In het adembenemende Lied van de profeet van de Ierse schrijver Paul Lynch is een rechts-radicale partij aan de macht gekomen wier agenten op een dag aankloppen bij het gezin van Eilish. Ze doet open, waarna de situatie eerst een klein beetje verslechtert, daarna nog iets meer, stapje voor stapje wordt alles steeds erger, totdat ze op een dag om zich heen kijkt en beseft: ik ben te laat. Dit is het einde.
Hoewel verandering zich vaak openbaart via grote gebeurtenissen, via Donald Trump die een decreet ondertekent of via een persconferentie in Nieuwspoort, begint het vaak vele malen kleiner. Bij dat gezin even verderop in de straat dat zich niet langer veilig voelt, bijvoorbeeld. Of bij die wijkagent die je opeens agressief toebijt te stoppen met filmen.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het is naïef om te denken dat de wereld vergaat via een grandioze gebeurtenis, schrijft Lynch. Dat de wereld in één theatrale klap door het vuur wordt verzwolgen, waarna iedereen dood is. In werkelijkheid is het einde van de wereld namelijk altijd een plaatselijke gebeurtenis. De wereld vergaat continu, dan weer in een wijk in Gaza of Iran, vervolgens in eentje in Oekraïne, daarna in Minneapolis. ‘Het komt naar jouw land en bezoekt jouw dorp en klopt op de deur van jouw huis en wordt voor anderen slechts een verre waarschuwing, een kort bericht op het nieuws.’
Het einde van de wereld begint in je eigen straat, waar de cameradeurbel van de buren opeens toegankelijk blijkt voor de autoriteiten. Daarna is er dat haperende DigiD-account, dan die lui van 13a die tijdens de buurtbarbecue over remigratie beginnen, en vervolgens is er dat filmpje uit Budel, waarop de beveiliger van het asielzoekerscentrum een migrant dwingt zijn voeten te kussen. ‘Good boy’, hoor je hem zeggen.
Ook goed mogelijk: dat het einde van de wereld begint in Nieuwegein. Zo schreven Sara Berkeljon en Ben Meindertsma deze week in een onthullend artikel dat de Nieuwegeinse FvD-fractie iemand op de kieslijst voor de aanstaande gemeenteraadsverkiezingen heeft gezet die eerder lijsttrekker was van de Nederlandse Volks-Unie, een intens ranzige partij die de Duitse bezetting van 1940-1945 een ‘ideologische bevrijding’ noemde.
Het kan trouwens evenzogoed in Nijmegen of Rotterdam beginnen, aangezien daar drie kandidaten op de FvD-lijsten staan die ooit trots deelnamen aan acties van de Geuzenbond, een jongerenorganisatie die streeft naar een ‘homogeen Nederlands volk binnen het gebied waar dit volk historisch gezien is gevestigd’.
Maar misschien begint het wel in Amsterdam en Krimpenerwaard, waar FvD, alweer FvD, de lijsten vulde met sympathisanten van het extreemrechtse Voorpost. Of het begint in Den Haag, waar de lokale nummer drie op de lijst de white power-terroristen Anders Breivik (77 moorden) en Brenton Tarrant (51 moorden) ooit omschreef als ‘het goddelijke duo’, om vervolgens een geluidsopname te delen in een aan de partij gelieerde appgroep waarin hijzelf het Horst Wessellied zingt.
In diezelfde appgroep deelde de huidige FvD-lijsttrekker in Schagen overigens een antisemitische afbeelding, noemde de lijsttrekker in Haarlem het dagboek van Anne Frank ‘overrated’ en schreef de nummer een in Velsen voorstander te zijn van een ideologie die Nederland ‘weer 95 procent blank maakt met 0 procent moslims’.
Het lied dat onheilsprofeten zingen gaat niet over een plotsklaps einde van de wereld, schrijft Lynch. Nee, hun lied gaat over iets dat in alle tijden kan plaatsvinden, op iedere plek. Dus ook op 18 maart, en ook bij het stembureau in uw eigen straat.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant