De Zitting Buitenlands loon stallen op een buitenlandse bank via een Hongkongse postbusfirma? Het komt een Nederlandse zzp’er duur te staan. Zeker omdat hij ook heeft gelogen bij een schikkingsvoorstel.
Zelfstandig werkend vliegtuigmonteur. Het is een beroep waar de strafrechter zich maar zelden in hoeft te verdiepen. Toch richten alle ogen zich nu op Raimond (64), wiens aangiften het Openbaar Ministerie helemaal heeft uitgeplozen. Vandaag beantwoordt hij alle vragen, meestal schuldbewust, maar een appje aan familie in Australië wuift hij weg. Of zoonlief z’n bankrekening daar wil behouden, „want ik moet m’n geld kunnen verplaatsen om het buiten de belasting te houden”. „Zonder context” kan hij dat bericht niet meer goed ”duiden”, zegt hij tegen de rechter.
De officier beschouwt dat bericht juist als bewijs dat Raimond al veel langer buitenlands loon uit het zicht van de fiscus hield. Mogelijk al vóór 2013. En dus al langer dan de perioden waarvan hij nu wordt verdacht – vooral 2016 tot 2018.
Er staat toch op uw aangiftebiljet dat u uw ‘wereldinkomen’ moet opgeven, vraagt de rechter droog. Dat kan zo zijn, zegt de verdachte, maar die formulieren „zag ik helemaal niet”. De accountant wel. En in de wereld van de zelfstandige vliegtuigmonteurs, die op afroep in het buitenland werken, is een ‘expatrekening’ dé manier om voor jezelf te zorgen. Meestal wordt die geopend op het eiland Jersey. Inmiddels realiseert Raimond zich dat hij de fout inging. Hij bood al zijn excuses aan, bij de fiscus: dit had hij nooit zó moeten doen.
Maar hij deed het wel – ook omdat hij werd geadviseerd door een bureau dat gespecialiseerd was in buitenlandse brievenbusmaatschappijen oprichten. Zo kwam hij ertoe in Hong Kong een bedrijf te stichten dat als vehikel kon dienen. „Helemaal naar de regels van de lokale autoriteiten”, zegt hij. Wat niet wegnam dat hij een zakenpartner schreef: „If the Jersey account is found, we are really fucked.” Een FIOD-onderzoek naar deze adviseur kwam Raimond op een rode vlag bij z’n naam te staan.
Wat hem ten slotte voor de rechter deed belanden, is dat hij de kans verprutste om schoon schip te maken. Hij tekende een ‘vaststellingsovereenkomst’ over het nadeel dat hij de fiscus had berokkend en verplichtte zich dat te betalen. Alleen, uit een later onderzoek naar een Duitse zakenpartner bleek dat Raimond over veel informatie had gelogen.
Waarna de fiscus opnieuw aanklopte. Toen biechtte hij alles op: het schuiven met tonnen in dollars naar Jersey, valse tabellen, verzwegen stortingen. Waarna nieuwe naheffingen volgden, bezwaarprocedures en ten slotte betalingen.
Nu wil hij maar één ding en dat is duidelijkheid, zodat hij verder kan. Op de zitting lijkt het erop dat hij z’n achterstallige inkomstenbelasting heeft voldaan; ook een ontvangen coronasubsidie is terugbetaald – alles bijeen zo’n twee ton. Maar de vennootschapsbelasting staat nog open. En het aansprakelijke Hongkongse vehikel is opgeheven.
De officier is ongeduldig en wantrouwend. Als de postbusfirma niet meer bestaat, is de kans vrij groot dat die aanslagen ook niet meer worden betaald. Wat is Raimond van plan?
Raimond bevestigt dat „alles op en alles weg is”. Voor terugbetalen namens z’n bedrijf heeft hij geen plan. De strafzaak duurt hem al veel te lang. De afwikkeling met de fiscus veroorzaakte een golf procedures bij de belastingrechter die nog steeds lopen. Raimond heeft dan ook twee advocaten bij zich.
Pogingen van de officier in 2023 om procesafspraken te maken, liepen op niets uit, vertelt ze, ook omdat sprake was van nogal wat ‘advocaatwisselingen’. Zeker acht maanden van de ‘te lange duur’ van de zaak komt door de advocaten. „Verdachte procedeert nog steeds bij de bestuursrechter.”
Alles bijeen komt de officier uit op een nadeel voor de fiscus van 235.000 euro, wat een eis van negen tot twaalf maanden cel kan betekenen. Dat de verdachte opnieuw valse informatie verstrekte, vindt ze strafverzwarend. Dat hij nu spijt toont, rekent ze dan weer in z’n voordeel mee. Uiteindelijk eist het OM een jaar celstraf, waarvan zes maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar en aftrek van twee dagen voorarrest.
De advocaten erkennen dat Raimond onjuist handelde, maar wijten dit aan ”paniek en stress” bij het vooruitzicht op zware financiële moeilijkheden. Ze bepleiten vrijspraak, vooral op technische gronden. Volgens de letter van de wet heeft Raimond de (valse) aangifte niet zelf ingevuld, opgemaakt of ingediend. Dat ging op ‘naam van’, ‘ten behoeve van’, oftewel: werd gedaan door de belastingadviseur.
Het eventuele fiscale nadeel kan beperkt worden tot 64.539 euro, vindt de verdediging. Dat kan ook nog lager worden, gezien de „niet onsuccesvolle procedures” bij de belastingrechter. En mocht überhaupt een straf volgen, dan het liefst een taakstraf. Raimond heeft twaalf man in dienst, die zijn van hem afhankelijk. Verder is hun cliënt al wat ouder en is diens pensioenplan spectaculair mislukt: Raimond moet blijven werken, ook om de fiscus af te kunnen lossen.
De rechtbank veroordeelt Raimond tot 240 uur taakstraf en zes maanden voorwaardelijke celstraf met een proeftijd van twee jaar ‘als stok achter de deur’. De zaak had binnen twee jaar op zitting moeten komen – die termijn is met veertien maanden overschreden. Daarom is de celstraf nu als compensatie voorwaardelijk opgelegd.
Ook zou een onvoorwaardelijke celstraf tot het einde van Raimonds bedrijf hebben geleid, wat andere werknemers zou duperen. De rechtbank neemt het hem in het bijzonder kwalijk dat hij beloofde volledige informatie aan de fiscus te verstrekken, maar toch doorging met het verbergen van inkomsten.
In deze rubriek beschrijven verslaggevers elke week een rechtszaak.
Economieredacteuren nemen je mee in de discussies die zij op de redactie voeren over actuele ontwikkelingen
Source: NRC