Estelle Cruijff, telg van voetbaladel, gooit na een leven in de spotlights en een roerig privéleven hoge ogen als schoonmaakgoeroe. ‘Een kreeft blijft mooi aan de buitenkant, pootjes glimmend, maar binnen is-ie eenzaam en bang. Dat was ik. Ik ging steeds meer naar binnen.’
is verslaggever van Volkskrant Magazine.
Zie daar Estelle Cruijff (47), nippend van haar glas champagne, in het gedimde licht van Jondani, waar ‘Parisian charm meets the lively vibe van Amsterdam’ – Amsterdam Oud-Zuid. Met de bovenkant van haar rechterhand brengt ze op sierlijke wijze d’r goudkleurige lokken bij elkaar, en buiten valt de sneeuw.
Op een hoge tafel, zichzelf checkend in de spiegel, looft ze de huiselijkheid van dit bruin-gouden etablissement waar ze altijd weten wat ze wil drinken, en ze een eigen kurkendrager (een stukje hout) heeft, compleet met verguld naambordje.
‘Héérlijk, effe bijkomen’, zegt ze met Amsterdamse dictie, het werk zit er op. ‘Je weet wat ze zeggen van champagne: je komt er niet van aan, je valt er niet van af, maar je valt er uiteindelijk wel van om. Je moet je eigen feestje vieren.’
Ze schikt de kraag van haar witte overhemd en citeert schaterend haar grootmoeder Nel Cruijff: ‘Ze gunnen je alles, zolang je niets hebt.’
Buiten staat haar Opel Rocks overdwars geparkeerd, een citycar met een rood dakje, en verderop in de zaak zit haar vriend, ‘visagist van de sterren’ Leco van Zadelhoff, met wie ze zo verder van haar vrije uren gaat genieten. Een foto op Instagram wordt later gepost ter bezegeling van deze ‘topavond’ met de man met wie ze al 35 jaar bevriend is. ‘We hebben allebei een grote muil, maar we huilen al bij het testbeeld.’
Er is veel aan de hand in de bedoening van Estelle Cruijff, behangen met de beroemdste achternaam uit de Nederlandse voetbalgeschiedenis, als nichtje van Johan Cruijff, dochter van diens broer Henny Cruijff. Sedert 2024 heeft haar hobbelige carrièrepad een meer gefocust fundament gekregen. Met het verschijnen van haar non-fictieboek Poetsen met Estelle werd haar ster aan het firmament voorzien van het bordje ‘schoonmaakaddict’. Onlangs werd dat bestendigd met een eigen ‘probiotische’ homecare-schoonmaaklijn: La Maison Estelle. Ook heeft ze een eigen kledinglijn, EC ,‘elegant and edgy’. De Huishoudbeurs in de Amsterdamse Rai – van 21 tot en met 28 februari – is de arena waar haar probiotische poetsprofetie verder wordt uitgerold.
Estelle Cruijff is wat Story-hoofdredacteur Guido den Aantrekker doorgaans ‘een mediapersoonlijkheid’ noemt, iemand die zijn branche aan de lopende band van kopij voorziet vanwege een turbulent liefdesleven (zie ook: voetballer Ruud Gullit, kickboxer Badr Hari). Wier sores en wissewasjes door de roddelbladen op een dienblad worden uitgeserveerd, in een free jazz-achtig, oneindig ritme van opkomst, liefde, sterrendom, aftocht, glamour, terugkeer, huizen, scheiding, rode loper, neergang, kinderen, wederopstanding, leed, rouw, rijkdom, nieuwe liefde – und so weiter, und so weiter.
Anker in dit glamourmoeras is te allen tijde haar aangename persoonlijkheid, aldus Den Aantrekker: ‘Estelle is een krachtige, warme en grappige vrouw, vooral door haar zelfspot. Zo noemde ze de inrichting van haar huis ooit chic maar toch ordinair. Altijd interessant voor onze lezers, zeker door die achternaam.’
Zichtbaar is ze altijd gebleven, als repetitief personage in talloze televisieprogramma’s als De Verraders, Het Perfecte Plaatje, Gelukkig hebben we de foto’s nog!, RTL Boulevard, Vier handen op één buik, Gordon & Estelle, Moordfeest en The Masked Singer.
Een containerbegrip dat nu feitelijk al haar bezigheden covert, is ‘entrepreneur’, en zeker niet het door haar gehate woord ‘socialite’. Estelle is in zaken, met haar bedrijven Estelle Cruijff BV en E.C. Enterprise BV en het managementbureau The Agent-C, dat haar ‘brand’ verder uitbouwt.
Ze kan heel groot worden, maar dat kost tijd, zegt de oprichter van dit bureau, Carlijn de Vries-Lempers. ‘Ze werd altijd neergezet als een luxe poppetje, maar ze is een echte rouwdouwer die zich nergens te goed voor voelt. Dat maakt haar zeer geloofwaardig. Maar bouwen aan een merk kan wel vijf jaar duren.’
Het schoonmaakboek noemt Estelle Cruijff haar ‘turning point’, het begin van ‘een nieuwe levensfase’. Aanvankelijk dacht ze: wie zit er nou te wachten op zo’n boek? En nog wel van haar? ‘Ik was gewend te horen dat ik niets goed deed, en verwachtte de volle laag’, zegt ze. ‘Maar het werd heel fijn ontvangen. Er was een tijd dat ik veel in de spotlights stond, en dat was niet altijd leuk. Sorry dat ik het zeg, maar ik ben echt een goed persoon. Ik heb een goed hart. Ik ben eerlijk en je kunt op me rekenen. Natuurlijk heb ik foute beslissingen genomen, ik ben een mens. Maar dat boek veranderde echt de dingen. Het was weer fun om in de media te komen.’
Alles draait om de gunfactor, zegt ze. En die van haar is op volle toeren gaan draaien, doordat ze meer mensen toeliet in haar leven. ‘Ik was te onbereikbaar, te afstandelijk. Ik straalde ontastbaarheid uit, het perfecte leventje dat niet bestond. Zogenaamd met een lach, maar thuis kwamen de tranen. Ik liet zien wat anderen wilden zien. Dat was mijn bescherming, mijn veiligheid.’
Opeens kijkt ze de verslaggever indringend aan, op besliste toon zegt ze: ‘Volgens mij ben jij een hele lieve papa en een lieve man. In je werk kun je wat harder zijn, en daarom ben je onderscheidend. Ik zie het aan je ogen, die vertellen het allemaal. Je geeft je nieren voor je gezin. Weet je waarom ik dit zeg? Omdat niet iedere man dat heeft. En ik kan dat weten, ik ken die andere mannen. Die zijn waardeloos. Die staan er niet voor hun gezin. Ik zie het verschil. Ik voel dat intuïtief. Nu wel. Het heeft even geduurd. Ik heb veel te veel tijd verspild.’
Ze neemt een slokje champagne, en laat een pauze vallen.
‘Ik heb een bewogen periode gehad’, zegt ze, doelend op haar diverse verbroken relaties, waardoor ze geconfronteerd werd met buitenissige media-aandacht. ‘Ik ben een kreeft. Wat doet een kreeft als-ie wordt aangevallen? Dan schuilt-ie in zijn huisje. Dan zie je alleen maar de buitenkant. Die kreeft blijft mooi aan de buitenkant, pootjes glimmend, schoon, maar binnen is-ie eenzaam en bang. Dat was ik. Ik ging steeds meer naar binnen. En kwam daarna met stapjes naar buiten.’
Wat er toen gebeurde: ze kreeg steeds meer ‘de steun van Nederland’. ‘Nederland ging me, naarmate ik me meer liet zien, meer omarmen. Dat was een warm bad, want ik zat in een koud bad. Reacties op straat, reacties op Instagram. Mensen die je aanspreken. Ik ben weer gaan leven. Ik zei: kom op! Je bent een goed persoon. Je mag er zijn. Leef! Ik ben opgestaan uit de dood. Ik heb me gereinigd van mijn verleden.’
