De Epstein-affaire begon als een seksschandaal met minderjarigen, maar is uitgegroeid tot iets veel groters. Uit de Epstein-documenten rijst een ontluisterend beeld op van een mondiale elite die zich boven wetten en morele regels verheven acht.
Jeffrey Epstein was een makelaar in seks, geld, macht en toegang tot de hoogste kringen. Hij beschikte over een ongekend breed netwerk, van linkse intellectuelen als Noam Chomsky en Woody Allen tot Trump-propagandist Steve Bannon, van miljardairs als Bill Gates tot de Noorse kroonprinses Mette-Marit. Velen maakten schaamteloos gebruik van Epsteins diensten, ook nadat hij in 2009 was veroordeeld omdat hij een minderjarige tot prostitutie had aangezet.
De onthullingen zijn koren op de molen van populistische complotdenkers, die verkondigen dat een geheime elite van pedofielen de wereld regeert. Daarbij wordt vergeten dat ook Donald Trump en diens steunpilaren, zoals Bannon, de financier Peter Thiel en minister van Handel Howard Lutnick deel uitmaakten van Epsteins systeem. Bovendien creëren populistische machthebbers als Trump en Viktor Orbán een eigen systeem waarin zij de macht van de staat gebruiken voor zelfverrijking en vriendjespolitiek.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Toch zal de affaire-Epstein bij velen het populistische beeld van een verdorven, kosmopolitische elite versterken. Van Trump en zijn medestanders lijkt de affaire af te glijden. Trump heeft, voor zover bekend, tijdig afstand genomen van Epstein. Bovendien heeft Trump er nooit een geheim van gemaakt dat het hem om seks, macht en geld te doen is. Wat hem ook verweten kan worden – geen hypocrisie.
Schadelijker is de affaire voor mensen die idealen verkondigden, terwijl zij achter de schermen duistere zaken met Epstein deden. Niet voor niets is de affaire in het schijnbaar zo rechtschapen Noorwegen ingeslagen als een bom. De directe politieke schade is het grootst in het Verenigd Koninkrijk, waar de positie van premier Keir Starmer wankelt.
Starmer benoemde Labourpoliticus Peter Mandelson tot ambassadeur in Washington, hoewel hij was gewaarschuwd voor Mandelsons contacten met Epstein. Bovendien had Mandelson al twee keer als minister moeten aftreden wegens financiële schandalen.
De zaak-Mandelson illustreert op pijnlijke wijze dat veel Labourpolitici sinds Tony Blair de (morele) wortels van de partij zijn vergeten om dicht tegen het grote geld aan te schurken. Daardoor is Starmers toch al wankele positie verder verzwakt. Hij zou er goed aan doen om terug te treden, ten gunste van een nieuwe leider die voor de moeilijke taak staat om van Labour weer een geloofwaardige volkspartij te maken.
Gezien de mondiale repercussies van de Epstein-documenten is het van groot belang dat ze volledig openbaar worden gemaakt. Tot dusverre is dat slechts gedeeltelijk gebeurd, op een slordige manier. Namen van slachtoffers zijn zichtbaar, terwijl andere passages zijn zwart gelakt, volgens de autoriteiten om de slachtoffers te beschermen. Van onpartijdigheid is geen sprake, omdat de documenten worden vrijgegeven door autoriteiten die door Trump expliciet zijn aangesteld om zijn belangen te dienen. Het is noodzakelijk dat het Epstein-dossier wordt beheerd en openbaar gemaakt door een onafhankelijke instantie, maar in het Amerika van Trump is dat een illusie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant