestijns-Amerikaanse journalist tegen Moussaid. Voordat de onderdrukkers naast levens ook de geschiedenis wegveegden. Moussaid, in haar slotzin: „Hoe ver laten wij Israël zijn gang gaan in het breken van het Palestijnse volk?”
Een zender verderop was er ook buitensporig geweld, zij het van iets andere omvang. In de intrigerende vierdelige documentaire Hoodfights (PowNed) volgen we Yannick, die in de openbare ruimte straatgevechten organiseert. In aflevering één had hij uitgelegd waarom lekker „rauzen” tot een halve schedelfractuur zo lekker was: „We hadden de grootste lol. Snap je?” Nee, fluisterde ik tegen mijn bank, bang dat Yannick me zou horen.
De fightclub moest voortdurend gedwongen op tournee. Er werd niet gesnapt waarom gemeenten vanwege de „simpele bokspartijtjes” dreigden met dwangsommen. Yannick baalde van het wetboek van strafrecht: „Dat zit ons wel redelijk tegen…” Tijdens het locaties scouten in aflevering twee hield hij halt bij een jeu de boule-baantje midden in een woonwijk. (Een hele slechte keus, leek mij.) Yannick vertelde dat hij de middeleeuwen miste. Lekker met „schild en hakbijl” aan de slag.
Interessanter dan de beelden van „de gezonde knokpartijtjes” in de bossen, was wat deze vechters dreef. Traumaverwerking. Woede over de huidige samenleving. Buiten de gevechten om ging het allemaal maar net goed. We zagen Yannick nét niet exploderen van woede toen een oudere man iets te apart richting hem zou hebben gekeken.
Hoe mensen denken dat ze zijn, staat vaak diametraal tegenover hoe ze daadwerkelijk overkomen. Zelf vonden de vechtersbazen zich „soldaten”. Ze gaven zichzelf bijnamen als de ‘Hoevelakense sloophamer’. Zeiden steeds ‘Oesh!’ tegen elkaar bij wijze van groetende strijdkreet. Zelf zag ik radeloze mannen die onzekerheden en twijfels verpakten in het op het eerste gezicht onkwetsbare harnas van een vechtersjas.
Konden alle emoties echt niet anders verwerkt? Dit prevelde ik uiteraard alleen richting de tv. Mocht ik de Hoevelakense sloophamer ooit op straat treffen zal ik gewoon nederig buigen, hoe maakt u het mijnheer sloophamer, en krabsgewijs, achterwaarts, lieve woordjes mompelend, de aftocht blazen.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden