Topsporters hebben een voorbeeldfunctie, dat weet iedereen. Ze kunnen kinderen inspireren en houvast bieden. Ze kunnen zeggen: vroeger werd ik gepest met mijn rode haar, nu willen mensen met me op de foto. Of ze zeggen: vroeger stotterde ik, maar dankzij het schaatsen verdien ik nu mijn geld door te praten op tv.
Ook in het huidige schaatsen lopen een aantal rolmodellen rond. Bij de vrouwen is het de afgelopen dagen natuurlijk veel gegaan over de al-dan-niet-voorbeeldfunctie van Jutta Leerdam, maar ook woensdagavond, tijdens de 1000 meter mannen, verschenen meerdere rolmodellen aan de start.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Bijvoorbeeld Damian Zurek, een vroeg kalende knots uit Polen die zo wars van ijdelheid lijkt, dat het hem op een vreemde manier juist aantrekkelijk maakt, want zo veel onverschilligheid jegens de geldende schoonheidsidealen, zo veel zelfverzekerdheid, dat zie je maar zelden.
Het maakt van Zurek een rolmodel voor alle mannen en vrouwen wier uiterlijk ook iets afwijkt van de norm, maar die nu live op televisie zien: dat is helemaal niet erg, want kijk eens hoe die Zurek schittert, straalt en aanbeden wordt. Kijk maar hoe die medaille volgende week zal glinsteren om zijn nek.
Een ander voorbeeld is uiteraard Jordan Stolz, een man die weliswaar een voorkomen heeft als Alphen aan den Rijn, maar verder allesbehalve gemiddeld is. Sterker nog: hij is een uiterst zeldzaam talent passend in het rijtje Roger Federer, Michael Jordan en de auto van Max Verstappen.
Zulke rastalenten zijn rolmodellen, omdat ze leukere mensen zijn dan sporters die het moeten hebben van hard werken. Rafael van der Vaart is bijvoorbeeld oneindig veel sympathieker dan Dirk Kuijt, Tadej Pogacar vele malen aangenamer dan Jonas Vingegaard en Messi uiteraard duizendmaal minder vervelend dan Ronaldo.
Dat is omdat mensen die hard werken de vervelende neiging hebben continu te benadrukken hoe hard ze precies werken. Kijk bijvoorbeeld naar Kjeld Nuis: zijn sportprestaties zijn magistraal, maar zodra hij begint te praten, verandert hij in een vleesgeworden LinkedInpagina waarop staat hoe dankbaar hij is en hoeveel hij er allemaal voor heeft gelaten en hoeveel vergeten groenten hij die ochtend in de blender heeft gedaan terwijl hij duizend sit-ups deed in een ijsbad en 110 gram eiwit injecteerde en Christus te paard hou alsjeblieft je mond want ik zit hier een zak chips weg te werken en ik voelde me al zo schuldig voordat je begon te praten.
Hardwerkende topsporters zijn het levende bewijs van de maakbaarheid van zowel je lijf als je leven en zorgen daarom voor een ongekende dosis teleurstelling bij gewone stervelingen, want waarom lig ik eigenlijk voor pampus op deze grijze hoekbank terwijl ik met iets meer discipline ook had kunnen strijden voor goud, terwijl de koning, de koningin, Denzel Dumfries en Snollebollekes mij aanmoedigen vanaf een tribune in Milaan?
Hardwerkende sporters confronteren je met de petieterigheid van je eigen leven. Supertalenten als Jordan Stolz daarentegen bevestigen met ieder ogenschijnlijk moeiteloos rondje 24 laag dat zij iets buitenaards presteren. Dit is onbereikbaar, denk je tijdens zijn bochten, al had ik mij de afgelopen dertig jaar het schompes getraind.
Stolz vormt daarmee het schaatsende bewijs dat je de afgelopen jaren de goede keuze hebt gemaakt, want als je inderdaad alles had gelaten om topsporter te worden, dan nog was je niet verder gekomen dan het zilver. Zo’n gedachte is troostend en dien je daarom te koesteren.
Het maakt van Jordan Stolz een voorbeeld, een rolmodel, een waar olympisch kampioen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant