Mijn vriendin zoekt een man. Zij verdient een leuke partner – en ook eindelijk eens een bos rozen op Valentijnsdag. Ze is mooi, slim en grappig. Begin veertig, gescheiden, moeder van tieners. Ze is moslima en zoekt een moslim. En ze wil alleen een date met een man die hetzelfde doel heeft als zij: een serieuze relatie.
Dat gaat vaak mis. Rot voor haar. Ze houdt er wel altijd smakelijke verhalen aan over. Ze kreeg tot haar verbazing zelfs een keer een dickpic. Dus wendde ze zich tot een islamitische huwelijksmakelaar in Rotterdam, waar ze woont.
Islamitische huwelijksmakelaars matchen op basis van profielen twee personen die vooraf hun wensen hebben aangegeven. Zij krijgen beiden een korte beschrijving van de ander en een foto.
De volgende stap gaat bij belijdende moslims op een speciale manier. Als beiden interesse hebben, belt de man een bloedverwant (mahram) van de vrouw voor een afspraak. Die is aanwezig bij de eerste ontmoeting. Mijn vriendin had haar broertje gevraagd en die wilde dat wel doen. Omslachtig, vond ik. Dat zag ik verkeerd, zei mijn vriendin. „Zo weet je juist dat hij echt op zoek is naar een huwelijkskandidaat. En verdoe je je tijd niet met mannen die alleen op zoek zijn naar seks.”
Ze spraken af in een lunchroom. Het broertje had het even aangekeken en geconcludeerd dat de man een beschaafde indruk maakte. Na een kwartier was hij vertrokken.
En toen? We (een tweede vriendin en ik) hangen aan haar lippen.
Toen we alleen waren, zei hij meteen: „Ik ben heel, heel warmbloedig.”
Dat leek mij geen ramp, maar de tweede vriendin zei: „Oh nee!” In Marokkaan-Nederlandse kringen betekent dat veel seks, leggen ze me uit. Geen ramp maar als eerste vraag bij een date met intentie tot een huwelijk misschien niet handig.
„En toen?”
„Ik hield me van de domme en vroeg wat hij bedoelde…”, zegt ze.
„Ben jij een warm type, ik moet het heel vaak doen.”
„Wat antwoordde jij?”
Zij: „Kan je dat wel aan dan?”
We grinniken boven onze thee. Maar als dit de serieuze mannen zijn die de meest zedelijke huwelijksmakelaar die ze kon vinden haar biedt, wordt het lastig. De huwelijksmakelaar raadde haar aan om een date te accepteren met mannen van zestigplus. Mannen van begin veertig willen een vrouw die 15 jaar jonger is dan zij.
We moeten de deur uit, zegt de tweede vriendin, die ook op zoek is naar een man, maar minder strikt de geloofsregels hanteert.
Waarheen, vraagt de eerste. We kijken elkaar aan. Lastig inderdaad, als je niet naar de kroeg of een club gaat. En in de moskee is het ongepast om een man te versieren. Er zijn date-events voor moslims maar daar komen tien keer zoveel vrouwen op af als mannen.
Op padel? In het theater? Op de markt? Het valt hen allebei op dat de strikte scheiding tussen mannen en vrouwen door vrome moslims in het gekrioel voor de marktkramen volkomen wordt losgelaten.
Maar hoe weet je dan wat de status van die man is? Vriendin één klinkt enigszins wanhopig. Vroeger hadden mensen tenminste nog trouwringen, zegt ze. Het is tijd, vindt ze, voor een nieuw merkteken: een stip op het voorhoofd. Of op de oorlel: blauw is bezet. Rood betekent: in voor een pleziertje. Geel is bloedserieus.
Sheila Kamerman doet wekelijks ergens vanuit Nederland verslag