Met zijn eerste eredivisieminuten al gemaakt en een profcontract op zak, leek het erop dat de 18-jarige Daan van Reeuwijk een veelbelovende voetbalcarrière tegemoet zou gaan. Tot hij besloot een andere weg in te slaan.
schrijft voor de Volkskrant over sport en media. Eerder was hij nieuwsverslaggever.
Het is eind november wanneer NAC het in een ramvol Rat Verlegh Stadion opneemt tegen koploper PSV. Net als in de voorgaande wedstrijden zit de 18-jarige Daan van Reeuwijk op de bank bij de thuisclub, wetende dat zijn debuut slechts een kwestie van tijd is. Dat moment arriveert net na rust, als middenvelder Fredrik Oldrup Jensen uitvalt door een blessure.
Van Reeuwijk krijgt een seintje om zich klaar te maken voor een invalbeurt, en mag uiteindelijk veertig minuten meespelen bij de hoofdmacht. In de ogen van velen een jongensdroom die werkelijkheid wordt, en dus vliegen de felicitaties hem na de wedstrijd om de oren.
Maar wat de buitenwereld die avond niet ziet, is dat er iets knaagt bij de jonge centrale verdediger wanneer hij van het veld afstapt. Zo’n moment zou toch het mooiste moeten zijn wat hij ooit heeft meegemaakt? Debuteren tijdens een avondje NAC, tegenover al die grote namen van de nummer één van Nederland. Toch voelt het niet zo. Begrijp hem niet verkeerd; hij vindt het bijzonder om iets te bereiken waar hij zo lang naar heeft toegewerkt, maar helemaal bevredigt het hem toch niet. Een dubbel gevoel.
‘Die avond bevestigde iets wat ik al langer voelde’, blikt Van Reeuwijk twee maanden later terug aan de keukentafel van zijn ouderlijk huis in Oud-Alblas. In de maanden voorafgaand aan de wedstrijd tegen PSV sloeg de twijfel toe: wilde hij wel doorgaan met zijn bestaan als profvoetballer? ‘Het is nooit mijn ultieme droom geweest om profvoetballer te worden. En als je dat niet hebt, maar je moet er wel veel voor laten, dan botst dat.
‘Mensen denken dat het even trainen is, maar het is een hele lifestyle’, vervolgt Van Reeuwijk. Zo begon het hem op een gegeven moment tegen te staan dat hij altijd eerder weg moest op feestjes of als hij met vrienden afsprak, omdat hij de volgende dag moest trainen of een wedstrijd had.
‘Dat vond ik vervelend’, zegt hij. ‘Je bent jong en puber, het is dan lekker om die vrijheid te hebben.’ Zo stuurde hij zijn vrienden vaak om 22.00 uur naar huis, als ze samen onder de overkapping in zijn tuin zaten. ‘Dan probeerden ze me te overtuigen om te blijven en moest ik echt standhouden.’
Van Reeuwijk begon als 5-jarig jongetje bij VV De Alblas en werd vijf jaar later gescout door NAC. Daar speelde hij twee seizoenen, waarna hij een kortstondig uitstapje maakte naar de jeugdopleiding van Ajax. Dat was volgens hem geen match: ‘Bij Ajax gaat alles om prestatie, NAC is wat gemoedelijker.’ Terug bij NAC doorliep hij vrijwel alle jeugdelftallen en speelde hij wedstrijden met Oranje Onder 18. Omdat NAC wel wat in hem zag, kreeg hij op 16-jarige leeftijd zijn eerste contract aangeboden. Ietsje later ging hij vast meetrainen bij het eerste elftal.
‘Tot mijn 16de was ik niet echt bezig met de toekomst’, aldus Van Reeuwijk. ‘Ik voetbalde gewoon met mijn NAC-vrienden en ik had het naar mijn zin. Pas toen ik vast ging meetrainen met het eerste, kwam het besef dat dit mijn werk en leven zou kunnen worden. Ik wist eigenlijk niet of ik dat wel wilde.’
Om zich heen zag hij teamgenoten die tot op het bot gemotiveerd waren om het te maken in het profvoetbal, iets waarin hij zichzelf niet bepaald herkende. ‘Ik voelde een verschil in mentaliteit en zag hoe sommigen volledig toegewijd waren aan de sport. Ze werden chagrijnig als ze niet speelden, terwijl mij dat eigenlijk niet zo veel boeide. Ik stond er gewoon anders in. Ik kom uit een echt voetbalnest en voetbalde omdat ik het leuk vond, niet omdat ik per se het eerste wilde halen.’
In de periode waarin hij twijfelde, voelde Van Reeuwijk weinig ruimte om dat met zijn teamgenoten te bespreken. Vooral omdat hij het idee had dat zij er niet hetzelfde in stonden. Wel had hij veel gesprekken met zijn vriendin, vrienden, moeder en de sportpsycholoog van de club. Met name aan die laatste heeft hij naar eigen zeggen veel gehad. ‘Mij heeft het heel erg geholpen met uitzoeken wie ik ben, hoe ik mezelf zie en wat ik wil in het leven’, aldus de jonge ex-voetballer. ‘Ik had het gevoel dat de psycholoog echt in mijn belang dacht en niet in dat van de club. Dat voelde prettig. Hij wist precies wat ik nodig had op dat moment.’
Van Reeuwijk zou het elke topsporter aanraden een bezoekje te brengen aan de psycholoog. Toch merkte hij dat er in zijn voetbalomgeving een ‘licht taboe’ op rust. ‘Hoewel een aantal andere spelers er ook gebruik van maakte, werd het niet per se aangemoedigd op de club’, zo licht hij toe. Hij wil daarom een lans breken om meer mentale gezondheid toe te laten in de kleedkamer. ‘Het is echt belangrijk om jezelf te leren kennen, omdat je acties voortkomen uit wie je bent.’
Wat ook een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan zijn zelfinzicht, is zijn geloof. Van Reeuwijk, die zegt ‘echt een denker’ te zijn, is opgegroeid in een protestants-christelijk gezin: bidden voor het eten, samen de Bijbel lezen en zondag naar de kerk. Hoewel zijn keuze om te stoppen niet gebaseerd is op religieuze argumenten, heeft zijn christelijke opvoeding er wel voor gezorgd dat hij diepere vragen over zichzelf ging stellen. Van Reeuwijk: ‘Door het geloof ben ik gaan nadenken over mijn roeping en of dit wel mijn leven is.’
De getalenteerde voetballer concludeerde uiteindelijk dat hij graag meer wil betekenen voor andere mensen in de samenleving. Een ambitie die hij niet denkt te kunnen vervullen in de voetballerij. Hij denkt eerder aan iets als het onderwijs, waarin zijn moeder ook werkzaam is. ‘Soms ga ik langs bij de basisschool van mama om haar te helpen met lesgeven’, zegt Van Reeuwijk. ‘Dan geef ik een les spelling of aardrijkskunde, nadat ik eerst de stof met haar heb doorgesproken.’ Hij krijgt daar veel energie van. ‘De interactie met die kids vind ik heerlijk en het is mooi om ze te zien ontwikkelen en groeien.’
Anderhalve week na zijn debuut tegen PSV hakt Van Reeuwijk na lang wikken en wegen de knoop door. Hij belt als eerste zijn zaakwaarnemer, die vervolgens de technisch directeur van NAC inlicht. De volgende dag gaat hij langs bij het kantoortje van de trainer. ‘Daar zag ik wel tegenop’, vertelt Van Reeuwijk, ‘omdat je weet dat je iemand teleur moet stellen. Gelukkig pakte hij het professioneel op.’
Andere reacties op zijn besluit zijn volgens Van Reeuwijk ‘overwegend positief’. Natuurlijk waren er mensen, zeker zij die NAC een warm hart toedragen, die zijn keuze betreurden. Tegelijkertijd zeiden velen zijn keuze moedig te vinden en die te respecteren. ‘Dat doet me goed’, aldus de ex-voetballer, die toch een beetje vreesde dat iedereen vol onbegrip zou reageren op zijn verrassende besluit. ‘Dat dat niet het geval is, scheelt in mijn verwerkingsproces.’
Vijf weken later heeft hij geen spijt van zijn besluit. In plaats daarvan voelt hij ‘een bepaalde rust’. Een recent telefoongesprek met voormalig profvoetballer Kik Pierie, die vorig jaar ook op jonge leeftijd aankondigde te stoppen met voetbal, hielp daarbij. ‘Het is fijn om te weten dat je niet de enige bent.’ Met een havodiploma op zak wil Van Reeuwijk in september graag aan een opleiding beginnen. Mogelijk de pabo, misschien iets economisch. In ieder geval heeft hij geen haast. ‘Ik heb voor het eerst in jaren even wat ruimte om mezelf te ontdekken en te kijken wat ik wil. Die tijd ga ik rustig nemen.’
Luister hieronder naar onze podcast de Volkskrant Elke Dag. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant