Wimbledon-kampioen Richard Krajicek debuteerde in 1991 in het enkelspel van de ABN AMRO Open, dat hij twee keer won. 35 jaar later ziet de toernooidirecteur zijn zoon Alec tennissen in de kwalificaties. "Die droom leek ver weg."
Als toernooidirecteur van de ABN AMRO Open in Rotterdam Ahoy moest Krajicek met de afmeldingen van titelverdediger Carlos Alcaraz en Alexander Zverev twee tikken incasseren. Maar hij werd vooral geraakt door het bericht dat de wildcard van de tennisbond voor de kwalificaties aan zijn zoon Alec Deckers is uitgereikt.
"Zie ik hem als vader toch nog in Ahoy spelen, die droom leek zo ver weg", zegt Krajicek, thuis in Muiderberg, tegen NU.nl. Zo treedt de 25-jarige Deckers zaterdag in Rotterdam alsnog in de voetsporen van zijn 54-jarige vader, wiens naam op de boarding hangt als winnaar van het toernooi in 1995 en 1997.
Krajicek beleefde een moeizaam debuut in Ahoy. Hij verloor als negentienjarige prof in het enkelspel van de ervaren Rus Andrei Chesnokov. "Als kind was ik al gefascineerd door het toernooi in Ahoy, ik heb vele herinneringen. Bij mijn debuut werd ik overweldigd door de aanblik van het centercourt." En lachend: "Ik was ook blij toen het voorbij was."
In 1992 ontbrak Krajicek in Rotterdam vanwege een conflict met directeur Wim Buitendijk over zijn startgeld. "Ik vond dat Buitendijk me moest betalen als een toptienspeler. En als hij dat niet wilde? So be it. Zo handel ik nu ook als toernooidirecteur."
Ook in 1993 en 1994 verloor Krajicek in de eerste ronde in Ahoy. Hij werd afgeschilderd als een geldwolf, Volkskrant-columnist en chef-sport Ben de Graaf noemde hem 'Krajicheque'. Het publiek in Rotterdam had ook weinig gevoel met de introverte Krajicek en floot hem zelfs uit.
"Ik voelde de druk van het spelen in eigen land. Dat had ik in de Davis Cup nog erger. Ik stoorde me aan mensen die ik hoorde zuchten of met hun tong klakken als ik een bal miste. Pas later realiseerde ik me dat toeschouwers zo reageerden, omdat ze met me meeleefden. Met die andere mindset kon ik de fans wel omarmen. In 1997 werd ik bij mijn tweede toernooizege in Rotterdam door het publiek naar de titel gedragen."
De Wimbledon-kampioen van 1996 had daarnaast een moeizame relatie met zijn Tsjechische vader Petr Krajicek, die hij jarenlang niet heeft gezien. Coach Rohan Goetzke constateerde dat zijn pupil "veel dingen met zich meesleepte". Op advies van zijn coach zocht Krajicek in de jaren negentig professionele hulp. "Ik bezocht een psycholoog en de gesprekken gingen ook over mijn vader."
En glimlachend: "De psycholoog stelde voor dat ik mijn vader zou meenemen voor een gezamenlijk gesprek, maar dat ging me toch te ver. Het ging erom dat ik me vrij moest maken van alles wat me zo moe maakte op de baan. Ik lag onder een vergrootglas, ik volgde publiekelijk de school van het leven."
"In die tijd werd mentale begeleiding nog als een teken van zwakte beschouwd. Rohan noemde het juist een gebaar van kracht. Mede door die gesprekken met de psycholoog heb ik me kunnen bevrijden van een mentale ballast. In die periode kwam mijn vrouw Daphne in mijn leven. Ook zij hielp me om volwassen te worden."
In de woonkamer van de verbouwde pastorie in Muiderberg wijst Krajicek naar de foto van zijn zoon. Hij wilde altijd afstand houden van de tenniscarrière van Alec Deckers, die bewust naar zijn moeder is vernoemd. "Ik wilde niet de fouten maken die mijn vader heeft gemaakt", vertelt Krajicek. "En Alec mocht zeker niet dezelfde druk voelen die ik als kind ervoer."
Op zijn 25e staat Alec op een kruispunt in zijn carrière. Net als zijn bekende vader werd hij geplaagd door blessures. Krajicek: "Alec heeft de laatste tien jaar geen seizoen kunnen volmaken. Hij is nu weer terug van een blessure die hem tien maanden aan de kant heeft gehouden. Als iemand die pijn herkent, ben ik het."
"Mijn oude coach Rohan zei laatst: 'Wow, he is worse than you'. En dat had ik niet verwacht. Ik had Alec zoveel meer gegund. Maar wie weet wat er nog mogelijk is voor hem."
Krajicek weet in mei, een jaar na zijn speciale hartoperatie, of hij ook weer mag fietsen in de bergen. "Een jaar zonder blessures of operaties was mijn nieuwjaarswens. Dat geldt eigenlijk voor ons allebei", zegt hij glimlachend. "Een gezonde sporter heeft wel duizend wensen, de geblesseerde of zieke sporter maar één."
"Een paar jaar geleden zei ik tegen Alec: 'Misschien moet je stoppen.' Hij antwoordde: 'Nee, ik voel dat ik nog niet klaar ben.' Alec heeft nog steeds de droom om door te breken als proftennisser."
Deckers wordt begeleid door oud-prof Igor Sijsling. Maar Krajicek gaat op verzoek van zijn zoon nu vaker mee als coach om die droom te realiseren. "Mooi om een deel van zijn toernooien samen te doen." Zaterdag in Rotterdam draagt Krajicek nog het pak van de toernooidirecteur en is hij vooral supporter van Alec.
Deckers fungeerde in Ahoy al als hitting partner van de topspelers. Nu krijgt de nummer 636 van de wereldranglijst alsnog een herkansing in de kwalificaties voor het enkelspel. En staat hij 35 jaar na het debuut van zijn vader ook in Ahoy.
Krajicek: "Het is een pittige opgave voor Alec in de kwalificaties, met meerdere spelers uit de top honderd. Maar het wordt bijzonder om mijn zoon eindelijk te zien tennissen in Ahoy. Dan zal ik zeker terugdenken aan mijn jaren als speler."
Source: Nu.nl sport