Tijdens het familieweekend stond ik net met oudoom K. achterin de tuin te doen alsof hij niet rookte toen zijn achterkleinzoon van vijftien opdook.
,,Ik zit ergens mee”, zei hij, ,,en aan mijn ouders heb ik niets, dat zijn kneuzen.”
,,Klopt”, zei K. ,,Vertel.”
,,Okay”, begon hij. ,,Het is niet superbelangrijk maar mijn beste vriend is vorige maand gedumpt en nu wil hij alleen nog maar depri op zijn kamer zitten. Ik weet niet hoe ik hem moet helpen.”
K. zoog zijn wangen naar binnen alsof de vraag een zuurtje was. Ondertussen voelde ik ontroering, omdat de jongen het nodig had gevonden zijn verhaal in te leiden met de disclaimer dat het ,,niet superbelangrijk” was. Er is momenteel zoveel gedoe op de wereld dat verdrietige gebeurtenissen die wat minder planeetbedreigend zijn, opeens futiel lijken. Terwijl ook die aandacht en zorg verdienen, misschien juist nu.
,,De mythe van Orpheus en Eurydice”, brulde K. opeens, ,,dat is er wat er met die knakker aan de hand is. Je vriend is in zijn eentje door die onderwereld van verlies aan het afdalen en jij moet hem zijn eigen tocht laten maken.”
Ik was verrast dat K. hiermee aankwam want gedurende mijn gehele jeugd had ik die man alleen maar de Aktueel zien lezen. De jongen keek hem een beetje geschokt aan.
,,MAAR”, vervolgde K., ,,hij moet wel wéten dat je er bent. Dus bel aan, mail, app, stuur die postduif, neem het niet persoonlijk als er geen reactie komt en probeer het de volgende dag gewoon weer. Zeg niet dat je er bent, wees er. Zodat hij weet dat er iemand aan het einde van die tunnel op hem wacht.”
Na een kleine pauze voegde hij er nog aan toe: ,,Dat hielp mij toen ik mijn vrouw verloor.”
De achterkleinzoon bedankte hem.
,,Slim”, zei ik toen hij weg was.
,,Dat is een van de lastigste dingen van vriendschap”, neuriede K. ,,Dat je ze ziet opgaan in het donker en je ze niet kan volgen. Ik denk dat die maten van Orpheus ook heus wel wisten dat zijn trip kansloos was, maar hij moest de eenzaamheid in. Bij verlies is je geest een gebroken bot dat je alleen zelf opnieuw kan zetten.”
Tevreden stak hij geen sigaret op.
,,En dan weer terug naar de bewoonde wereld”, besloot hij. ,,Om te ontdekken dat er bij de uitgang al die tijd een mensje op je wachtte, om je weer welkom te heten in de wereld van de levenden.”
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden
Source: NRC