DEN HAAG - Voor dag en dauw of tot in het holst van de nacht en van politieke crisis tot een voetbalwedstrijd in De Kuip. Nico Kradolfer (75) uit Den Haag was ruim 25 jaar lang chauffeur en reed ministers en staatssecretarissen van hot naar her. 'Ik heb het mooiste beroep van de wereld gehad', zegt de oud-chauffeur enthousiast.
Dit is een verhaal uit onze serie Hoe gaat het?, waarin wij gesprekken aan gaan met patiënten, bezoekers en medewerkers in het ziekenhuis.
Nico zit op een van de rode bankjes in het HagaZiekenhuis als presentator Fred Zuiderwijk naast hem komt zitten en vraagt waarom hij hier is. 'Dat is niet zo gezellig. Blaaskanker', zucht hij. 'Ik had bloed in mijn urine. Toen ben ik door mijn huisarts meteen naar het ziekenhuis gestuurd en werd er blaaskanker geconstateerd', legt de man uit. 'Maar ze waren er gelukkig op tijd bij.'
Dat betekent alleen wel dat Nico chemotherapie krijgt. 'Dat is net alsof er oorlog is in mijn buik', beschrijft hij zijn behandeling. 'Je merkt het aan alles in je lichaam.'
'Je krijgt tintelende vingers, je knieën doen pijn en je conditie wordt steeds minder', somt de man op. 'Ik fietste vroeger drie keer per week 50 à 60 kilometer. Maar als ik nu een keer de trap oploop, dan is het helemaal niets. Mijn conditie gaat dus echt achteruit', geeft hij als voorbeeld. 'Maar dat holt achteruit', zegt presentator Fred geschrokken.
Wanneer het gesprek even later over Nico's werk gaat, verschijnt er een grote glimlach op zijn gezicht. 'Ik heb het mooiste beroep van de wereld gehad', zegt hij trots. 'Ik heb ministers en staatssecretarissen van Defensie rondgereden. Leuke job.'
'Dat heb ik van 1985 tot 2012 gedaan', vertelt Nico. 'Ik was eerst liftmonteur en kreeg toen een baan aangeboden bij het ministerie van Defensie. Dan zou ik alleen wel binnen moeten werken en ik wilde niet de hele dag opgesloten zitten. Dus dat heb ik toen afgeslagen.'
'Later kreeg ik een tweede kans bij Defensie en toen ben ik daar een soort verhuizer geworden', vertelt Nico. 'Op een gegeven moment zeiden collega's tegen mij: waarom word je geen chauffeur hier? Zo ben ik dus chauffeur geworden. Ik ben er eigenlijk echt toevallig ingerold.'
En dat beviel Nico erg goed. 'Daar heb ik geen spijt van gehad. Ik reed in allemaal Audi's, BMW's en soms gepantserde auto's. Dat vond ik wel leuk', vertelt de oud-chauffeur met een grijns.
'In die auto mocht je natuurlijk niets veranderen, maar dat deed ik wel', zegt hij lachend. 'Ik heb er een televisie in laten maken, zodat ik tijdens het wachten televisie kon kijken.'
Maar wie heeft Nico dan allemaal in zijn auto gehad? 'Frits Bolkestein (VVD, minister van Defensie van 1988 tot 1989), Relus ter Beek (PvdA, minister van Defensie van 1989 tot 1994), Joris Voorhoeve (VVD, minister van Defensie van 1994 tot 1998), Cees van der Knaap (CDA, staatssecretaris van Defensie van 2002 tot 2007), Jack de Vries (CDA, staatssecretaris van Defensie van 2007 tot 2010)', somt de oud-chauffeur een aantal van zijn passagiers op.
Nico's werkdagen zagen er iedere dag anders uit. 'Ik kon ieder moment opgepiept worden. De ene dag moest ik om 6.00 uur s 'ochtends al iemand ophalen en de andere dag moest ik weer iemand midden in de nacht thuisbrengen.'
'De ene keer reed ik 300 of zelfs 400 kilometer. Maar er waren ook dagen dat ik maar tien kilometer reed, omdat ze de hele dag moesten vergaderen', gaat de oud-chauffeur verder. 'Mijn werk ging echt alle kanten op, maar dat vond ik leuk.'
Maar hoe zijn die politici dan in de auto, als er even geen camera's bij zijn? 'Dat waren hartstikke goede mensen en je had eigenlijk altijd leuke gesprekken met hen in de auto.'
Op de vraag waar die gesprekken in de auto dan meestal over gingen, klinkt een snel en duidelijk 'voetbal'. 'Ik ben natuurlijk voor ADO Den Haag, maar zij waren meestal voor Feyenoord of Ajax. Dus vaak was er ook een grappige strijd in de auto.'
Toch had een 'Feyenoord-minister' ook zijn voordelen. 'Ik reed meneer Van der Knaap af en toe ook naar wedstrijden van Feyenoord in De Kuip. Meestal had hij dan ook een kaartje voor mij geregeld in de viplounge en mocht ik mee naar de wedstrijd. Dat was ook zeker een leuk voordeel van mijn werk.'
Een dag die Nico nooit gaat vergeten uit zijn chauffeurscarrière is 6 mei 2002. 'Pim Fortuyn', verduidelijkt hij. 'Die dag vertrokken we om 6.00 uur naar Emmeloord.'
'Daar hoorde ik op de radio wat er was gebeurd en toen ben ik meteen naar mijn passagier gegaan en heb ik gezegd: we moeten weg, denk ik', vertelt hij. 'Inderdaad en moet spoed, antwoordde hij. Dus toen ben ik met 200 kilometer per uur naar Den Haag gereden.'
'Tijdens die rit hing er een heel raar sfeertje in de auto, dat is bijna niet te beschrijven. In Den Haag stonden daarna ook nog woedende demonstranten op mijn auto te slaan, schoppen en kloppen. Dat was heel heftig.' Hij valt even stil. 'Ja, het was een heel indrukwekkende dag.'
Een ander ding dat Nico nooit gaat vergeten, is de vraag die hij iedere keer weer in de auto kreeg. 'Ze vroegen altijd of ik Haags kan praten natuurlijk. Dan zei ik weleens: hondâhvèfevèftag èzere, schèthùispèplèdinge vegsjâhwe (155 ijzeren schijthuispijpleidingen versjouwen, red.)', zegt de Hagenees lachend.
Daarna gaat Nico er snel vandoor. 'Ik weet nog veel meer hoor, ik kan er een boek over schrijven. Maar dat mag niet', zegt hij terwijl hij afscheid neemt van presentator Fred.
Presentator Fred Zuiderwijk knoopt in het HagaZiekenhuis in Den Haag gesprekken aan met allerlei mensen. Van (zorg)personeel tot bezoekers en patiënten. De vraag 'hoe gaat het?' levert gesprekken vol verdriet en ontroering op, maar ook vol humor. Meer verhalen uit deze serie zijn op het YouTube-kanaal van Omroep West te zien.
Source: Omroep West Den Haag