Afscheidsconcerten Door ziekte en het overlijden van gitarist George Kooymans kwam Golden Earring abrupt tot stilstand; gisteravond klonk in Ahoy definitief het slotakkoord, op een podium vol muzikale vrienden: Danny Vera, Acda & De Munnik, Maan, Davina Michelle en Di-Rect.
Golden Earring-leden Barry Hay, Rinus Gerritsen en Cesar Zuiderwijk in omhelzing.
Tranen? Nee. Niet als Barry Hay (77), Rinus Gerritsen (78) en Cesar Zuiderwijk (77) elkaar in de armen vallen. De lach is van oor tot oor. Misschien met een spoortje opluchting dat het er, na vijf avonden, echt op zit. Armen over de schouders. Omringd door alle muzikanten van de avond zwaaien de drie rocktitanen naar een juichend, zichtbaar ontroerd Ahoy. En op initiatief van Rinus volgt hun vaste rockmove: gebalde vuisten, ellebogen naar opgeheven knieën. „Yeah!”
Het is een einde dat niemand wilde, maar dat onvermijdelijk werd toen begin 2021 bekend werd dat George Kooymans, allround-gitarist en zanger van Golden Earring, leed aan spierziekte ALS. Een feestelijke afscheidstournee zat er niet meer in. Kooymans, hij overleed afgelopen juli, bedacht wel nog een andere vorm: de Earring-songs, gezongen en gespeeld met bevriende artiesten als Danny Vera, Acda & De Munnik, Maan, Davina Michelle en Di-Rect.
Vanaf de eerste noten wordt in Ahoy Rotterdam het collectieve rockgeheugen aangesproken. In 2019 stonden ze hier voor het laatst met z’n vieren. Nu tonen grote schermen zwart-witbeelden van vier jonge mannen aan het begin van iets groots: het tourbusje, Pinkpop, de clips, de steeds grotere zalen, Amerika. Publiek kijkt terug op een leven met de muziek van de Golden Earring als vaste soundtrack. Het was de band die de Nederlandse rock leerde lopen, rennen en internationaal op de kaart zette.
Al de hele week hing Golden Earring: One Last Night als een definitieve afscheidswolk boven Rotterdam. In het decor van het Vrienden van Amstel Live-circus – net veertien bierdoordrenkte avonden achter de rug – is een eerbetoon opgetuigd als bonte avond, vijf avonden lang in Ahoy. Compacter, ver-Earringd, met behoud van kroegsfeer. De bandnaam in forse rode letters. Drie podia, voortdurend schakelen. One Last Night, na zestig jaar rocken.
Het afscheid van Golden Earring vond plaats op het ver-Earringde podium van Vrienden van Amstel Live, met behoud van kroegsfeer.
Maar Earring-rock door anderen: het blijft wennen. Son Mieux trapt af met ‘Twilight Zone’. Prima band, maar willen we dit? Zanger Camiel Meiresonne voelt de terughoudendheid, beukt door en spreekt over „de waanzinnige eer om het leven van vier mensen te vieren”. ‘Clear Nite Moonlight’ volgt. De komst van Cesar Zuiderwijk achter de percussie doet het ijs wat smelten. Gejuich. Toch blijft de worsteling.
De afwezigheid van het vertrouwde front – Hay, Gerritsen en Zuiderwijk samen – is bewust. Zonder Kooymans geen Golden Earring. De overgebleven leden waren daar glashelder over en hekelden andere, goedbedoelde afscheidsinitiatieven. Dus nu geen gezamenlijk optreden, maar vanavond splitsen ze op.
Het levert een ratatouille op. Soms perfect passend, soms minder overtuigend. ‘Burning Stuntman’ met Acda & De Munnik blijft braaf. ‘Another 45 Miles’ met ook Guus Meeuwis erbij: heus fraai meerstemmig. ‘Why Do I’ door Davina Michelle en Flemming: flauwtjes. Je voelt: is dit het eerbetoon waarop je hoopte? Niemand zit eigenlijk te wachten op dit soort vrolijke, typische Vrienden van Amstel-momenten. De eerste nummer-1 hit ‘Dong-Dong-Di-Ki-Di-Gi-Dong’ (1968) door The Opposites, Maan én ook Rinus: had het gelaten.
Emoties bij fans.
Eindelijk verschijnt Barry Hay voor ‘Candy’s Going Bad’, in zijn duet met Maan slaat de vlam over. Voor het eerst voelt de zaal weer écht rock-’n-roll. En ook Davina Michelle raakt met ‘Just a Little Bit of Peace in My Heart’, gedragen door strijkers en een stevige beat. Voor het eerst verschijnt George Kooymans op de schermen. Slik.
De avond verdiept zich. Het repertoire wordt avontuurlijker. ‘Don’t Be Silly’, een obscure demo in een bewerking van de Wodan Boys. En er is ruim baan voor Kooymans’ droom: een ronkende, speciale One Last Night-band met onder meer saxofonist Bertus Borgers (al 55 jaar verbonden aan Golden Earring), gitarist JB Meijers die de avond muzikaal vormgaf, en Kooymans’ boezemvriend, gitarist Frank Carillo. ‘Bombay’ en ‘Making Love to Yourself’ klinken stevig, met Rinus en Cesar als onverzettelijke ritmebasis. ‘The Devil Made Me Do It’ vormt het hoogtepunt: Carillo in de lead. Stomend, zweterig, met een gierende saxofoonsolo.
Cesar Zuiderwijk en Son Mieux.
Ook een voltreffer is hoe Danny Vera ‘Hold Me Now’ solo zingt op het middenpodium – het voor het eerst echt stil in Ahoy. Ontroering. Dit lied past hem; hij draagt het zonder opsmuk. En ook de band DeWolff schiet het raak. ‘Avalanche of Love’ en ‘She Flies on Strange Wings’ zetten Ahoy aan. Barry sluit aan, met zijn bekende maniertjes: vingers als pijl en boog, de zwaaiende microfoonstandaard, de fanatiek ingezogen onderlip. In rood licht wordt er gerockt. Rinus als motor, DeWolff als injectie.
Hay – zwarte coltrui en pantalon – bedankt de band uitvoerig. Ze moesten eigenlijk in Paradiso spelen. „There is love in the air”, concludeert Hay als hij het publiek toespreekt. „This is our last goodbye… maar we blijven nog héél even hoor”, voegt hij theatraal toe, met zielig stemmetje. Publieksfavoriet ‘Going to the Run’, uitgevoerd door Barry, Rinus en DeWolff, wordt met gejuich ontvangen.
Dat Barry het podium deelt met Di-Rect, naast zijn tegen zich aan schurkende schoonzoon Spike, voelt als een symbolische overdracht. ‘When the Lady Smiles’, Ahoy brult mee. ‘Back Home’ volgt, met Barry’s dwarsfluit.
Barry Hay en zijn schoonzoon Spike van Di-Rect.
Rinus krijgt zijn moment: een bassolo op het middenpodium. „Een echte baas”, verzucht een Brabantse vriendengroep. Het scherm toont zijn geconcentreerde gezicht, de voet doserend op de pedalen. In het donker wordt hij omhelsd door de bandleden van Di-Rect, terwijl Cesar aan de andere kant van de zaal zijn laatste soloslot speelt. Stokjes draaiend, eindigend met ferme klappen op de troms.
‘Radar Love’ (1973) brengt iedereen samen. Alle muzikanten komen het podium op, brullen mee. De videopanelen draaien met de hoofdrolspelers in beeld. Het moment komt waar alles naartoe werkte. Daar is hij op de schermen: George Kooymans, in fraai zwart-wit. Alleen met zijn gitaar. Zijn ‘Hold Me Now’ klinkt breekbaar, onvolmaakt en schurend zoals de Earring was. Ahoy verstomt, schijnt lichtjes met telefoons en houdt elkaar vast. De tranen stromen bij dit definitieve slotakkoord.
Golden Earring: One Last Night. 26/1 t/m 30/1, Ahoy Rotterdam. Gehoord: 30/1.
Een eerbetoon aan George Kooymans.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden
Source: NRC