De Engelse socioloog en cultuurcriticus Ellis Cashmore, tevens gastprofessor aan de Aston University in Birmingham, boog zich op mijn verzoek over de ‘gedaanteverwisseling’ van Estelle Cruijff. Cashmore, als auteur gespecialiseerd in de celebrity-cultuur zoals van de Amerikaanse familie The Kardashians, noemt haar ‘een interessant voorbeeld van een post-relationele beroemdheid’. ‘Iemand van wie haar publieke bekendheid aanvankelijk voortkwam uit associatie met zeer prominente mannen, maar die zich later van die relaties losmaakte en een autonome publieke persoonlijkheid ontwikkelde.’
Haar pad ligt in het verlengde van wat in Engeland het ‘WAG-fenomeen’ wordt genoemd, verwijzend naar ‘Wives And Girlfriends’, voetbalvrouwen dus. Maar dan next level, aldus Cashmore, want sommige voetbalvrouwen schakelen door: de mannen met wie ze aanvankelijk een relatie hadden worden ‘geëvenaard of zelfs overtroffen’. De roem gebaseerd op relaties en schandalen verdwijnt naar de achtergrond, en verschuift naar ‘een zelfgecreëerde, moreel stabiele beroemdheid in de stijl van influencers’.
Cashmore: ‘Wat vooral interessant is aan Cruijffs recente transformatie is haar focus op huiselijke orde, schoonmaken en alledaagse vaardigheden. Dit weerspiegelt een internationale trend waarbij glamour bewust wordt gedomesticeerd en opnieuw wordt vormgegeven als autoriteit, kalmte en expertise.’
Cruijff ziet zichzelf vooral als een moderne epigoon van sterk zorgzame Amsterdamse en Kroatische geslachten. ‘Het zit in de Kroatische familie van mijn moeders kant, dat overbezorgde, lang tafelen met veel eten en drinken. En van mijn vaders kant, de Cruijff-en, dat schoonmaken. Als je bij mijn tante Danny in Barcelona komt, dan is het net alsof je in Hotel De Résidence bent: alles spic en span. Zo zijn wij gewoon. Iedere dag stofzuigen, dweilen, opruimen. Effe de deurklinkers meepikken.’
Dat een man een rol kan spelen in het huishouden, is voor haar een obscuur fenomeen. ‘De mannen in mijn leven hebben nooit wat hoeven doen. Ik heb nooit een man met een wasmand naar beneden zien lopen. Ik verwacht dat niet. Ik zorg heel graag voor een man. Dat kan je ouderwets noemen. Je hoort weleens dat mannen zelf hun overhemden strijken. Ik veroordeel dat niet, maar dat deed ik altijd. Ik kom uit een milieu van: de man vangt het vlees, en de vrouw bereidt het. Ik hou van verzorgen, dat zit in mijn bloed.’
Als een man binnenkomt, is het eten klaar, in casa Estelle, en komt alles op tafel. ‘Ik ruim af. Aardappels schillen door een man? Pff, ik ken dat niet. Ik veroordeel het niet, maar voor mij is het onbekend. Mijn vader kon niet eens een ei bakken. Nu zijn er huisvaders, en moeders die werken. Dat weet ik. Dat vind ik allemaal prima. I don’t judge. Iedereen heeft zijn eigen manier. Dit is mijn manier.’
In het hardnekkig schoonmaken en opruimen zegt ze rust te vinden. Heel eerlijk: ze neigt in haar reinigingswoede ‘een tikkeltje naar een dwangstoornis’.
‘Als ik ga schoonmaken, verandert er iets in mij. Het maakt mijn hoofd leeg, waardoor ik beslissingen kan nemen. Ik kan het best functioneren in een opgeruimde leefomgeving. Jan de Bouvrie zei tegen me dat de meeste creatieve mensen een omgeving nodig hebben van rust en reinheid. Ik wil geen chaos, ik wil overzicht. Niet alleen visueel, maar in mijn hoofd. Mijn huis is mijn veiligheid. Ik heb altijd een sopje klaar.’
‘Maar je mag gewoon leven bij mij thuis hè. Ik heb geen plastic op mijn banken zitten hè. Ik leef, maar ik ruim wel op. Ik was elke dag mijn kussenslopen. Ik ga nooit naar bed met een vies bord in de gootsteen. Dat kan ik niet. Je mag alles bij mij, gezellig, een wijntje, een koppie thee, taartje, you name it. Maar ik ga niet naar bed als er niet is opgeruimd.’
Poetsen met Estelle is een boek dat vol staat met tips, trucs en Cruijffiaanse oneliners aangaande het schoonmaken van een huis, dermate compact en geestig geformuleerd dat het lijkt alsof we hier te maken hebben met ready mades. Je weet wel, van die spitsvondige, alledaagse wisecracks die de Rotterdamse dichter C.B. Vaandrager (1935-1992) de wereld inslingerde. De beroemdste: De kroketten in het restaurant / zijn aan de kleine kant.
De dichter E. Cruijff schrijft:
Boven de veertig / knapt iedereen op / van gedimd licht.
Ik ben een sociaal dier / ik praat nog / tegen een lantaarnpaal.
Mijn voorhoofd is zo klein / met botox ben ik / voor 2,50 euro klaar.
Ik poets / me gelukkig.
Als ik moet nadenken / maak ik een sopje / dan volgen / de antwoorden vanzelf.
Ik wil geen kreukels / niet in mijn lakens / niet in mijn gezicht.
Kortsluiting in mijn hoofd / als ik / vieze dingen aanraak.
Als ik nooit / meer verkering krijg / is het de schuld / van dit boek.
De kruiwagen voor haar geboekstaafde schoonmaakexercities werd in gang gezet door Willemijn Peene, uitgever van Lebowski, redacteur van het boek. Zij las in het najaar van 2023 in de lifestylegids Linda.loves, behorend bij de Linda, over Cruijffs kuisgedrag en huishoudtrucjes, en zag de bijpassende foto. Alles straalde humor uit, met een vleugje glamour, lifestyle en zelfhulp.
Peene zag in haar een Nederlandse variant op Mrs Hinch, een Engelse ‘home-influencer’ dan wel ‘clean-influencer’ die eigenlijk Sophie Rose Hinchliffe heet en 4,8 miljoen volgers heeft op Instagram. Een zwoel kijkende blonde ex-kapster met vier zeer succesvolle schoonmaakboeken op haar naam, die tevens memoires, een kinderboek en podcasts afscheidde. Haar naam werd gekoppeld – ‘collabs’, in jargon – aan talloze huishoudelijke producten. Voorts van belang bij Mrs Hinch: ze ziet schoonmaken en ordenen als een manier om de demonen in haar hoofd de baas te zijn.
Het niet altijd gekende genre ‘schoonmaakboeken’ mag er zijn in Nederland – ook dat wist Peene. Boeken van ‘poetsgoeroe’ Diet Groothuis en ‘koningin van de schoonmaak’ Zamarra Kok zijn buitengewoon populair, als ultramoderne versies van Baedeker voor de vrouw, het meerdelige naslagwerk uit het midden van de vorige eeuw.
Een ontmoeting tussen de redacteur en Estelle volgde, en wat Peene al dacht: Estelle is wie ze is. Ze kreeg van het uitgevershuis de driedubbele stempel dit-is- authentiek-zoals-authentiek-wordt-bedoeld.
Voor het boek werd contact gezocht met ‘de stem van Estelle’, de vrouw die al vijftien jaar alles opschrijft wat Estelle denkt, voelt en zegt. Nicole Gabriëls verwoordde haar spirit in interviews en columns voor de Beau Monde, Linda, Margriet en Nouveau. Voor Poetsen met Estelle ging het duo er eens goed voor zitten.
Volgens Cruijff kan Gabriëls ‘in haar huid kruipen’, en gebruikt ze ‘geen woorden die ik niet kan spellen’. ‘Ik lijk totaal niet op haar’, zegt Gabriëls. ‘Ik ben klein en donker. Ik heb een andere achtergrond. Maar ik kan dromen wat ze wil zeggen. Ze is een echte Jordanese vrouw, recht voor zijn raap. Ik ken geen vrouw die zo grappig is, en zoveel veerkracht heeft.’
‘Hallo schat! Ha-lo scha-at. Ha-lo-lo. Scha-aat.’ Terwijl het buiten Jondani donker is geworden, hoopt Estelle op een refill van haar champagneglas. Als ze op haar wenken is bediend, laat ze haar licht schijnen over ‘de ontelbaar vele huizen’ die ze heeft gehad, waarvan ze telkens weer ‘haar eigen paleisje’ moest maken. Van Londen, Newcastle en Los Angeles, you name it, allemaal in het kielzog van Ruud Gullit, haar toenmalige echtgenoot, een internationaal voetbalfenomeen die zich ontwikkelde tot trainer-coach. Alleen toen hij oefenmeester werd van de Tsjetsjeense voetbalclub Terek Grozny leek het haar beter om in Nederland te blijven met hun twee kinderen. Gelukkig duurde het maar een half jaar, dit avontuur. Gullit werd ontslagen.
‘Ik ben vaak verhuisd, want ik ben natuurlijk een voetbalvrouwtje geweest’, zegt ze. ‘Daarmee wil ik niet zeggen dat je dan ondergeschikt ben aan je man.’ Hou haar ‘grote voorbeeld’, tante Danny, vrouw van Johan Cruijff, maar eens in gedachten, zegt ze. ‘Ze stond weliswaar achter Johan, maar is een hele sterke vrouw. Drie kinderen grootgebracht, de hele wereld overgegaan. Die was allebehalve ondergeschikt.’
Estelle groeide op boven de sportwinkel van haar vader, ‘Smit-Cruijff Sportspecialisten’. De goeie ouwe tijd, zegt ze, toen iedereen elkaar kende in de Amsterdamse buurt de Jordaan. De groenteboer gooide een appeltje naar haar toe, ze huppelde blijmoedig naar school. Als ze twee dagen het huis niet uitkwam, verscheen de buurvrouw voor de deur: is er wat? Ze zat op de majorettevereniging en had het Jordaanfestival in de buurt.
Gezellig... Huiselijk... Zeker... Nou ja, niet altijd. Want haar ouders scheidden toen ze 8 was. ‘Dus zo gezellig was het ook weer niet.’ Zij verhuisde met haar moeder en haar halfzusje naar een andere wijk in de stad. En toen kwam Ruud Gullit in haar leven. ‘Ik kende hem al heel lang, hij was altijd in de winkel. Het voelde vertrouwd, ik werd verliefd. Die voetballerij is mijn wereld. Marco van Basten kwam in de winkel. Frank Rijkaard. Ik was 18 toen ik met Ruud meeging naar Londen, naar Chelsea. Hij was vijftien jaar ouder. Tuurlijk maakte ik er mijn thuis van in Engeland. Zo ben ik, van niets iets maken. Plus: er waren de nodige financiële middelen. Maar ja, dan zit je daar. Dan komt de eenzaamheid. Je kon niet videobellen. Geen Instagram. Je hebt een diamant om die niemand ziet.’
Ach, je weet wat mensen denken, zegt ze. Dat een leven in luxe het je van het is. Of dat ze denken: o, je bent Cruijff. O, je bent met zilver bestek grootgebracht. Alles gaat vanzelf. ‘Nee hoor!’, zegt ze uitbundig. Zo was ze niet opgevoed. Je moest werken als je iets wilde.
Die achternaam... die betekenis... Daar groei je in mee, zegt ze. ‘Dat is voor een ander raar, maar voor jezelf niet. Het is voor mij dat je altijd een bril draagt, en dat mensen opeens tegen je zeggen: ‘Hé, je draagt een bril.’ Je heb het zelf niet in de gaten dat je een Cruijff bent.’
Maar het was ook een belasting, die achternaam. ‘Daar ben ik eerlijk in. Ik kreeg last van faalangst. Ik wist: ik kan nooit tegen Cruijff op. Tegen het prestige waar die naam voor staat. Dat is de andere kant van de medaille.’
Zomaar aan een wedstrijd meedoen als een Cruijff, die vlieger ging niet op. Ze kon aardig skiën, en deed het al op jonge leeftijd. Maar als ze tweede werd of derde bij een wedstrijd, kon er geen lachje van af. ‘Ik had eigenlijk eerste moeten zijn. Een Cruijff kan geen tweede worden.’
Toen ze in Londen woonde, kreeg ze een aanbieding om in een MTV-programma over voetbalvrouwen te figuren. Haar eerste gedachte: ik ben niet goed genoeg, mijn Engels is niet goed genoeg, ik kan het allemaal niet. Ze deed nog een talencursus, maar het mocht niet baten. ‘Ja, dat is die faalangst. Vanwege die achternaam. Ik ben toen naar een coach gegaan. Ik merkte dat het me beperkte. Hoezo denk ik te falen? Ik heb geleerd anders naar de dingen te kijken. Zoals je je lichaam traint, kun je je geest trainen. Ik leerde: je moet er niet omheen, maar doorheen. Het gaat niet om de val, het gaat erom dat je weer opstaat. Dat heb ik de rest van mijn leven onthouden.’
Om iets te begrijpen van La Maison Estelle, haar ‘high-end probiotische schoonmaaklijn’, tovert ze haar smartphone tevoorschijn, een opmaat naar haar bekering tot de probiotica. ‘Hou je vast, dit is geen pretje.’ Ze toont een foto, een beeld van zichzelf ‘dat ze niet graag op bushokjes terug wil zien’. Het is een horrorversie van Estelle Cruijff; alles lijkt gezwollen in haar gezicht, zoals onder haar ogen en lippen.
Ja joh, zo zag ze eruit na een allergische aanval, ze had het gevoel dat ze stikte, overal jeuk, rode ogen.
Ze kwam terug van een vakantie in Bali, medio 2020, en vreesde aanvankelijk een parasiet. Niet dus. Op alles werd ze getest. Avocado’s, pinda’s, sojasaus, toch een burn-out, iets in de slasaus, mascara, een familiekwaal. Niets. Ook na drie jaar lang onder auspiciën van een specialist in het AMC te zijn geweest, kwam het allergie-lek niet boven.
Al die tijd hield ze een dagboek bij van wat ze at, en waarmee ze in aanraking kwam, ja ook met die vele chemische schoonmaakmiddelen, want het schoonmaken ging gewoon door. ‘Ja, zeg nou eerlijk, het ruikt toch heerlijk, het moment dat je een fles Ajax openmaakt. Daar lieg ik niet om.’ Ze zegt dat ze zich steeds bewuster werd van voeding en het gebruik van reinigingsmiddelen.
Zo onverklaarbaar als de allergie was gekomen, zo raadselachtig verdween-ie weer. Bovendien, wonder boven wonder, werd zij juist in die tijd benaderd door een Nederlandse vrouw van een pr-bureau die zei namens een bedrijf in Litouwen te opereren, Probiosanus, gespecialiseerd in probiotische schoonmaakmiddelen. Het leek de vrouw in kwestie ‘een goeie match’.
Tsja, dacht Cruijff, wat moet ik daar nou weer mee? ‘Misschien zijn het wel van die types die ijsklontjes verkopen op de Noordpool.’
Nederland moest het elfde land worden waar de producten van de firma te koop zouden zijn. Het idee is dat deze schoonmaakmiddelen met ‘goede’ bacteriën de schadelijke bacteriën verdrijven. Of dit echt zo doeltreffend is, daarover is binnen de schoonmaakbranche geen eensluidend gejubel ontstaan, net zomin als in de wetenschap.
Haar manager, De Vries-Lempers, ging als eerste poolshoogte nemen in de fabriek in Vilnius, waarna een bezoek met Cruijff volgde. De Vries-Lempers zegt de ‘nodige research te hebben gedaan’ naar de achtergronden van de firma. Samen hadden ze in Litouwen ontmoetingen met wetenschappers, artsen en de commerciële tak van het bedrijf. ‘Ze pakten in de fabriek een microscoop erbij, om me te laten zien wat probiotica doet, en wat chemicaliën doen. Ik dacht: hier ga ik voor.’
De koppen werden bij elkaar gestoken om een goeie naam voor de schoonmaaklijn te bedenken. ‘Bibi’ kwam voorbij, en ‘LouLou’, en ‘La Sienna’. ‘Maar dat ben ik allemaal niet. Het moet een connectie met mij hebben. Ik had die allergie, dus moet het mijn naam hebben, La Maison Estelle.’
De ‘megalancering’ werd voltrokken met champagne en ‘echte gehaktballen’, huiselijk maar ook chic, alles met de ‘look en feel van Estelle’. ‘Dit is geen brand, dit is wie ik ben. Johan begon ooit de Cruijff Foundation voor kinderen met een beperking, omdat hij in Californië een buurjongetje had met het syndroom van Down. Dat was zijn inspiratie. Je moet oorzaak en gevolg dicht bij elkaar brengen.’
Met een korte beweging van haar hoofd ordent ze haar goudkleurige lokken en pakt ze haar champagneglas, op weg naar Leco die achterin Jondani resideert. Nog één keer kijkt ze me met een zachte blik aan, alsof er een alomvattende conclusie gaat volgen, en zegt: ‘Ik denk dat Johan heel trots op me zou zijn. Weet je waarom? Omdat ik nu iets doe wat dicht bij mijn hartje is. Je hebt een visie, en daar ga je voor. Dat had hij ook. Hij was een hele warme man. Mijn vader was anders. Kritisch, altijd kritisch. Johan was dat alleen op of rond het veld.’
‘Johan zei ooit tegen me: je bent zo goed als je laatste wedstrijd. Ik begreep gelijk wat-ie bedoelde. Ik ben grootgebracht met die oneliners. Oma Nel. Mijn vader. Wie niet wil, wie niet sal. Hoe vaak heb ik dat wel niet gehoord van oma. Als iemand iets niet wil, dan doet-ie het niet. Ik ben nu ondernemer, ik ben 47. Natuurlijk wil ik als Cruijff de beste zijn. Dat gaat er nooit meer uit. Maar ik wil nu de beste zijn in andere mensen helpen. Dan ben je een echte nummer één.’
29 juni 1978 Geboren in Amsterdam.
2000-2013 Huwelijk met Ruud Gullit, met wie ze twee kinderen krijgt.
2003 Beau Monde Style Award.
2005 Actrice in Vet Hard, en Ellis in Glamourland.
2013-2014 Relatie met Badr Hari.
2017 Wint Het perfecte plaatje.
2018 Tv-programma Gordon & Estelle: weg ermee!
2024 Boek Poetsen met Estelle.
2025 Doet mee aan The Masked Singer.
2025 Presentatie La Maison Estelle.
Estelle Cruijff woont in Amsterdam.
Foto’s Bastiaan Woudt, styling Renske van der Ploeg (House of Orange), stylist Nancy Steeman (Wildmonarchy), visagie Nathalie Vasilchenko (NCL Representation).
Jurk Studio Anneloes via Bijenkorf, sieraden van Estelle Cruijff.
Colbert Wild Monarchy, col Sézane, pantalon Samsoe Samsoe, oorbel Bibi van de Velden, schoenen van de stylist. Jurk Jacquemus, rok Joseph William Raidt.
Jas Anine Bing, rok Carolina Herrera, pumps Steve Madden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant