De lezersbrieven! Over schrikken van afbakcroissantjes, een verzoek om iets minder ‘ooit’, schaduwdebatten, een groep die al ruim tweeduizend jaar niets goed kan doen, de rechten van mannen, sympathieke hetero’s en een reconstructie van de coalitieonderhandelingen.
Wat een interessant en herkenbaar artikel over ‘piepjes in het ziekenhuis’. Het is inmiddels twaalf jaar geleden dat mijn dochter maanden op een Neonatale Intensive Care Unit en een kinder-IC lag. Maar die piepjes zitten nog steeds in mijn systeem.
Wat ook niet helpt is dat het apparaat voor haar sondevoeding, die ze thuis nog lang kreeg, ook volzat met piepjes en waarschuwingen. Logisch en handig – behalve dat het geluid zó generiek is, dat de afbakoven bij de Albert Heijn en de afwasmachine hetzelfde klinken. De keren dat ik plots opsprong om meteen in actie te komen, terwijl ik gewoon op zoek was naar de croissantjes, zijn niet meer op twee handen te tellen.
Ook vandaag maakte mijn hart een sprongetje. Niet van schrik, maar van blijdschap. Dat er mensen bestaan als Elif Özcan, die hun expertise en creativiteit inzetten om zoiets ogenschijnlijk kleins, maar toch wezenlijks aan te pakken.
Maar nu moet ik weer verder. De afwasmachine uitruimen.
Suzanne Struiksma, Zaandam
Het begint op te vallen. Na het lezen van de tekst bij de foto van Rob Jetten op de voorpagina van 4 februari (‘een oppositie die misschien wel machtiger is dan ooit’) en het artikel over Fifa-voorzitter Infantino op pagina 6 (‘In een interview met tv-zender Sky was Infantino duidelijker dan ooit’) en de kop van het artikel op pagina 10 (‘Volgens verdachte in ‘grootste spionagezaak ooit’ berust het hele proces op een misverstand’), vraag ik me af of het de erfenis van oud-minister Marjolein Faber is die zichtbaar wordt in de Volkskrant. Herhaalde zij niet tot vervelens toe dat ze ‘het strengste asielbeleid ooit’ wilde uitvoeren? Een journalist kan urgentie en historische context in een artikel verwerken, maar iets minder ‘ooit’ zou wat mij betreft deugd doen.
Yoeri Courtin, Hulst
Het Kamerdebat over het coalitieakkoord is op tv te volgen. De ene na de andere partijleider spreekt zorgen uit over de financiële situatie van middengroepen en uitkeringsgerechtigden. Niemand nam het op voor aandeelhouders en vermogenden. Toch hebben die weinig te vrezen van dit akkoord. Waar werd dat geregeld? Zullen we dat ook live uitzenden?!
E. Barnard, Amsterdam
In mijn jeugd kreeg ik vaak van mensen die zichzelf geen jeugd meer vonden te horen dat wij niet genoeg ons best deden. Nu ben ik 58 en doet mijn generatie precies hetzelfde. ‘Ga nou eens minder flauwekuldingen doen en in plaats daarvan een half dagje meer werken’, zegt de 61-jarige opiniepeiler Peter Kanne tegen de jeugd van tegenwoordig. Helaas wordt niet gevraagd wat die ‘flauwekuldingen’ zoal zijn, we lezen alleen dat ‘jongeren er behoorlijk van langs krijgen’ in Kannes nieuwste boek.
Volgens historici had Aristoteles in de vierde eeuw voor Christus al kritiek op de jeugd. Kanne is een van zijn vele volgelingen, elke generatie weer.
Jasper Jacobs, Amsterdam
Wat zou er gebeuren als er een land bestond waar enkel mannen geen rechten en dus geen levens meer hadden? Zouden we dan allemaal de straat opgaan? Vluchtelingen hier een leven bieden? De rechteloze mannen beschermen met alle middelen die we ter beschikking hadden?
Eef Keijzer, Amsterdam
In de column van Max Pam over hoe de kabinetsformatie tot stand kwam, spreekt hij over de heer Jetten als een ‘sympathieke homo’. Wat voegt dit nu toe aan de beeldvorming van de heer Jetten? Nog nooit een artikel gelezen waarin een politicus ‘een sympathieke hetero’ wordt genoemd.
Kees Bergers, Zaandam
Toen het punt ‘pensioenen’ ter sprake kwam bij de coalitieonderhandelingen, werd bij de VVD kennelijk wat gemompeld over ‘tering’ en ‘nering’. Was het ‘tering naar de nering zetten’, of andersom? Dat heb je met die verdomde spreekwoorden, voor de helft weet je niet wat ze betekenen.
De partijen werden het uiteindelijk eens over de pensionering: naar de tering. Of zoiets. Als het maar geld opleverde. Over pensioenen was sowieso nooit iemand het eens in de Kamer. Ze zouden wel zien. Volgende punt.
Dolf Hartveldt, Scheveningen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant