is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Deze week: reputatiemanagement.
Hoe zorg je ervoor dat Anne Hathaway, Hugh Jackman en Jessica Chastain samen met je naar de Oscaruitreiking willen, ook als je een veroordeelde zedendelinquent bent? Kun je ze verleiden met een privévliegtuig?
Het was een van de dingen waarmee Jeffrey Epstein zich in 2013 bezighield, blijkt uit de meest recente Epstein-files. Hij mailde erover met Peggy Siegal, een pr-vrouw die hem na zijn gevangenisstraf in 2008 weer probeerde te introduceren in hogere kringen.
Siegal was op dat moment op de top van haar carrière. The New York Times omschreef haar in een intrigerend profiel in 2016 als ‘spindoctor, socialite en vertrouweling van de sterren (...), op het kruispunt van Hollywoodmacht en de New Yorkse society’. Er stonden dertigduizend namen in haar rolodex – tijdens etentjes en filmvertoningen wist ze precies wie ze met wie in contact moest brengen, vooral in Oscartijd. ‘De beste manier om een Oscar te winnen, is een geweldige film maken. De beste manier om je van een Oscar te verzekeren, is ervoor zorgen dat Peggy zich ermee bemoeit’, concludeerde Vanity Fair.
Ze zette die talenten graag in voor haar gevallen vriend. Het Oscaruitje met de acteurs ging niet door. Maar ze kreeg hem wel binnen bij verschillende filmvertoningen en organiseerde met hem een etentje rondom prins Andrew. Toen The New York Times dat onthulde in 2019, werd ze persona non grata – haar pogingen zijn reputatie te herstellen hadden die van haar kapotgemaakt.
Door de Epstein-files kwam ze deze week opnieuw in de media. Oneerlijk, vertelde ze vaktijdschrift Variety. Ze had geen idee van minderjarige meisjes. Opvallend is wel een mail uit 2012 waarin ze wordt genoemd: ‘Peggy zegt dat ze geen jonge meisjes zonder achternaam bij de screening wil. Ze moeten boven de 30 zijn.’
En dat ze na #MeToo afstand had genomen, zoals ze in 2019 beweerde, ligt ook net anders. Toch mazzel dat hij niet in déze periode was opgepakt, mailde ze hem daarna nog. En, in een andere mail: ‘De MeToo-gekkies willen bloed. (…) We hebben het erover gehad dat je iets zou teruggeven. Heb je al studiebeurzen opgezet? Iets gedaan voor vrouwengezondheid of single moeders? Dat zou je tot een held maken.’
De berichtjes bieden een verbijsterend inkijkje in haar reputatiemanagement. En ze vormen een cynisch spiegelbeeld van het Times-profiel uit 2016. Zo druk met imago, namedroppen en pleasen: precies de zaken waaraan ze haar populariteit te danken had, betekenden ook haar ondergang.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant