De geschiedenis van de Olympische Spelen barst van de bijzondere verhalen. Elke dag vertellen we er eentje. Vandaag: de deelnemer die in 2018 een lading haat over zich heen kreeg.
Eddie Edwards is een van de bekendste deelnemers aan de Winterspelen ooit. De Brit met beslagen bril deed in 1988 mee aan het schansspringen. Nu had Edwards flink geoefend, maar zijn pogingen staken ronduit sullig af bij die van de 'serieuze' schansspringers. Edwards werd laatste en kreeg de bijnaam 'Eddie the Eagle'.
'Eddie the Eagle' bleek een trendsetter. Sindsdien zette een stoet aan paradijsvogels hun zinnen op olympische roem. Er verschenen langlaufers uit tropische oorden en rodelaarsters met overgewicht. In 2014 deed de wereldberoemde violiste Vanessa Mae namens Thailand mee bij het skiën. Gewoon, omdat het kon. Ook zij werd laatste.
Het IOC heeft de koers gewijzigd. Exotische deelnemers zorgen misschien voor een glimlach, maar ze doen het sportieve aanzien van de Spelen geen goed. De kwalificatie-eisen zijn opgeschroefd. Je moet tegenwoordig echt iets kunnen om je te plaatsen, hoewel soms nog iemand door de mazen van de wet glipt.
Neem nou Elizabeth Swaney, een onverstoorbare Amerikaanse die het leven als Pippi Langkous bij de kladden grijpt. Ze doet mee aan burgemeestersverkiezingen, treedt op als stand-upcomedian en probeert meerdere muziekinstrumenten onder de knie te krijgen. Daarnaast droomt ze al haar hele leven van de Olympische Spelen.
Voor kunstschaatsen had Swaney te weinig talent en voor bobsleeën was ze te klein. Ze stortte zich op skeleton, maar miste de Winterspelen van 2014. Vier jaar later had ze wel succes. Swaney ging als freestyleskiër naar de Spelen in het Zuid-Koreaanse Pyeongchang. Onder de vlag van Hongarije, het land van haar grootouders.
Om zich te kwalificeren had Swaney een strategie uitgedokterd. Een juridische sluipweg. Het kwam erop neer dat ze in aanloop naar de Spelen bij alle wedstrijden moest komen opdraven, om zo voldoende punten te sprokkelen. Voor het bemachtigen van een olympisch startbewijs bleek meedoen inderdaad belangrijker dan winnen.
Haar deelname op de halfpipe in Pyeongchang werd een bezienswaardigheid, maar niet om de juiste redenen. Swaney ging behoedzaam naar beneden en toonde de jury geen enkele sprongcombinatie. Ze was een boemeltreintje tussen de hogesnelheidslijnen. Na twee slaapverwekkende runs en een afgetekende laatste plaats zat haar olympische optreden erop.
Waar 'Eddie the Eagle' een cultheld werd, kreeg Swaney een bak haat over zich heen. Veel media schilderden haar af als een soort bedrieger. Een oplichter. Iemand die de sport meer kwaad dan goed deed. Swaney trok zich er weinig van aan. Op de Zomerspelen van 2028 wil ze opnieuw van de partij zijn, ditmaal als gewichtheffer.
Source: Nu.nl sport