is columnist voor de Volkskrant
Op welke leeftijd beginnen je kinderen jou je opvoedmethoden kwalijk te nemen, of in ieder geval aanhoudend voor de voeten te gooien? Ik heb geen idee, maar ik weet wel dat mijn dochter me de laatste tijd een almond mom noemt.
Ik had zelf geen idee wat een almond mom was, dus ik vroeg het haar, en zij vertelde me dat het een moeder was die de hele tijd bezig is met gezond eten. ‘Maar dat is toch juist goed?’, zei ik, en dat vond zij weer heel almond mom-achtig van me.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Omdat ik behalve een almond mom ook een boomer ben (en ook een Karen, heb ik te horen gekregen vanuit dezelfde zeer uitgesproken klankbordroep), zocht ik op wat het precies was. De term ‘toxische dieetcultuur’ viel vaak in de definities van almond mom, wat ik geen mooi Nederlands vind. Want ik ben dus een Karen. En een boomer.
De almond mom is begonnen bij Yolanda Hadid, moeder van fotomodellen, die ooit geopperd schijnt te hebben dat je in plaats van een hamburger een handje amandelen zou kunnen eten. Dat is natuurlijk een idiote suggestie. Zelf ben ik heel anders: ik haal koekjes en chocola in huis, en ik serveer ook best vaak een toetje. Ik geef toe dat ik mijn kinderen ooit een foto heb laten zien van een kunstwerk dat bestond uit een enorme hoeveelheid ingekookte Coca-Cola: dat was een berg zwarte kolen geworden. Toch koop ik soms cola, en ik drink het zelf ook weleens. Zo gek ben ik.
Mijn kinderen vinden het ook lachwekkend/irritant/amandelig dat ik, als ik een tweede koekje aangeboden krijg, soms zeg: ‘Nee, ik heb al een lekker koekje gehad.’ Ook vinden ze het raar dat ik mijn zoon soms halverwege weerhoud van het leegeten van een net van anderhalve kilo mandarijnen. Voor zijn tandglazuur!
De diepere oorsprong van de echte almond moms, tot wie ik mezelf dus niet vind behoren, ligt natuurlijk in het feit dat deze vrouwen zelf zijn opgegroeid in de jaren zeventig, tachtig en negentig, waar er voor meisjes aanhoudend een zware nadruk lag op dun zijn en afvallen. Over jongens had niemand het ooit. Inmiddels weten we allemaal hoe slecht die cultus is, hoewel er alleen maar media zijn bijgekomen die dunheid propageren. Nu zouden de amandelmoeders beter moeten weten.
Toch vind ik het ergens ook zielig voor de almond moms dat ze zo verknipt zijn opgegroeid dat ze hun eigen kinderen ook lastigvallen met handjes amandelen, en doen alsof een wortel een snoepje is. Maar dat is dus historisch gezien niet direct de schuld van de moeders zelf, maar van het patriarchaat, een institutie die ik altijd en van alles aanzienlijk liever de schuld geef. Daar worden mijn kinderen overigens inmiddels ook heel moe van.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant