is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen.
Nu Europa klem zit tussen de supermachten, moet blijkbaar een koningin uitkomst bieden. Europese Commissie-voorzitter Ursula von der Leyen is druk bezig zich de rol van ceremoniële vorstin voor alle Europeanen toe te eigenen
Bij de ondertekening van ‘de moeder van alle handelsverdragen’, zoals de handelsdeal met India werd genoemd, had de voorzitter van de Brusselse bureaucraten zich uitgedost in een goud- en bordeauxrode sherwani, een lange jas, van ontwerper Rajesh Pratap Singh, gecombineerd met een strakke witte broek. Later op de dag verscheen ze in New Delhi in een tweede creatie van Singh: een gouden bandhgala, een hooggesloten Indiase blazer met hoge kraag.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De rol van mode-icoon past niet echt in haar profiel. Von der Leyen loopt in Brussel en op andere topontmoetingen vrijwel altijd rond in een getailleerde broekpak dat autoriteit en voorspelbaarheid moet uitstralen. Heel zakelijk, want ze heeft geen representatieve functie. Ze opent en sluit vergaderingen, maar knipt geen linten door, trekt ook geen doeken van monumenten, gooit geen flessen champagne tegen schepen of doet andere dingen die vooral bedoeld zijn als fotomoment.
Maar sinds de EU ruziet met zowel China als de VS, heiligt het doel de middelen. Met de metamorfose van voorzitter naar vorstin probeert ze exotische handelsblokken te paaien door de liefde voor hun culturen uit te dragen.
Europa wil zich profileren als iets wat het eigenlijk niet is: een eensgezind continent. Het gaat gepaard met bijna panische bereidwilligheid. Ineens worden handelsdeals gesloten waarvan de onderhandelingen voor Trumps Liberation Day muurvast zaten. Eerder sloot de EU na 25 jaar steggelen ook een nieuw handelsverdrag met de zogenoemde Mercosur-landen (Brazilië, Argentinië, Paraguay en Uruguay). In een poging onafhankelijk te zijn, is Brussel bereid aan nieuwe handelspartners evenveel concessies te doen als het minderheidskabinet Jetten aan oppositiepartijen.
In het Brusselse feestgedruis is nauwelijks meer oog voor de gevolgen. Maar vooral kleine en biologische boeren zullen moeten vrezen voor goedkope import van vlees en soja uit Zuid-Amerika. Mogelijk zal extra vraag uit Europa ook de ontbossing van het Amazone-oerwoud verergeren. De milieu- en gezondheidseisen in landen als Argentinië en Brazilië zijn lager dan in Europa, wat tot oneerlijke concurrentie leidt.
India heeft veel meer profijt van het handelsverdrag dan andersom. Ten eerste heeft India hogere importtarieven en daarnaast hanteert het land allerlei non-tarifaire belemmeringen, zoals ingewikkelde vergunningen, strikte verpakkingseisen, lokale regels en sinds eind 2025 specifieke hygiëne-eisen voor zuivelproducten. Daarnaast betekent de deal dat regionale spanningen toenemen. Pakistan en Bangladesh vrezen dat India bij textielimport nu voorrang krijgt.
De handel met Mercosur bedraagt 110 miljard euro en die met India 120 miljard euro. De EU onderhandelt ook met Indonesië, Maleisië, de Verenigde Arabische Emiraten en Australië die ook wel een slaatje willen slaan uit de Brusselse underdogrol. Vergeleken met de handel met de VS (870 miljard) en China (740 miljard) blijft het kralen rijgen.
Misschien zou een Levi-spijkerbroek en Hanfu-jurk Von der Leyen niet misstaan.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns