Concert De Britse zangeres Raye wisselde in de Ziggo Dome moeiteloos tussen filmische flair, bigbandexplosies en kwetsbare pianomomenten. Acht nieuwe nummers, persoonlijke verhalen en theatrale overgave laten zien dat ze is uitgegroeid tot een veelzijdige artiest die hits, hartzeer en muzikaal theater in één show verenigt.
Raye tijdens haar concert in de Ziggo Dome.
Geen hit, geen warmdraaier, maar meteen het onbekende: ‘Girl Under the Gray Cloud’, gezongen onder een letterlijk grijs wolkje voor rode, gesloten theatergordijnen. In een bontjas, geflankeerd door strijkers, zet zangeres Raye een filmische ouverture neer. „This tour may contain new music”, belooft ze voor haar grootschalige Europese tournee, en de eerste van twee avonden in de Ziggo Dome in Amsterdam begint met lef.
Raye Gehoord: 27/1, Ziggo Dome, Amsterdam. Herhaling: 28/1.
Dan zwiert het theaterdoek open en barst ‘Where Is My Husband!’ los in verzadigd rood licht. Voor een forse band met zes strijkers en zes blazers staat een stralende Raye met twee zangeressen in rode glitterjurken, de strakke armpasjes messcherp in de maat. Dit nummer is zo brassy en sassy, de blazers knallen en als ze met haar speelse stem het refrein de zaal in vuurt – „Baby (whoo-hoo), where the hell is my husband? What is taking him so long to find me?” – is de zaal al gewonnen voor er amper tien minuten voorbij zijn. Bij de catchy bridge „I would like a ring” steken de vingers verlangend in de lucht.
‘The Thrill Is Gone’ volgt soepel, met speelse scats en ruimte voor improvisatie; de bigband beweegt gedisciplineerd mee. „I’m leaning into my dramatic era, is that alright?”, waarschuwt Raye met een lach voor ze uithaalt met haar stem. Een licht kraakje. „Hm. Nu weten jullie dat de mic aan staat.” Ontwapenend, aanwezig, echt. Haar eerste Nederlandse showcase, enkel aan de piano plus een gitarist in de Tolhuistuin, is nog maar vier jaar geleden. Wat een contrast met de zaal van nu.
Raye, dochter van een Ghanees-Zwitserse moeder en een Britse vader, schrijft liedjes zonder vangnet. Ze beschermt zichzelf niet tegen ongemak en gebruikt haar stem als narratief instrument: verleidelijk en soepel, dan weer rauw, breekbaar of confronterend. Dat ze veel te vertellen heeft, blijkt uit de setlist van deze avond: acht nieuwe nummers van haar aankomende (maart) album This Music May Contain Hope. Best gedurfd in een zaal van dit formaat, maar Raye is slim én gul. Ze leert haar publiek haar liedjes ter plekke: teksten komen op het gigantische scherm achter haar, ze herhaalt refreinen en laat samen zingen met effect: halverwege voelen nieuwe songs al vertrouwd.
‘Skin & Bones’ is funky en licht, een vrolijke meezinger. ‘Beware the South London Lover Boy’ knipoogt in Motown-stijl en girlgroup-drama. ‘Winter Woman’ komt groots en melancholisch: „I’ll be sad and beautiful”, zingt ze, opnieuw onder dat grijze wolkje, terwijl een vioolsolo het drama vol omarmt.
Raye in Ziggo Dome: zelfbewust en theatraal
Waar Raye jarenlang vooral zichtbaar was als leverancier van lichte dansbare hits voor anderen, presenteert ze zich sinds 2022 als artiest met een duidelijk inhoudelijk kompas. Haar doorbraakalbum My 21st Century Blues (2023) vormt het emotionele zwaartepunt: een hedendaagse elektronische blues, ergens tussen de broeierige overgave van Amy Winehouse en de theatrale directheid van een vroege Lady Gaga. Deze show bevestigt haar groei en status als zelfbewuste artiest met een uitgesproken artistieke visie, waarin theatrale glimpen en aangenaam vintage soulvol zingen samenkomen op tournee met een moderne symfonische bigband.
Dat levert een muzikaal overdadig palet op. Popsongs naast bigbandknallers, symfonische pop, jazzstandards, hiphop en rap, hartzeer en dansvloer-energie. Die rijkdom wordt gedragen door de wendbare band die moeiteloos schakelen kan, van jazz tot symfonische filmscore mét dirigent. Het concert is een weelderig, ademend geheel waarin Raye hoorbaar al haar liefdes kwijt kan.
Leuk hoe de Ziggo Dome verandert in ‘Raye’s Jazz Club’ – muzikanten aan tafeltjes, Raye zingt de jazzstandard ‘Fly Me to the Moon’ soepel en stijlvol. Liefdesverdriet staat centraal in ‘Nightingale Lane’, genoemd naar de straat van die ene grote ex. De lichtjes omhoog, collectief ingehouden adem.
Haar inzet blijft persoonlijk. Ze praat veel, deelt, is emotioneel bij het minste. Op blote voeten staat ze daar, vastbesloten om intimiteit niet te verliezen. „Ze zeiden dat het niet kan in een arena-zaal”, zegt ze, „maar ik ga met jullie allemaal praten.” Dat doet ze, veel, echt te veel eigenlijk. Maar ze blijft leveren.
Solo aan de piano snijdt Raye diep met haar ‘Ice Cream Man’, haar openhartige song over misbruik. Dan voelt ‘I Know You’re Hurting’ als een troostende powerballad.
In een nieuw concertdeel is ‘Oscar Winning Tears’ een hoogtepunt: spetterend symfonisch. Ze introduceert meteen ‘Click Clack Symphony’, theatrale orkestrale pop vol flair. Om moeiteloos om te schakelen naar ‘Rave’: lasers scheren over de mensen, beginhitjes als ‘Secrets’, ‘You Don’t Know Me’ toen ze nog slechts een stem was voor dance-producers. Het contrast werkt perfect, de zaal springt – dit is óók Raye.
De finale ‘Joy’ dan: brassy en gospel met haar zussen Amma en Absolutely op het podium, voor ‘Escapism’, de eerste grote solo-hit die Rayes naam breed op de kaart zette, alles samenbrengt.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden
Source: NRC