De lezersbrieven! Over het gevaar van wapens, koningin Máxima die wordt opgeleid tot reservist, langer werken, een monument voor de frikandel, kanker voorkomen, een onverwacht eerbetoon en waarom een gokverslaving niet online hoeft te beginnen.
Drie keer per week scheer ik mijn hoofd kaal. Dat wil zeggen dat laatste randje dat over is. Een heerlijk mannenritueel dat altijd eindigt met een warme aai over mijn gladde schedel. Een bijna sensuele ervaring. Ik kijk in de spiegel en stap trots de wereld in. Niet na het liefdevol tikje op het licht bollend buikje.
Ooit zal ik de uitzondering zijn. Mannen reizen massaal af naar Turkije om hun kalend hoofd te laten bedekken met haarzakjes van elders, zo lees ik in de krant van 4 februari. Op zoek naar stoerheid en zelfvertrouwen. Het ergert me. Ik vind het eerlijk gezegd een beetje zielig en heb met hen te doen: een gebrek aan zelfvertrouwen alleen omdat het haar wat naar achteren begint te wijken. Kom op nou, herpak je, stelletje watjes. Of ga in therapie.
Willen we in een wereld leven waarin straks alle mannen met weelderige krullenbollen door het leven gaan, alle mensen strak en slank zijn als gevolg van de Ozempic, het lichaam tot in de perfectie bijgewerkt is door de plastisch chirurg? Nou, ik liever niet.
Ik ben trots op wie ik ben. Kaal, klein buikje en mijn oren ogen niet echt symmetrisch. Nou, prima dan.
Ron Bormans, Willemstad (Curaçao)
Iedere weldenkende moeder met een zoon van 15 in de grote stad begrijpt dat het de veiligheid van haar zoon niet vergroot wanneer hij met een mes op zak op stap gaat. Al zal hij met klem beweren dat het wapen nodig is om zich te kunnen beschermen, juist ‘omdat iedereen een mes draagt’, begrijpt zij - met meer levenservaring en inzicht hoe dingen werken - dat het omgekeerde het geval is. Het idee een mes achter de hand te hebben, zou haar zoon zomaar een stuk roekelozer kunnen maken in het provoceren van andere jongens,.
Het daadwerkelijk trekken van het mes door haar zoon zal bij een messendragende tegenstander vrijwel zeker de reflex oproepen om óók zijn mes te trekken, én het mes van haar zoon kan ook nog in handen vallen van een tegenstander. Ze moet er verder niet aan dénken dat haar zoon dader zou worden van een (bijna-)fatale aanval op iemand anders. En ook snapt ze dat een vuurwapen nog meer gevaar oplevert dan een mes.
Iedere weldenkende burger of politicus begrijpt dat het feitelijk - en voor de tegenstander zichtbaar - vergroten van je hoeveelheid wapens de veiligheid van je bevolking niet automatisch vergroot. Sterker nog: je kunt er je tegenstander mee provoceren om toe te slaan, en ook kan hij zich genoodzaakt voelen om zelf eveneens steeds meer wapens te gaan kopen, én: de wapens die je zelf produceert en/of importeert, kunnen makkelijk in verkeerde handen vallen. Dodelijker wapens zijn daarbij nog gevaarlijker dan minder dodelijke wapens.
Zullen we in ons land een deel van ons defensiebudget besteden aan versterking van vrede, democratie en cruciale sectoren als zorg, woningen en onderwijs?
Esther Anne, Woerden
Onze kroonprinses Amalia is bevorderd tot korporaal. Koningin Máxima wordt opgeleid tot reservist. Mocht er oorlog uitbreken, dan denkt toch niemand serieus dat ze mee zullen vechten? Vanwege het ‘landsbelang’ zullen ze naar veiliger oorden vliegen, weten we uit ervaring.
Recent deed onze koning de uitspraak dat we ons ‘tot de tanden toe moeten bewapenen’. Het lijkt wel een reclamestunt. Hopelijk niet gesponsord door Lockheed, onze belangrijkste wapenleverancier.
John Zant, Amsterdam
Aan de ene kant hebben we Vladimir Poetin en aan de andere kant hebben we Donald Trump, maar hét item in de Nederlandse politiek is dat we over 7 jaar een paar maanden langer moeten doorwerken dan eerder beloofd. Say no more.
Jaap de Boer, Eext
Mooi dat er een sterke oppositie is in de Tweede Kamer: die heeft echter wel, samen mét het kabinet een gedeelde verantwoordelijkheid - dat kwam weinig uit uit de verf in het het debat over het Regeerakkoord - om te zorgen dat onze welvaart (maatschappelijk voorzieningenniveau) en veiligheid houdbaar blijven, voor nu en voor later, waarbij de meest kwetsbaren worden ontzien, het draagkrachtprincipe leidend is, en rekeningen niet naar worden doorgeschoven.
Oppositie voeren is geen vrije schiettent op de kermis. Oppositie voeren nu, vergt óók zélf moeilijke keuzes durven maken, die onvermijdelijk pijn kunnen doen voor veel, zo niet de meeste mensen. Daar is niet aan te ontkomen. Dat vraagt grote politieke moed. Dat is de realiteit waar we voor staan. Onze opdracht is een gezamenlijke.
David van den Brink, Den Haag
In het artikel over het aanblijven van Sandra Palmen als partijloze staatssecretaris wordt een eerdere partijloze minister niet genoemd: Johan Willem (Wim) Beyen. Hij was van 1952 tot 1956 samen met Joseph Luns minister van Buitenlandse Zaken en wordt algemeen erkend als een van de grondleggers van de huidige Europese Unie.
Laurens Beijen, Leiden
Toen ik las dat overwogen wordt in Dordrecht een monument op te richten voor de frikandel dacht ik terug aan de tekening van Paul Faassen die de Volkskrant in oktober 2022 plaatste. Gezien het onbeschrijfelijk dierenleed waarmee de productie van de meest gegeten snack van Nederland gepaard gaat, lijkt het mij gepaster een monument op te richten voor de dieren die hier hun leven voor hebben gegeven. Misschien tijd om de tekening van Faassen nog een keer te herplaatsen,
Huub van Wersch, Amsterdam
Op pagina 10 van de krant van 5 februari staat een storende fout. BMI wordt uitgeschreven als Body Mass Impact. De I in deze afkorting staat echter voor Index. De BMI krijgt pas ‘Impact’ als deze boven de 25 komt.
Maria Rademaker, Leiden
Roken is in Nederland de grootste boosdoener als het aankomt op het veroorzaken van kanker. Door leefstijlverandering is dit te voorkomen. Dat is mooi, dat kan de Nederlandse burger zelf oppakken. Op nummer 2 van oorzaken staat de luchtvervuiling in ons land. Wat gaan we daar eens aan doen, boeren, grootindustrie en Schiphol?
Esther Donkers, Almere
Het verhelderend interview met Bert Hubert in de krant van 3 februari maakt duidelijk welke keuzes overheid en individuen moeten maken. Tegenwoordig is de digitale infrastructuur voor communicatie en data-opslag een noodzakelijke nutsvoorziening, net als energie.
Het zou fijn zijn als de overheid de digitale diensten als een nutsvoorziening gaat coördineren, opdat snel een duidelijke standaard ontstaat. Ik wil best andere email, cloud- en berichtenservice, maar eenzelfde (marketing)doolhof als bij energie wil ik niet betreden.
Robin Hemelrijk. Vlissingen
Jammer dat Max Pam in zijn column het heeft over ‘een sympathieke homo aan het roer’, wanneer hij het heeft over Rob Jetten. Waarschijnlijk niet onaardig bedoeld, maar anno 2026 zou de geaardheid van iemand niet meer benoemd hoeven te worden; het voegt niets toe en doet niets af aan de mens of zijn functie.
Johanna Gloudemans, Den Haag
Vrijdagochtend stokte mijn adem even toen mijn oog viel op pagina 19: een bericht uit de VS van Thomas Rueb, dit keer over de opmerkelijke waarheid achter de naam van het plaatsje Truth or Consequences. Hoe vaak haalt dit woestijnstadje nu het nieuws? Enkele uren eerder is mijn vader, inwoner van dat stadje, vredig ingeslapen. Wat een onverwacht – onbedoeld – eerbetoon. Dank, Thomas.
Frank de Geest, Breda
Als het aan het nieuwe kabinet ligt, mag voor online gokken geen reclame meer worden gemaakt. Maar een gokverslaving hoeft natuurlijk niet online te beginnen. Dat kan net zo goed offline. Met iets heel kleins. Zonder leeftijdsgrens.
Van de week stond ik bij Den Haag Centraal te wachten toen mijn aandacht werd getrokken door een reclamebord. Pal onder het logo van de grootste supermarkt in het land stond: ‘Kras altijd een GRATIS product’. Daaronder: ‘Bij elke 15 euro’. Op de poster stonden onder meer wasmiddel en frisdrank afgebeeld.
Om een kraslot te kunnen kopen moet je in dit land 18 jaar of ouder zijn. Maar verruil geldprijzen voor alledaagse producten en die regel geldt niet meer. Dan is het geen gokken. maar een ‘onschuldige’, ludieke actie.
Felix Straatsma, Leiden
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant