Cairn is op het eerste gezicht 'gewoon' een bergbeklimgame, maar ontpopt zich na enige uren tot iets dat breder en mooier is dan alleen dat. Het hoofdpersonage verandert voor je ogen van een harde, vastberaden klimgoeroe naar een persoon, met de plus- en minpunten die een mens nou eenmaal heeft. Daarnaast kietelt Cairn ook de avonturier die je in je hebt. Zelfs ik, iemand die Griekse eilanden als schitterende vakantiebestemmingen ziet en steevast op de gebaande paden blijft, ging toch nadenken over hoe een actievere, avontuurlijke reis eruit zou kunnen zien en wat daarin te ontdekken valt. Dat is een knappe prestatie van een game die in de basis vooral draait om waar je je handen en voeten plaatst op een bergwand en hoe je elk stukje van de klim weet te overleven zonder naar beneden te vallen. Op technisch vlak vond ik Cairn net wat minder indruk maken, maar de gameplay en de manier waarop ik het verhaal heb beleefd, maken dat zeker goed.
Bekijk product
Bekijk alle uitvoeringen (2)
Cairn is een klimgame van de Franse ontwikkelstudio The Game Bakers. Dat is de saaiste zin die ik kan verzinnen om deze review mee te openen. Bovendien is het in mijn ogen niet eens inhoudelijk correct: veel meer dan simpelweg een 'klimgame' is Cairn een game die zijn spelers een les leert over wat het is om mens te zijn.
Terwijl je rotswand na rotswand trotseert en boven immense dieptes hangt, dwalen je gedachten steeds vaker af naar elementen in het verhaal en naar wat die elementen vertegenwoordigen voor jezelf. Cairn vertelt een verhaal over eenzaamheid en twijfel. Het wekt vragen op en laat je op een andere manier kijken naar hoe het verkennen van de wereld er in jouw ogen uitziet en hoe het eruit zou kunnen zien.
Dat is natuurlijk een bestcasescenario. Daarmee bedoel ik: ik kan me ook voorstellen dat de game niet bij iedereen op diezelfde manier landt. In dat geval is Cairn inderdaad een game waarin je als bergbeklimmer een berg beklimt en niet veel meer dan dat.
Die bergbeklimmer luistert naar de naam Aava. Zij staat te boek als een van de beste klimmers van haar generatie. Haar poging om de top van de illustere berg Kami te bereiken wordt dan ook gevolgd door allerlei mensen op de grond. Je hoort af en toe berichten van familieleden van Aava, maar ook haar agent komt soms op de lijn, vragend naar updates. De sponsors worden wat onrustig van het feit dat Aava maar niets van zich laat horen.
Van tijd tot tijd ontvangt Aava ook berichten van vrienden of familie, die beneden zijn achtergebleven en die allerlei zaken meemaken, waar Aava normaal gesproken bij zou zijn geweest. In hun berichten zijn onbegrip en zelfs wat verwijten hoorbaar. Waarom moet je zo nodig die berg op? Waarom moeten wij jou al die tijd missen?
Het raakt Aava. Naarmate je hoger komt op Mount Kami en verder komt in het verhaal, slaan eenzaamheid en twijfel steeds meer toe. Aava heeft het moeilijk. Niet met het klimmen; dat kan ze als de beste. Maar het besef dat haar focus op het klimmen gevolgen heeft voor de mensen om haar heen en de band die ze met hen heeft, doet zichtbaar pijn.
Die manier van over keuzes nadenken zet zich verder door in het verhaal. Het leidt ook tot een keuze voor de speler, die je uiteraard zelf mag gaan ontdekken. Ik vind het interessanter dat Cairn er in mijn ogen best goed in slaagt om de speler een spiegel voor te houden. Op een bepaalde manier zijn we allemaal Aava. We hebben allemaal nu – of ooit gehad, of gaan ze nog hebben – dingen die we erg graag willen, waarvoor we alles en iedereen aan de kant schuiven. Dat heeft gevolgen voor mensen om je heen.
Op een gekke manier doet de les die Cairn spelers probeert te leren, denken aan het bekende boek Ego is de Vijand, van Ryan Holiday. Er is niets mis met een doel voor ogen hebben en veel doen om dat doel te behalen. Maar een al te grote focus op jezelf heeft ook nadelen en gevolgen. Cairn komt nooit belerend over en dringt deze boodschap niet aan de speler op, maar nodigt uit tot nadenken. Je hebt er immers tijd genoeg voor op de rotsen, ijswanden en sneeuw van Mount Kami.
Buiten de invloeden vanuit Aava's persoonlijke leven vertelt Cairn nog een ander verhaal. Aava komt voortdurend overblijfselen tegen van mensen die de berg eerder hebben beklommen of zelfs van mensen die er hebben gewoond. Op een zeker moment wandel je bijvoorbeeld een primitief klaslokaaltje in. Je krijgt flarden mee van verhalen van andere mensen. Restanten van een dorp vertellen een en ander over hoe de mensen op de berg daar vroeger hebben geleefd en hoe zij keken naar de gekke mensen van beneden, die af en toe omhoog kwamen, in een poging Kami te bedwingen. Allemaal gingen ze naar boven, sommigen kwamen terug.
'Naar boven' is uiteraard het hoofddoel, maar al snel merk je dat de berg meer te bieden heeft dan simpelweg de route naar de top. Dat zit hem bijvoorbeeld in het vinden van meer van die verhaaltjes over andere klimmers en over mensen die op de berg hebben gewoond. Ik maakte meermaals mee dat ik de route naar boven helder zag, maar een heel stuk naar links nog een grot zag die ik toch ook graag wilde bereiken.
Cairn wordt zo al snel een spel tussen jou en de berg. Je ziet een plek waar je heen wilt, bekijkt het stuk berg om een goede route te scouten, en gaat klimmen. Soms moet je eerst weer een stukje afdalen, voordat je weer kunt klimmen. De berg begint als een obstakel en doel op zichzelf, maar verandert al snel in een grote klimspeeltuin vol leuke dingen om te ontdekken.
Ook dat zette me aan het denken. Ik weet niet waar het aan ligt, maar een focus hebben op waar je je handen en voeten plaatst en nadenken over waar je je kunt zekeren, laat best veel ruimte over voor je gedachten om af te dwalen. Ik bedacht me dat mijn ideale vakantie een mix is tussen op een bedje bij een zwembad liggen met een biertje, leuk boek en muziek en podcasts de ene dag, en in een huurauto het (meestal Griekse) eiland verkennen, oude kastelen bekijken en dat soort dingen. Ik bewandel alleen de uitermate goed begaanbare paden. Oké, soms moet je even een krakkemikkig bruggetje of smal pad over op weg naar een kasteel op een berg, maar dan houdt het ook wel op. Ineens voelt dat als een gemiste kans.
Dat er buiten de gebaande paden veel te ontdekken is, wist ik natuurlijk. Maar Cairn wakkert een avonturiersgevoel aan. Je ziet een plek op de berg, klimt er heen en ontdekt wat daar dan ook te ontdekken valt. Soms valt het tegen, soms is het mooi. Hoeveel van de wereld zie je níet als je alleen naar plekken gaat die makkelijk te bereiken zijn?
Nou wil ik zeker niet zeggen dat je mij volgend jaar aan een rotswand zult zien bungelen, maar een iets avontuurlijkere vakantie met een meerdaagse hike, wat verder van de bewoonde wereld? Nou, waarschijnlijk ook niet, maar Cairn heeft de kans dat dat ooit gebeurt verschoven van 'uitgesloten' naar 'heel, heel misschien'. Dat is een groot compliment op zich.
Source: Tweakers.net