Coming of age Het semi-autobiografische Japanse ‘Renoir’ vangt de lichtheid van het veranderende Japan tijdens de economische boom van 1987 in dezelfde parelmoerachtige schitteringen als de Franse schilder.
Yui Suzuki als Fuki in 'Renoir'.
Renoir. Regie: Chie Hayakawa. Met: Yui Suziki, Lily Franky, Hikari Ishida, Ayumu Nakajima. Lengte: 118 minuten.
In het appartement waar de elfjarige Fuki met haar ouders woont in Renoir hangt tussen de kalenders en de vakantiefoto’s ook een kleine ingelijste reproductie van het meisjesportret ‘Irène Cahen d’Anvers, La Petite Fille au ruban bleu’ (1880) van Pierre-Auguste Renoir. Als je het niet weet zie je het niet, maar filmmaker Chie Hayakawa kreeg de poster ooit van haar vader. Dus toen ze een film maakte gebaseerd op haar laatste herinneringen aan hem, was het logisch dat die een plekje in de film moest krijgen. Renoir is net als ‘het meisje met het blauwe haarlint’ een schilderij van een meisje waar de hele wereld in impressionistische parelmoeren schitteringen omheen beweegt.
De vader van Fuki is terminaal ziek, haar moeder overwerkt, en de wereld om haar heen verandert in sneltreinvaart. Het is 1987 en Japan heeft zich in korte tijd opgewerkt tot de een na grootste economie ter wereld. Maar niet alles in het leven heeft hetzelfde tempo. Terwijl de wereld om haar heen raast bekijkt ze alles met stille verwondering en morbide fascinatie. Met name de wereld van het paranormale fascineert haar. Misschien omdat ze zo haar vader hoopt te kunnen genezen. Maar meer nog omdat opgroeiende kinderen nou eenmaal een gezonde interesse in onverklaarbare verschijnselen hebben. Alsof ze nog één keer betoverd willen worden voordat de wereld zich definitief in onttoverde en ontredderde staat aan hen presenteert. Zo vertelt de bovenbuurvrouw Fuki onder hypnose dat haar echtgenoot waarschijnlijk kinderen misbruikte en ontsnapte ze zelf ook maar ternauwernood aan een pedoseksueel. Dat Fuki haar coming of age beleeft op een moment dat Japan een technologische en eenzame maatschappij werd geeft de film extra impact. Als een vooruitschaduwing.
Renoir laat zien dat groot drama niet altijd de tijd stilzet zoals Amerikaanse films met hun wereldbeeld van crisis en conflict in drie akten. De structuur is al even kwikzilverig als de beelden. De vertelling is niet meer dan een reeks vignetten die tussen de ziekenhuisbezoekjes zijn gestrooid. Zo’n beetje als herinneringen zelf.
Source: NRC