is redacteur van Zondag en televisierecensent van de Volkskrant.
Eerst iets luchtigs. De nieuwe realitysterren van SBS 6, De Bogaartjes, zijn een horecagezin uit Voorburg dat eigenaar is van zeventien zaken, bestaand uit zes kinderen en een hele bups kleinkinderen. De opsomming gaat nog even door, want op hun landgoed lopen twee katten, drie varkens, drie geiten, wat pluimvee en zestien(!) honden rond.
Vader René heeft voortplanting tot kernproject gemaakt: de concurrerende familie Van der Valk moet eruit geneukt worden. Aan aanstaande schoondochters en -zonen vraagt hij op voorhand of ze d’r een beetje zin in hebben. ‘Ambitie’, heet dat binnen deze dynastie.
Zou SBS hebben geleerd van het debacle rondom De Hanslers, de uit Winter vol Liefde ontsproten realityfamilie die er meer bij gebaat zou zijn geweest een ploeg psychologen over de vloer te krijgen in plaats van cameramensen? Het is een diagnose die ik als tv-kijker niet vaak geef, maar dit nieuwe gezin functioneert, konijnendrang terzijde, tamelijk normaal. Verfrissend!
Enkel gemoedelijkheid bij De Bogaartjes, waar zelfs de onderlinge concurrentie slechts tot wat liefdevol geplaag lijkt te leiden. Schoonzoon Joris (30) zal leiding gaan geven aan de zaak náást die van zoon Kim (21), die licht sputterend zijn theedoeken en kinderstoelen aan moeder Sandra (56) uitleent. Zij helpt haar schoonzoon op de openingsdag. Aanpoten is het, voor gebitch à la mama Mo of meilandesk gegil is simpelweg geen tijd.
Aandoenlijk hoor, die Sandra, na een lange dag houdt ze in bed nog de stand van zaken bij de club van zoon Joe (23) in de gaten. Ze kan de beelden van de bewakingscamera’s zien op de iPad. De elektrische deken staat al aan voor als haar mannetje rond een uur of vijf naast haar komt liggen. ‘Het hokje bij de entree, waar hij zit, is veel te koud. Dan kruipt hij straks niet bovenop me voor de warmte.’
Genoeg behaaglijkheid. Ik moest er toch aan, de weerzin opzij, het andere uiterste van het televisieaanbod. De indrukwekkende laatste aflevering van de serie Fase 8: femicide van Henk van der Aa en Jessica Villerius (BNNVara). Aan het woord is Sven, inmiddels 18, wiens moeder Jeanine tien jaar geleden werd vermoord door haar toenmalige vriend. Sven was ter plaatse, en de eerste die Jeanine levenloos onderaan de trap zag liggen. Midden in een plas bloed. Sven verstopt zich voor de dader; pas als hij de politie binnen hoort komen, durft hij weer adem te halen.
Sven is het jongste kind dat tijdens een strafzaak het spreekrecht heeft gebruikt. Hartverscheurend, die video-opname van dat lieve, zachtaardige jongetje. ‘Was ze hier nog maar, leefde ze nog maar’, wil hij tegen de moordenaar zeggen. Want dan hadden ze alle drie, ook de dader, een beter leven gehad. Dit is een afgrijselijk zware documentaire. Toch maar kijken.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant