Gelukkig beginnen steeds meer oud-presidenten van de Verenigde Staten zich openlijk tegen hun opvolger Donald de Verschrikkelijke te keren. Barack Obama en Joe Biden namen hem onlangs op niet mis te verstane wijze op de korrel. Bill Clinton en zijn vrouw Hillary gingen hen al eerder voor, vermoedelijk omdat zij de felste aanvallen van Trump te verduren kregen.
Bill Clinton kampt met het probleem dat hij evenals Trump verdacht wordt van nauwe banden met de veroordeelde zedendelinquent Jeffrey Epstein. Trump maakt handig gebruik van de mogelijkheid om de aandacht voor deze zaak om te leiden naar de Clintons. Hoe delicaat hun positie is geworden, blijkt nu zij niet willen getuigen voor de House Oversight Committee, de belangrijkste onderzoekscommissie van het Huis van Afgevaardigden. De Clintons lieten weten dat ze de dagvaardingen van deze commissie negeerden.
Toen ik dat las, was mijn eerste reactie: „Gelijk hebben ze, waarom zouden ze zich laten pesten door Trump?” Maar zo gemakkelijk komen ze er niet van af, blijkt uit reacties vanuit nota bene hun eigen Democratische Partij. De onderzoekscommissie noemde de weigering van de Clintons strafrechtelijke minachting van het Congres – en negen Democratische afgevaardigden bleken het daarmee eens te zijn (drie in het geval van Hillary).
Uiterst pijnlijk. Dit zou kunnen leiden tot strafrechtelijke vervolging en een boete van 100.000 dollar (overigens nog wel te betalen voor de Clintons) en een jaar gevangenisstraf. Ik zie het al voor me: de Clintons in zebra-gestreepte boevenkledij achter de tralies, terwijl Trump juist op hun eerste dag een met veel bombarie omgeven bezoek aan hun gevangenis brengt. „Dit is de grootste dag uit de geschiedenis van ons gevangeniswezen”, zal hij zeggen.
Waarom lopen de Clintons dit risico, hoewel Bill eerder bereid was zich onder ede te laten verhoren door de voorzitter van de onderzoekscommissie? Heeft hij toch te veel te verbergen?
Opinie-columnist Michelle Cottle In The New York Times heeft begrip voor de Democraten die Clinton in de steek lieten. Weliswaar vertrouwt zij de onderzoekscommissie niet, maar zij vindt dat de Democraten het vertrouwen van het publiek alleen kunnen terugwinnen als zij zich niet langer gedragen als een partij van de elite. „Vooral als het een schandaal over seksueel misbruik is, en zeker als het om de heer Clinton gaat, wiens eigen losbandigheid de partij al meer dan drie decennia achtervolgt.”
Cottle wijst erop dat onder de Democratische stemmen tegen Clinton veel jongeren waren, die weinig nostalgie voelen naar het Clinton-tijdperk. Het moeten bittere pillen zijn voor de Clintons – pillen die Trump gretig en in grote hoeveelheden zal uitdelen vanuit het Witte Huis. Zijn aanhangers willen niets liever zien.
Tot die aanhang behoort ook onze eigen Geert Wilders. Alsof hij al niet genoeg tegenslag heeft, moet hij ook nog ervaren dat zijn grote held zowel in eigen land als daarbuiten steeds driestere beslissingen neemt. „Kies Iran in plaats van Groenland!” , maande hij onlangs Trump.
Democraten tegen Clinton, Wilders (even) tegen Trump. Om met de Wilders van vroeger te spreken: „Veel gekker moet het niet worden.”
Volg de laatste politieke ontwikkelingen in de VS op de voet
Source: NRC