Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Het mooiste nieuws deze week dacht ik in Het Parool te lezen. In de krant van maandag stond het bericht dat een Nederlandse journalist ontdekt had dat spaghetti carbonara wél een Italiaanse uitvinding is – en niet een Amerikaanse. ‘Knarsetandend hadden de Romeinen zich erbij neergelegd dat een van hun beroemdste pastarecepten, de carbonara, eigenlijk een Amerikaanse uitvinding zou zijn. Amerikaanse militairen waren tijdens de Slag om Rome in 1944 op zoek naar een fatsoenlijke maaltijd.’ Ze gooiden bacon, eieren, pasta, kaas en peper bij elkaar en de carbonara was geboren.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De pasta carbonara is een van de beste pasta’s die er bestaan. Daarom zou het jammer zijn als het echt een Amerikaanse uitvinding is. Carbonara maak je met eieren, (wang)spek, pecorino en zwarte peper. En niet – onder geen enkele omstandigheid en hoeveel recepten er ook in de AH-app staan die het tegendeel beweren – met room. Ik heb één keer de fout gemaakt een spaghetti carbonara met een piepklein scheutje room te maken en mijn deur werd ingetrapt door een twaalfkoppig arrestatieteam van de carabinieri (terwijl dit nota bene in Nederland gebeurde) die me beurtelings in mijn knieën schoten. Met rubberen kogels weliswaar, maar niet minder pijnlijk.
Overigens is de pasta carbonara niet de Beste Pasta. De Beste Pasta is de pasta cacio e pepe, een eenvoudig gerecht, maar een dat weinig mensen waarlijk goed kunnen bereiden, en dat wel echt uit Rome komt.
Hoe dan ook, Janneke Vreugdenhil, culinair journalist van NRC, ontdekte een artikel uit 1939 van een toenmalig correspondent in Rome. In het verhaal stond een restaurant beschreven dat spaghetti carbonara op het menu had staan – ruim vijf jaar voordat de Amerikanen het gerecht uitgevonden zouden hebben. Juichen. Volare. Vivo per lei. Een buste van Vreugdenhil in de Musei Capitolini. ‘Een revelatie’, schreef Het Parool.
Ik was al onderweg naar de ambassade van de VS om daar te zwaaien met een grote middelvinger gemaakt van spaghetti, spek, kaas en ei, toen ik las dat ‘carbonara’ letterlijk staat voor ‘touwtjes zoals de vrouw van de kolenbrander ze maakt’ en heel veel kan betekenen. ‘Ik ben ervan overtuigd dat het een nogal algemene naam is voor een gerecht’, zo wordt een Italiaanse hoogleraar voedselgeschiedenis geciteerd: ‘een simpel gerecht met simpele ingrediënten.’ De spaghetti carbonara uit 1939 is dus niet per se de spaghetti carbonara zoals we die nu eten.
Onderaan de streep zijn we weinig wijzer, behalve de wijsheid dat je sommige verhalen weliswaar wel moet checken, maar op een gegeven moment moet stoppen met ze te checken – ongeveer op het moment dat je bij hoogleraren voedselgeschiedenis aankomt. De waarheid doet er tegenwoordig toch ook niet meer zo toe – nog zo’n Amerikaanse uitvinding.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant