Emerald Fennell kleedt haar verfilming van ‘Wuthering Heights’ in visuele bombast. Bloedrode hemel, Heathcliff met bezweet bovenlijf, Cathy in ultrastrak korset. Het roept een zweem op van ironie, die de hele film plaagt.
‘Mag ik hem aankleden?’, vraagt Cathy als ze Heathcliff voor het eerst ziet. Die naam heeft hij dan nog niet. Die zal zij hem geven. Daarmee is hij, zo zegt ze later, van haar. Haar pop. Om te verkleden. Om mee te spelen. Om van te houden.
Een poppenhuis, dat is wat Emerald Fennell van haar ‘Wuthering Heights’ maakt. Haar verfilming van de klassieker van Emily Brontë is buitenkant. Zie de bloedrode hemel boven de woest weggalopperende Heathcliff, de kamer geschilderd in de huidskleur van Cathy, inclusief het moedervlekje op haar wang. De trouwjurk waarvan het korset haar de adem afsnijdt. ‘Strakker’, gebiedt Cathy. ‘Strakker. Strakker. Strakker.’
Fennell (Promising Young Woman, Saltburn) schrapt personages en verhaallijnen en laat (zoals vrijwel elke verfilming) het tweede deel van het boek achterwege. Dat terugsnoeien van het bronmateriaal kan een goede zet zijn, zie Luis Buñuels compacte verfilming Abismos de pasión (1954). Maar dat vergt een scherpe interpretatie en visie. En precies daaraan ontbreekt het.
Op de poster van Fennells verfilming staat de titel tussen aanhalingstekens. Misschien is het een poging een soort eerbiedige afstand te creëren tot het bronmateriaal, maar het roept vooral een zweem van ironie op. Een zweem die ook de film plaagt. Er wordt een hoop naar adem gesnakt. Er worden vingers in rauwe eieren gestoken en in een door gelei omhulde vis. Heathcliff hakt met een bezweet bovenlijf stukken graniet uit een berg.
Het is een soort Bouquetreeks-erotiek (en zet dat erotiek ook maar tussen aanhalingstekens) die je eigenlijk niet anders dan ironisch kunt opvatten, maar die toch niet ironisch bedoeld lijkt te zijn. Of als het wel ironisch bedoeld is, dan wordt nooit duidelijk wat Fennell met die ironie wil zeggen. Zeker richting het einde werkt de film opzichtig toe naar een emotionele apotheose. Maar hoewel de zinnen van Brontë onverwoestbaar zijn, wil de emotie nergens binnenkomen.
Want tussen de plastic baljurken en dramatisch dreunende beats van Charli XCX wordt de liefde, die in ontaarding gewortelde liefde tussen Cathy en Heathcliff, maar niet invoelbaar. Vooraf was er flinke kritiek op de casting van Margot Robbie en Jacob Elordi. Zij was te oud, hij te wit. Maar een groter probleem is de chemie tussen de twee die, net als vrijwel elk aspect van de film, vooral cosmetisch is. Het verlangen, het smachten, de lust, de destructie; niets kruipt onder je huid. In deze ‘Wuthering Heights’ staat alles tussen aanhalingstekens.
Drama
★★☆☆☆
Regie Emerald Fennell
Met Margot Robbie, Jacob Elordi, Hong Chau
131 min., in 189 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant