Verslaggever Iris Koppe communiceert met de Oekraïense Elena (70), bij wie ze studeerde in Kyiv. Elena zat eerst ondergedoken, vluchtte enkele keren naar Hongarije en keerde terug in Kyiv. De berichten zijn vertaald vanuit het Russisch.
is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over Oekraïne en Oekraïners in Nederland.
Maandag 9 februari
11.20
‘Een groet uit de Karpaten. Ik ben hier nog steeds met mijn kleindochters, in een tijdelijk gehuurd appartementje, vlakbij het station. Voor de moeder van Anna, die bijna doodvroor in Kyiv, is een tijdelijke oplossing gevonden.
‘Valentina zal bij een nicht op het platteland kunnen verblijven, ergens tussen Kyiv en Zjitomier in. In een huisje met een houtkachel, met genoeg hout en voedsel. Deze nicht kent de plaatselijke bewoners van het dorp, ze weet waar ze eten kan kopen en waar ze een arts kan vinden. Ze zal zich om Valentina bekommeren, in ieder geval tot het lente wordt.
‘Als de kou het land heeft verlaten, zal Anna, mijn schoondochter, weer iets nieuws moeten bedenken voor haar moeder. Nee, ik denk niet dat Valentina nog terug kan naar Kyiv. Door haar doofheid hoort ze het luchtalarm niet meer.
‘Nu Kyiv dagelijks gebombardeerd wordt, is dat natuurlijk levensgevaarlijk. Anna gaat kijken of ze haar moeder in het voorjaar misschien toch naar Italië kan halen. We zullen zien. Op dit moment zijn we vooral blij dat Valentina een warme en relatief veilige plek heeft gevonden waar ze de winter kan uitzitten.’
12.15
‘Rusland voert nog steeds grootschalige aanvallen uit op het Oekraïense elektriciteitsnet. In Kyiv zitten duizenden mensen zonder stroom en water. Van mijn buurvrouw weet ik dat ze de stad nu ook heeft verlaten, net als veel van mijn andere buren. De meesten zijn gevlucht naar een datsja van familie of vrienden, buiten de stad, vaak in een bos. Ze zullen wachten tot het voorjaar en dan teruggaan naar huis. Velen zijn ziek. Mijn buurvrouw heeft een longontsteking. Tegen zoveel kou was ze niet opgewassen.
‘Anna is nu onderweg naar het westen van Oekraïne. Ze zal hier Katja en Ksoesja komen ophalen en doorreizen naar Italië. Het was fantastisch om zo lang met mijn kleindochters door te brengen, al merkte ik ook dat ze tobberig zijn. Binnenkort is het vier jaar geleden dat de grootschalige invasie begon en in die tijd hebben ze zoveel geleerd. Allerlei dingen waarvan je hoopt dat je een kind er ver van kan houden. Ze zijn gaan begrijpen wat oorlog is en hoe het is om zonder vader op te groeien.
‘Maks verraste ons overigens met een belletje vanuit Zaporizja. Hij klonk relatief opgewekt en wilde zijn dochters spreken. Het was, naar wat ik ervan meekreeg, een fijn gesprek. Toen ik hem daarna nog even aan de lijn kreeg, vertelde hij dat hij gepromoveerd is tot luitenant.
‘De tranen schoten in mijn ogen. Zoals je weet werkt hij al een hele tijd voor de ZSU, de Oekraïense krijgsmacht, maar ik wist eigenlijk nooit precies wat hij deed. Deels omdat hij dit voor mij geheim houdt. Maar nu merkte ik aan zijn stem dat het goed met hem ging en dat hij trots was op iets wat hij had bereikt. Sinds dit gesprek voelt alles weer wat lichter. Maks voelde even heel dichtbij.’
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant