Roadmovie In ‘Where the Wind Comes From’ ontsnappen een dromerige vrouw en een artistieke man hun prozaïsche Tunesische realiteit om een droom na te jagen.
Alyssa (Eya Ballagha) in ‘Where the Wind Comes From’.
Where the Wind Comes From.Regie: Amel Guellaty. Met: Eya Bellagha, Slim Baccar, Sondos Belhassen. Lengte: 100 min.
„Als we niet mogen dromen, wat blijft er dan nog over?” Aan het begin van de Tunesische road movie Where the Wind Comes From stelt de jonge hoofdpersoon Alyssa deze vraag. Zij is zelf een dromer. Als het alledaagse leven te monotoon of te verstikkend wordt, vlucht ze in haar rijke fantasie.
Debuterend regisseur Amel Guellaty verbeeldt Alyssa’s fantasiewereld op speelse wijze. Zo begint een lerares tijdens een saaie schooldag zomaar te dansen. Maar Alyssa is ook opstandig, ze rookt wiet en daagt haar omgeving uit. Ze is bevriend met haar buurjongen, de romantisch ingestelde Mehdi. De filmtitel is ontleend aan een van zijn poëtische verhandelingen waar dingen vandaan komen, zoals wolken of wind. Mehdi is opgeleid als ICT’er, maar zou liever kunstenaar zijn. Mehdi’s tekeningen zijn net zo surrealistisch als Alyssa’s verbeelding. Hun vriendschap wordt sensitief geschetst.
Beide personages dromen ervan te ontsnappen aan hedendaags Tunesië, waar het toekomstperspectief niet echt rooskleurig is: de (jeugd)werkloosheid is hoog, evenals de armoede. De avontuurlijke Alyssa haalt de zachtmoedige Mehdi over aan een kunstwedstrijd mee te doen op het eiland Djerba, zo’n 300 kilometer van hun woonplaats Tunis. Wie wint, mag met een kunstbeurs naar Duitsland.
Ze gaan op pad in een gestolen auto, onderweg ontdekken ze zowel het moderne als het conservatieve Tunesië. De contrasten tussen beide zijn even groot als tussen het blauwe shirt van Mehdi en Alyssa’s rode blouse. Ondertussen stipt Guellaty onderwerpen aan als sociale ongelijkheid, Klassenverschillen, misogynie en de torenhoge verwachtingen van ouders over hun kinderen, een druk waar zij bijna onder bezwijken.
Guellaty filmt alles in boeiende beeldcomposities en in een klassieke stijl, in een prettig tempo en met een pakkende afwisseling tussen fraaie landschapsshots en hachelijke avonturen, Het levert een fijnzinnige film op die impliciet ook gaat over het falen van de Jasmijnrevolutie eind 2010, begin 2011. „Je toekomst moet even wachten” zegt iemand tegen Alyssa. Dat geldt ook voor Tunesië.
Source: NRC