Nu het langebaanschaatsen er voor haar op zit, maakt Suzanne Schulting zich op voor het tweede deel van haar Winterspelen: shorttrack. En als het aan haar ligt, rijdt ze niet alleen de 1.500 meter maar ook de aflossing.
is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, zwemmen en tennis.
De ‘excitement’ kwam dinsdag bij Suzanne Schulting. Ze pakte in het olympisch dorp haar langebaantas uit en maakte er een shorttracktas van. Klapschaatsen aan de kant, vaste schaatsen en oranje helm mee. Om een dag later haar rentree te maken op de baan waar ze haar grootste faam verwierf. Na haar olympische langebaanoptreden is Schulting de komende dagen weer olympisch shorttracker.
In dat tweede deel van het toernooi staat voor Schulting (28) in ieder geval een 1.500 meter op het programma. Volgende week vrijdag mag ze in actie komen, na een beladen selectieperiode.
De afgelopen anderhalf jaar richtte ze zich wegens enkelproblemen voornamelijk op het langebanen. Ze plaatste zich eind december voor de olympische 1.000 meter in die discipline. Kort daarna schaatste ze het NK shorttrack, waar ze de 1.500 meter won, en stelde ze aanspraak te willen maken op startbewijzen in het shorttrack. De selectiecommissie van de KNSB besloot uiteindelijk dat ze de schaatsmijl mocht rijden.
Woensdag tegen het einde van de ochtend keerde Schulting terug in de nationale shorttrackselectie – ooit haar team, maar inmiddels een ploeg waar ze al geruime niet meer écht bij hoort. Terwijl ze ook nog eens een van de gewilde olympische startbewijzen toebedeeld kreeg. Dus houdt ze zich rustig, vertelt ze. ‘Ik ben weinig betrokken geweest bij de ploeg, dus het is zaak om nu een beetje de kat uit de boom te kijken.’
Ze legde voor de training een hand op de schouder van Xandra Velzeboer, nu de kopvrouw van de ploeg. Die had een dag eerder een teleurstelling te verwerken gekregen door haar valpartij in de halve finale van de gemengde aflossing, een onderdeel waarop Nederland kanshebber was voor goud.
‘Ik vroeg hoe het met haar ging. Vier jaar geleden is mij precies hetzelfde overkomen’, zegt Schulting. Toen was zij de kopvrouw van de ploeg, en viel zij.
In de korte pauzes tussen het rondjes rijden door keek Schulting videobeelden van zichzelf terug. Het stemde tevreden. Ze werkte haar rondes af met de kleinere Zoë Deltrap, maar merkte dat ze zich goed kon opvouwen tot een positie op nagenoeg gelijke hoogte; een voordeel in het schaatsen. ‘Het voelde heel natuurlijk, ik hoefde op het ijs helemaal niet te wennen’, zou ze later ook zeggen.
Instromen in een ploeg die een dag eerder een klap te verwerken heeft gekregen, is niet ingewikkeld, vindt Schulting. ‘We hebben hetzelfde doel en ik heb uiteindelijk ook wat te verwerken gehad op maandag’, zegt ze, doelend op haar tegenvallende 1.000 meter op de langebaan.
Terwijl Jutta Leerdam en Femke Kok die dag het goud en zilver pakten, eindigde Schulting als achtste, op ruim drie seconden van het goud. Een grote teleurstelling. ‘Niet omdat ik geen medaille haalde, maar omdat ik totaal niet blij was met mijn race, terwijl ik me zo goed voelde. Beter heb ik me dit hele jaar nog niet gevoeld.’
Als het aan Schulting ligt, rijdt ze niet alleen de 1.500 meter, maar ook de aflossing. De halve finale daarvan is zaterdag, de finale woensdag. De opstelling is aan bondscoach Niels Kerstholt. Die zag zijn vrouwenselectie de afgelopen internationale wedstrijden met grote regelmaat naar de winst rijden, zonder Schulting. De formatie aanpassen brengt een risico met zich mee.
Vier jaar geleden schaatste Schulting samen met Xandra Velzeboer, Selma Poutsma en Yara van Kerkhof naar olympisch goud; voor Schulting was het haar derde olympische titel in totaal, naast twee keer individueel goud op de 1.000 meter. Van het viertal is alleen Van Kerkhof inmiddels gestopt.
Schulting: ‘Het zou gek zijn als ik zou zeggen dat deelname aan de aflossing mij niet boeit, als regerend olympisch kampioen. Mijn taak is om me de komende dagen in trainingen van mijn beste kant te laten zien.’ Kerstholt houdt zich bewust op de vlakte. ‘We gaan gewoon lekker trainen, anders gaat het de komende tijd alleen maar over die ene plek.’
Het gaat de komende dagen in Milaan om de trainingen, om ijsgevoel op te doen, zegt zowel Kerstholt als Schulting. Vier jaar geleden ging Schulting bij al haar shorttrackraces van start met goud als grote doel. Dit keer is dat anders.
Al stelt ze het halen van de finale wel als doel. ‘Ik denk dat ik dat kan, al kan er bij de Olympische Spelen van alles gebeuren. Maar wie de finale haalt, doet ook mee om de medailles.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant