is tv-recensent voor de Volkskrant.
Negen jaar na het einde van de eenkindpolitiek kampt China met een gigantisch mannenoverschot. Van dertig miljoen, om precies te zijn. Voor Chinese mannen, zeker die uit een lage sociale klasse, is een vriendin vinden hierdoor schier onmogelijk. Maar dat weerhoudt drie jonge mannen, Zhou (36), Wu (27) en Li (24), in de tragikomische NPO Doc Daten voor beginners er niet van het toch te proberen.
En daar komt de gladde Hao, een van de populairste datingcoaches van het land, om de hoek kijken. Voor zijn zevendaagse datingkamp zijn de drie mannen van het platteland naar de miljoenenstad Chongqing getogen. Daar krijgen ze een make-over en maken ze gelikte foto’s in hotellobby’s, bedoeld voor hun onlineprofielen. En ze leren datetechnieken.
De singles weten niet wat hen overkomt. Wat moeten de mensen in hun geboortedorp wel niet denken van hun rare outfits en K-popsterrenkapsel? ‘Het maakt de zwakke vorm van je gezicht minder zichtbaar’, aldus de kapper. Ook bij de foto’s is er ongemak. ‘Dit is niet mijn leven’, sputtert Zhao tegen. En liegen dat ze onroerend goed bezitten, zoals hun datingcoach voorstelt, willen ze ook niet. Hao: ‘Iederéén doet dat op sociale media.’
Vanaf de eerste scène nemen de wanhopige mannen de kijker al voor zich in. Ze zijn weliswaar verlegen, en niet gewend hun gevoelens te uiten, maar ze hebben nog principes. Extra pijnlijk zijn de scènes waarin ze op straat vrouwen moeten aanspreken, maar keer op keer afgewezen worden.
Ze groeiden op in arme dorpjes, vaak zonder ouders, omdat die, zoals de meeste volwassenen in de jaren negentig, naar de stad waren getrokken om geld verdienen. ‘Deze hele generatie is opgegroeid zonder liefde’, zegt Wu, een van de singles. ‘Ik speelde met mijn vriendjes op straat en daar zagen we achtergelaten meisjesbaby’s. Heel naar. (...) Ik weet niet wat vrouwen denken en voelen.’
De eenkindpolitiek heeft diepe sporen achtergelaten in de Chinese samenleving. Vooral arme mannen maken weinig kans op een partner, en dus treedt ook de overheid op als koppelaar. Die organiseert in een winkelcentrum een datingevenement. Mannen spelen een gewond slachtoffer, vrouwen een verpleegkundige. De gewonde wordt van top tot teen in wc-papierverband gewikkeld, met alle ongemak van dien. Als er een ‘match’ is, krijgen de singles meer, geforceerde opdrachten van de presentator (‘geef haar bloemen’, ‘geef een knuffel’), maar ook allerlei cadeaus.
Hao’s echtgenote, ook datingcoach, maar dan voor vrouwen, blijkt ook moeite te hebben met de onoprechte datingtechnieken van haar man. Het leidt tot pijnlijke confrontatie, hun zoveelste ruzie, waarna ze concludeert dat hij niet meer de man is op wie ze ooit op is gevallen.
De Chinees-Amerikaanse regisseur Violet Du Feng geeft de documentaire (deels) het gelukkige einde waar je als kijker na zo veel wanhoop des te meer naar verlangt. Zou het dan toch nog goed komen met de Chinese mannen?
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant