Verkiezingen Ellen Verkoelen (voorheen 50Plus) doet in Rotterdam mee aan de gemeenteraadsverkiezingen met een lijst met alleen vrouwen. Ze wil een meer vrouwelijke blik op de stad. „Vrouwen voelen zich ’s nachts niet veilig op straat. Maar het plan om dan extra lampen en camera’s op te hangen, kan alleen door mannen zijn bedacht.”
Ellen Verkoelen presenteerde de kandidatenlijst van haar Jongeren Ouderen Unie (JOU) met enkel en alleen vrouwen erop.
Ja, het is ook een stunt om meer naamsbekendheid te krijgen voor haar nieuwe, nog onbekende partij. Dat geeft Ellen Verkoelen (68) meteen toe. Zij presenteerde een kandidatenlijst van haar Jongeren Ouderen Unie (JOU) met enkel vrouwen erop. Ze doet met JOU mee aan de verkiezingen voor de gemeenteraad in maart in Rotterdam.
Maar, zegt ze er direct achteraan, ze wil wel een belangrijk punt maken: een lijst samenstellen met meer dan veertig goede vrouwen is niet moeilijk. Sterker nog: het is heel makkelijk. Ze zijn overal te vinden.
Ze heeft een bonte stoet vrouwen bereid gevonden: jong en oud, met verschillende achtergronden, uit allerlei wijken. De oudste is stedenbouwkundige Riek Bakker (82), die onder meer de ‘Kop van Zuid’ aan de zuidkant van Rotterdam ontwikkelde. Zij staat als lijstduwer op plek 41.
Andere kandidaten zijn Safa Sodirijo, wijkraadslid in Rotterdam voor Denk, en kandidaat voor de Tweede Kamerverkiezingen. Zij stapte onlangs uit die partij. Op de derde plek staat burgerraadslid en techniekdocent Jet Valk. Rabella de Faria (plek 40) is voormalig wethouder voor Leefbaar Rotterdam en was in 2001 zwarte zakenvrouw van het jaar. Nathalie Montfoort (plek 7) verzet zich in Rotterdam met hand en tand tegen de nieuwe erfpachtregels. Op plek 11 staat Marijke Mulder, die zich verzette tegen plannen van de gemeente om een nieuw voetbalstadion te bouwen nabij de Kuip. Dat plan is inmiddels van de baan.
Verkoelen was tot 2023 voorvrouw van 50Plus in de raad, tot er ruzie ontstond. Ze stapte eruit en ging verder als JOU/Lijst Verkoelen. Volgens haar was de partij gekaapt door ‘akelige oude mannetjes’, die enkel oog hadden voor AOW en pensioenen. „Het was een one-issuepartij geworden, ik wilde 50Plus verbreden.” Ze is, zegt ze, nog altijd zeer begaan met de ouderen in Rotterdam. Maar óók met de jongeren.
En met vrouwen. Ze was zelf Dolle Mina, liep in de jaren zeventig mee met demonstraties voor de actie ‘Baas in Eigen Buik’. „Er is veel bereikt, maar niet genoeg.” Nog steeds, zegt ze, zijn er te weinig vrouwen in de Rotterdamse politiek. „Hoeveel vrouwelijk fractievoorzitters hebben we in Rotterdam? Drie! Van de zeventien partijen.”
Sowieso, vindt ze, domineert het mannelijke perspectief de stad. Hoeveel, vraagt ze, van de 550 standbeelden in de stad zijn van een vrouw – mét naam welteverstaan, zodat we weten wie ze was? „Vijf! En daarvan zijn er drie van Wilhelmina. Standbeelden van anonieme vrouwen zoals ‘De wasvrouw’ of ‘moeder met kind’ dan daargelaten.” Standbeelden van mannen zijn er te over. Ze somt er een paar op: Erasmus, Willem II, Johan van Oldenbarnevelt, Mercurius, Van ’t Hoff, Piet Hein, Pim Fortuyn. „Die lijst is schier eindeloos.”
Het idee om een lijst met alleen vrouwen op te stellen, kreeg Verkoelen onbedoeld van burgemeester Carola Schouten. Twee jaar geleden begon Verkoelen een app-groep voor vrouwelijke raadsleden. Alle partijen waren erin vertegenwoordigd, behalve de Christen Unie. Het mannelijke CU-raadslid beklaagde zich recent over de app-groep. Hij kreeg een snappy antwoord van burgemeester Carola Schouten (CU): ‘Dan moet je zorgen dat je vrouwen op je lijst hebt.’ Verkoelen hoorde de opmerking en dacht: „Ik stel een lijst samen met alléén vrouwen. Ik zag het meteen zitten.”
De vrouwelijk blik op de stad mist, vindt Verkoelen. Een voorbeeld: vrouwen voelen zich in de avond en nacht niet veilig op straat. Natuurlijk wil je daar wat aan doen als stadsbestuur, zegt Verkoelen. „Maar het plan om dan extra lampen en camera’s op te hangen, kan alleen door mannen zijn bedacht. Ik voel me vol in het licht en met een camera op mijn tetter niet veiliger, wel zichtbaarder.”
Het overheersende mannelijke perspectief is niet alleen in Rotterdam, maar overal in de maatschappij zichtbaar, zegt ze. Ze wijst op de recente race van Jutta Leerdam op de duizend meter schaatsen, waarmee ze Olympisch goud won. Natuurlijk ging het over haar geweldige prestatie, zegt Verkoelen. „Maar het ging ook over haar uitgelopen mascara. Mannelijke schaatsers kunnen snot uit hun neus hebben hangen en ijspegels aan hun snor, daar zal je de commentator niet over horen.”
Ze heeft niets tegen mannen – „Ze zitten gewoon in ons partijbestuur”. Ze wil de mannen ook niet de rug toe keren, ze wil ze juist méénemen. „Toen we vroeger op de barricaden stonden hebben we dat misschien te weinig gedaan.”
Source: NRC