Zedenzaak Een 32-jarige man uit het Gelderse Borculo zou tussen 2013 en 2024 tientallen kinderen hebben afgeperst. Hij dreigde naaktfoto’s van de kinderen te openbaren – tenzij de slachtoffers seks met hem hadden. Bij sommige kinderen gebeurde dat ook, blijkt tijdens de eerste zittingsdag in de rechtbank van Groningen.
Rechtbanktekening van de 32-jarige verdachte Mark S. uit het Gelderse Borculo. Volgens justitie heeft hij tussen 2013 en 2024 tientallen kinderen afgeperst.
Secondenlang kijkt een jonge vrouw naar de zwarte hoodie en de strak naar achter gekamde haren van een man die, zijn hoofd leunend tegen zijn linkerarm, drie meter voor haar in de rechtszaal zit. Nooit eerder heeft ze hem gezien, aldus haar advocaat. Toch is hij het die het leven van de vrouw „tot een hel” zou hebben gemaakt. In 2019 zou hij zich als realityster hebben voorgedaan op Snapchat, en haar beloofd hebben dat zij in een muziekvideo zou mogen dansen. „Wat begon als iets onschuldigs, liep uit op een groot drama”, vertelt ze.
In de rechtbank van Groningen staat de 32-jarige Mark S. uit het Achterhoekse dorp Borculo terecht, op de eerste van vijf zittingsdagen in wat een ‘sextortion-zaak’ wordt genoemd. Sextortion is afpersing via naaktbeelden. Behalve van afpersing wordt S. ook verdacht van verkrachting, stalking, het vervaardigen van kinderporno en ontucht met jonge vrouwen en minderjarige meisjes. De slachtoffers komen uit heel Nederland. De zaak dient in Groningen, omdat een meisje uit de provincie Groningen in 2024 naar de politie is gestapt. Zij deed geen aangifte, het Openbaar Ministerie stelde zelf een onderzoek in. S. zit al twee jaar in voorarrest.
In de rechtbank gaat het dinsdag om drie slachtoffers, maar in het onderzoeksdossier duiken wel dertig meisjes op – mogelijk is dat het topje van de ijsberg. De officier van justitie verwijt S. vijftien strafbare feiten. Op twee in beslag genomen telefoons werden belastende beelden gevonden.
Voordat de voorzitter van de rechtbank ’s ochtends naar de slachtoffers vraagt, laat zij een projectiescherm uitrollen. Daarop staan alle ‘gegevensdragers’ opgesomd die in het onderzoek zijn opgedoken: vier computers, zes telefoons en zeven telefoonnummers. Een wirwar, net als het aantal accounts waarmee de verdachte contact had met zijn slachtoffers. Al bij de behandeling van het eerste strafbare feit, de afpersing en verkrachting van het Groningse meisje dat melding deed bij de politie, zegt de rechtbankvoorzitter dingen als: „ik moet u even onderbreken”, „ik druk even op de pauzeknop” en „snapt u dat dit een beetje een schizofreen verhaal lijkt?” „Geen probleem”, zegt de verdachte – woorden die hij gedurende de eerste zittingsdag zeker tien keer gebruikt als de rechter onderbreekt.
S. stelt dat het Groningse meisje zelf naaktfoto’s wilde opsturen naar een account waar hij achter zat. Hij stelt dat ze geen seks hadden, maar dat hij is „meegegaan” in het verhaal van het meisje en met haar iets had dat „alleen maar leek op seks”. De voorzitter verheft haar stem, trekt haar wenkbrauwen op. „Waarom grijpt u dan zelf niet in?”
De oudste rechter kijkt de verdachte de hele dag met een fronsende blik aan. „Je zou kunnen denken dat u een studie hebt gemaakt van het dossier en daar een verklaring bij hebt bedacht. Als de voorzitter u iets vraagt, bladert u terug in uw aantekeningen, ook al is het niet heel lang geleden.” Die indruk klopt niet, zegt S., ik heb de voorzitter steeds aangekeken. De oudste rechter trekt de parallel met een muis die, gesteld dat de rechter de kat is, iedere keer met iets nieuws komt als „de kat de muis bijna heeft”. Dat is „helemaal niet de insteek”, zegt S.
Veel gruwelijke details moeten dan nog komen – met name als het over de feiten gaat die de jonge vrouw heeft meegemaakt die S. deze dinsdag voor het eerst ziet, hier in de rechtbank. S. zou een Skype-account hebben beheerd waarvoor de meisjes seksuele ‘opdrachten’ moesten uitvoeren, met als doel verspreiding van hun naaktfoto’s – die S. al via misleiding van ze had bemachtigd – te voorkomen. Het slachtoffer had onder dwang seks met meerdere mannen, onder wie een buurman, haar minderjarige broertjes en een hond. Beeldmateriaal daarvan diende ze naar het ‘scan-account’ op te sturen.
„Vijf jaar lang heb ik duizenden euro’s aan jou gegeven, en foto’s en filmpjes gestuurd naar jouw wensen”, zegt het slachtoffer. „Ik kreeg iedere dag zoveel berichten van die nepaccounts dat ik na je aanhouding niet kon geloven dat alleen jij hierachter zat.” De vrouw stapte volgens haar advocaat meermaals naar de politie, maar die zou weinig actie hebben ondernomen: „Er is niemand die haar serieus neemt”. Ook haar melding leidde, net zoals bij het meisje in Groningen, niet tot een aangifte. De jonge vrouw, die nog dagelijks nachtmerries heeft en kampt met suïcidale gedachten, moest zelf twee nachten de gevangenis in. Op in beslag genomen beelden zou te zien zijn dat zijzelf strafbare feiten pleegde. „Omdat ik in opdracht van jou dingen moest doen”, zegt ze tegen S. „En toen was ik opeens ook verdachte.”
De hele zitting vermijdt de verdachte oogcontact met het slachtoffer en de rest van de zaal. Als hij in en uit de zaal loopt richt hij zijn blik op de muur. Na het relaas van de jonge vrouw vraagt de rechter S. om een reactie. „Het raakt me ontzettend, ik heb al gezegd dat ik spijt heb.” S. houdt vol dat het hem om het geld ging, niet om de seksuele opwinding. Dat geld had hij nodig om zijn gokverslaving te bekostigen. Met de meisjes, houdt hij vol, zouden „afspraken” zijn gemaakt door „de accounts” (hijzelf dus) over het delen in de winst.
De voorzitter verheft opnieuw haar stem. „Ik heb bijna tienduizend pagina’s van het dossier gelezen en nergens, écht nergens, heb ik gelezen dat wordt voorgesteld: laten we samen geld verdienen.”
Na deze zittingsdag waarin het fysieke misbruik aan bod is gekomen, volgen donderdag nog elf sextortion-zaken. Volgende week, na alle zittingsdagen, volgt de strafeis van het OM.
Source: NRC