is columnist voor de Volkskrant
Ik kwam net uit de regen en stond in een warme, klamme gayclub (dit gebeurt verder nooit, maar het boek Vanilla van Ype Driessen werd er gepresenteerd), toen mijn beste vriendin tegen me zei: ‘Je hebt een beetje Jutta Leerdam.’
De volgende ochtend stond ik in de warme, klamme sportschool toen een andere vriendin aan mij vroeg: ‘Ben ik een beetje Jutta Leerdam?’
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Jutta Leerdam heeft grootse prestaties neergezet op het ijs, maar, minder belangrijk en toch het noemen waard, ze is ook meteen een handige uitdrukking geworden. Na haar grootse prestatie huilde ze namelijk een vreugdetraan, en die vreugdetraan was zwart, vanwege haar eyeliner en misschien ook haar mascara.
Die prachtige, zwarte traan tekende zich voor de lens van tientallen camera’s af op haar wang, wat ik allemaal niet hoef te vertellen, want de hele wereld heeft hem gezien, en de Hema heeft er een advertentie over gemaakt, want daar heb je nou eenmaal de Hema voor.
Jutta Leerdams traan was net zo mooi en goed getimed als, ooit, de traan van Máxima tijdens haar bruiloft.
Mooi, maar ook het eeuwige probleem van de vrouw: dat je mascara of eyeliner altijd uitloopt, al gebruik je de beste ter wereld. (En dat er altijd te weinig wc’s zijn. En dat ze altijd onderdrukt worden. De vrouwen, niet de wc’s.)
Jarenlang moest je, als je het bij een andere vrouw zag, tegen die andere vrouw zeggen: ‘Je mascara is een beetje uitgelopen.’ (‘Een beetje’ zeggen is essentieel.) Maar nu kun je zeggen: ‘Je hebt een beetje Jutta Leerdam’, of: ‘Je bent een beetje Jutta Leerdam’ – het leuke is dat het allebei kan. En de ander zal meteen begrijpen dat ze met de knokkel van haar wijsvinger voorzichtig onder het randje van haar oog moet gaan vegen, waarbij ze paniekerig zegt: ‘Is het nu weg? Is het nu weg?’
Een ongelofelijk speelse oplossing voor een vervelend en altijd terugkomend probleempje, waarbij je ook nog kunt laten zien dat je de actualiteit en de Olympische Spelen op de voet volgt.
Mijn zoon wees me wel op een probleem toen ik deze nieuwe taalontwikkeling aan hem voorlegde, want hij volgt de actualiteit en de Olympische Spelen net iets beter dan ik. Volgens hem kun je ‘Jutta Leerdam’ op verscheidene manieren uitspreken: dat had hij opgemerkt toen hij luisterde naar de commentatoren.
Jutta werd afwisselende uitgesproken als ‘Joeta’ en als ‘Juh-ta’, zei hij, en Leerdam als Léérdam en ook als Leerdám. Wikipedia lost een van deze problemen op, want die zegt ‘uitspraak: joeta’. Maar over Leerdam zullen we Jutta Leerdam zelf moeten raadplegen, als ze daar ooit weer de tijd en de energie voor heeft.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant