De wekelijkse rubriek Finishpraat speelt in op actualiteit, combineert verleden met heden en haalt oude herinneringen op; kortom een verhaal voor de echte motorsportfan. In deze editie draait het om winnen tijdens je thuisrace, met Wayne Gardner en de Australische Grand Prix op Phillip Island in de hoofdrol.
Wanneer je voor eigen publiek een Grand Prix kunt winnen, is dat eigenlijk het mooiste wat er is. Wanneer praktisch al het publiek voor jou naar het circuit komt en de druk zo hoog is, en je dán nog kunt leveren — dan ben je een groot sportman. De emoties die bij een overwinning loskomen, zowel bij het publiek als de rijder, zijn één van de redenen waarom sport zo mooi is. Een prachtig voorbeeld van leveren in je thuisrace is Max Verstappen. In 2021 kwam de Formule 1 speciaal voor hem terug naar Zandvoort. Drie jaar op rij wist hij het oranjepubliek te trakteren op een overwinning. In deze Finishpraat wil ik inzoomen op een soortgelijke gebeurtenis op, voor mij, het mooiste circuit op de Grand Prix-kalender: Phillip Island.
Ik vind het dan ook maar niks dat er momenteel geruchten rondgaan dat Phillip Island mogelijk na 2026 van de Grand Prix-kalender verdwijnt. Dit zal ongetwijfeld te maken hebben met commerciële belangen, maar puur op basis van het circuit is er natuurlijk geen enkele reden waarom het ooit zou moeten verdwijnen. Iedere bocht van deze baan is spectaculair, en dan heb ik het nog niet eens over de ligging nabij de zee gehad. Over een paar weken start het World Superbike-seizoen weer op dit legendarische circuit in Australië — ik kijk er nu al naar uit! Net zoals Zandvoort terug op de kalender kwam dankzij Max Verstappen, zo kwam de Grand Prix van Australië ooit op de kalender dankzij Wayne Gardner. In 1987 werd hij de eerste Australische wereldkampioen in de koningsklasse. Op dat moment had Gardner nog geen thuisrace. Die kwam er wel, ruim een jaar later, tijdens de tweede Grand Prix van het seizoen 1989. De wereld maakte toen meteen kennis met wat voor fantastische baan Phillip Island is.
Wayne Rainey nam meteen de leiding en bouwde een voorsprong op, mede doordat Kevin Schwantz ten val kwam. Gardner wist zich daarachter naar de tweede plaats te rijden. Ook in die tijd speelde bandenmanagement op dit circuit al een rol — iets wat nog steeds het geval is. Gardner wist bij Rainey te komen. Er ontstond een geweldig gevecht, waardoor ook Christian Sarron en een andere thuisrijder, Kevin Magee, konden aanhaken. Sarron reed zelfs af en toe op kop. In de slotfase zette Gardner nog een keer aan en stelde de zege veilig. Het gejuich van het Australische publiek was boven de motoren uit te horen toen hij over de finish kwam. Massaal kwam het publiek de baan op voor hun grote held: Wayne Gardner. Een jaar later werd het nóg beter, want toen waren er twee absolute kanshebbers voor de zege uit Australië. In 1990 was Phillip Island de laatste Grand Prix van het seizoen. Gardner en Michael Doohan waren niet alleen landgenoten en teamgenoten bij Rothmans Honda, ze waren op dat moment ook goed aan elkaar gewaagd. Dat jaar kwamen ze beiden wel ruim te kort op Rainey, die al overtuigend wereldkampioen was bij aanvang van de laatste race. Opnieuw werd het een geweldige race, met nu niet één, maar twee Australiërs in de hoofdrol. Rainey en Schwantz zaten ook in de kopgroep. Gedurende de race deed Doohan het meeste kopwerk, terwijl Gardner een aantal keer bijna ten val kwam en na contact met Rainey, bijna buiten de baan raakte. Ook zat er een scheur in Gardners kuip, wat ongetwijfeld ongemakkelijk aanvoelde en voor minder aerodynamica zorgde. Toch weigerde Gardner op te geven. Hij wist zich van een vierde plek terug te knokken en alsnog voor het tweede jaar op rij te winnen. Zijn jongere landgenoot Doohan werd tweede. Dát is pas leveren in je thuisrace.
Na deze twee edities met geweldige overwinningen werd er een aantal jaar niet op Phillip Island geracet. Vanwege commerciële en financiële redenen werd er tussen 1991 en 1996 uitgeweken naar Eastern Creek, niet ver van Sydney. Sinds 1997 staat Phillip Island onafgebroken op de kalender en hopelijk komt daar na 2026 geen einde aan. Naast de glorieuze zeges van Gardner hebben de Australiërs sowieso niets te klagen gehad over zeges van thuisrijders voor eigen publiek. Doohan won twee keer op Eastern Creek en ook een keer op Phillip Island, waar hij tevens zijn vijfde (en laatste) wereldtitel veiligstelde. En Casey Stoner won tussen 2007 en 2012 maar liefst zes jaar op rij voor eigen publiek in Australië. Daarnaast werd hij ook MotoGP-wereldkampioen op Phillip Island. En afgelopen jaar nog was er Australisch succes met een zege voor Senna Agius in de Moto2 en een tweede plek voor Joel Kelso in de Moto3.
Ook in Nederland weten we inmiddels weer hoe het voelt om een landgenoot te zien strijden voor een Grand Prix-zege in eigen huis. In 2024 won Collin Veijer bijna de Moto3-race tijdens de TT Assen. Voorafgaand aan de laatste Geert Timmer-bocht reed hij nog aan de leiding. Op de finishstreep scheelde het slechts 0,012 seconde! Afgelopen jaar mocht je zo’n prestatie van Veijer nog niet verwachten, aangezien hij tijdens de TT Assen net terugkeerde van een blessure en bezig was aan zijn debuutjaar in de Moto2. Maar wanneer Veijer de lijn van eind vorig jaar kan doortrekken, wie weet — kan hij dan ook weer, net als in 2024, leveren in eigen huis.
Tot volgende week,
Asse Klein
Bent u een trouwe bezoeker van deze website, bent u tevreden met het door ons gebrachte gratis te lezen motorsportnieuws en wilt u het werk van het Racesport.nl redactieteam mede ondersteunen?
Dat kan d.m.v. een vrijwillige bijdrage via de betaallink vrijwillige bijdrage Racesport.nl of door een bijdrage over te maken naar het volgende bankrekening nummer:
NL31 BUNQ 2035 9539 44 t.n.v. ES Event & Sports Promoter, onder vermelding van ‘vrijwillige bijdrage Racesport.nl’