Zonder de buitensporige aandacht van de NOS voor schaatsen – tot urenlange uitzendingen van wedstrijden op obscure baantjes zonder publiek – zou schaatsen een veel kleinere sport zijn dan het is.
Schaatsers in Nederland hebben qua bekendheid en welstand best iets te danken aan al die media-aandacht, al is Jutta Leerdam in dat universum een apart chapiter. Zij is een sterrenstelsel op zichzelf. Ze heeft 5,1 miljoen volgers op Instagram, tegen bijvoorbeeld Femke Koks 185 duizend en Jenning de Boos 65 duizend.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dat is niet zo omdat ze veel beter kan schaatsen. Dat komt ook, laten we eerlijk zijn, doordat ze er in de ogen van velen goed uitziet, door haar exhibitionisme op het platform. Ze voelt perfect aan waarom het draait in het spiegelpaleis Instagram. Ze creëert een droomwereld. Over elke foto en elk filmpje is nagedacht.
Haar bereik is extra groot omdat ze is verloofd met de Amerikaan Jake Paul (29 miljoen volgers), de boksende influencer, die haar kort na zijn entree bij de Olympische Spelen in Milaan verraste met een prachtige bos rode rozen, in hetzelfde verhaal waarin hij ijshockey keek met de Amerikaanse vicepresident JD Vance en de loftrompet stak over ICE, want waar zouden we in de ogen van Paul zijn zonder de Amerikaanse immigratiedienst?
Leerdam kreeg dit weekeinde de Nederlandse pers op haar dak, nadat ze eerst niet met journalisten had willen praten, later toch wel met de NOS, waarna ze boos werd vanwege een vraag over haar enkel. Ze wil in haar bubbel blijven, zei ze tegen de brutale vlerk die doorvroeg.
Mensen beginnen met sporten omdat ze van sport houden. Als ze ergens heel goed in zijn, liften ze mee op de aandacht van de media. Als ze geluk hebben, houden de media van hun sport. Heel veel topsporters smeken om de aandacht die het schaatsen krijgt, maar ze zijn niet sexy genoeg, er is te weinig Nederlands succes of geen interesse van sponsors. Als de NOS niet vrijwel al haar wedstrijden had uitgezonden, was er helemaal geen bubbel van goud geweest. Maar goed, die heeft ze wel, en hoe je daarover ook denkt, dat heeft ze buitengewoon knap gedaan.
Alleen: buiten haar bubbel ontbreekt de regie. Een cameraman die niet tot het team-Leerdam behoorde, zag langs de baan een man met een hamer op haar enkel tikken. Zo zo. Zou verslaggever Bert Maalderink van de NOS, bedreven in het volhoudende, soms zuigende toontje, daarover geen vragen stellen in die paar minuten waarin hij op audiëntie mocht bij de diva, dan zou hij geen knip voor de neus waard zijn.
Als Leerdam zo graag in haar bubbel blijft, had ze met de man van het hamertje-tik in de beslotenheid van de kleedkamer moeten gaan zitten. En dus ontstond een conflict dat geen gewoon conflict was, maar ook een botsing van twee werelden. De sportster die mede tot grote hoogten steeg omdat die goede oude NOS haar altijd gewillig was, en die inmiddels naar een wereld is gelanceerd waarin alleen zijzelf regisseur is.
Dat allemaal gezegd hebbende: zet ’m op maandag, Jutta, want de gekwetste ziel van het Nederlandse schaatsen kan wel een opsteker gebruiken.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns