In een normale wereld getuigt kleinschaligheid van ontwikkeling. De meeste zaken beginnen immers groot en log, om pas na verloop van tijd de onnodige ballast te lozen waarna het perfectioneren kan beginnen. ‘Toen Homerus de poëzie uitvond, schreef hij een gedicht van tienduizend regels. Toen Cervantes de roman uitvond, schreef hij een boek van tienduizend pagina’s.’
Met die woorden duidde columnist Hugo Brandt Corstius dat eeuwenoude principe ooit treffend en hij had volkomen gelijk, want de achterkant van de eerste televisie was inderdaad vele malen groter dan die van de huidige flatscreens. Hetzelfde geldt voor computers, telefoons, vrouwenondergoed en verschillen in de topsport.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Hoe kleiner de verschillen in die top namelijk zijn, hoe spannender doorgaans een wedstrijd. Wint PSV het kampioenschap met een verschil van twintig punten, dan is het een kampioen van de armoede. Wordt een titelstrijd daarentegen pas op de laatste speeldag beslist, dan praten we er nog jaren over na.
Bigger is eigenlijk alleen better in de Verenigde Staten, het land der proleten. Hier op het oude continent getuigt het kleine juist van beschaving. Althans, dat was zo tot 9 februari 2026 aanbrak en op een ijsbaan in Milaan Jutta Leerdam aan de start verscheen, een vrouw aan wie alles juist groots en meeslepend is, van haar jetsetleven en haar dijbeenspieren tot de slagen die ze maakt op het ijs, de aandacht die ze genereert in de Nederlandse pers en haar volgersschare op Instagram.
Volgens iedere geldende wet kon die Leerdam dus onmogelijk zegevieren. Haar mond was simpelweg te groot, net als haar ego, haar liefde voor Jake Paul, haar afkeer voor de Nederlandse pers en noem maar op.
Maar toen klonk het startschot en precies 72 seconden en 31 honderdsten later konden alle geldende wetten overboord en moest zelfs de meest verstokte Leerdam-hater toegeven dat deze prestatie niet alleen geweldig was, maar inderdaad: groots.
Hoe groot precies werd me pas later op de avond duidelijk, toen in de Milanese metro terug naar huis een man filmpjes zat te kijken op zijn telefoon. Tachtig procent van die filmpjes hadden spitsen van AC Milan in de hoofdrol, maar tot twee keer schotelde zijn algoritme hem zowaar beelden van Jutta Leerdam voor. En belangrijker nog: tot tweemaal toe keek hij die filmpjes uit.
Dat is enorm speciaal in een Italiaanse metro, want in de totaal zeven jaar dat ik in dit land heb gewoond, ben ik slechts één Italiaan tegengekomen die enthousiast over schaatsen was, en nu ik er zo over nadenk had die man een stevig Duits accent, dus vermoedelijk was het helemaal geen Italiaan.
Dat juist zo’n sportminnende natie als Italië nu valt voor Jutta Leerdam lijkt me van een niet te onderschatten waarde. De schaatssport was namelijk hard op weg af te glijden naar de categorie korfbal; een marginaal spelletje dat enkel tot interesse leidt boven de 52ste breedtegraad. Dankzij het goud van Leerdam is die ondergang voorlopig gestopt.
Ja, Jutta Leerdam doet alles anders dan anderen, van haar oogschaduw tot haar trainingsmethodes tot de manier waarop ze haar geblesseerde enkel laat verzorgen. En ja, dat zorgt in de conservatieve schaatswereld voor veel vragen, waar ze tot frustratie van velen ook nog weigert antwoord op te geven.
Dat is natuurlijk even wennen, maar gelukkig bestaat er na maandagavond over een vraag geen enkele twijfel meer.
De vraag: is Jutta Leerdam een hele grote?
Het antwoord: ja, Jutta Leerdam is een hele grote.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant