Drie jaar na haar debuut betovert Raye als een wereldster op de grote podia. In de Amsterdamse Ziggo Dome betovert ze de zaal alsof ze haar hele leven al niets anders doet. Ze durft het zelfs aan een hele reeks nieuwe nummers te zingen.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Welke wereldster in wording durft het aan om lang voordat een nieuw album verschijnt een fors deel daarvan al live te spelen in bomvolle arena’s? De 28-jarige Raye deinst er dinsdag tijdens de eerste van twee uitverkochte concerten in de Amsterdamse Ziggo Dome niet voor terug.
‘This Tour May Contain New Music’ lezen we op een groot scherm achter de zangeres. Op een schitterend, felrood uitgelicht podium wordt ze begeleid door een forse band met een batterij aan strijkers en maar liefst zeven blazers.
Haar tweede album, This Music May Contain Hope, komt pas over twee maanden uit, maar bang dat haar publiek moeite heeft met een show die voor de helft uit nieuw werk bestaat, is ze niet. De Britse zangeres nodigt de 17 duizend bezoekers ruimhartig uit alles te filmen en knalt er aan het begin van haar concert meteen maar een grote hit in: het nieuwe Where Is My Husband!.
Haar stem is weergaloos, krachtig en soulvol. Geflankeerd door twee achtergrondzangeressen, net als zij in rode glitterjurk gestoken, heeft ze geen moeite boven het daverende bandgeluid uit te komen.
Alles aan Raye straalt een grote zelfverzekerdheid uit. Ze heeft niet alleen onder controle wat op het podium gebeurt, ze pakt met een natuurlijk gemak ook het voltallige publiek in.
Met babbeltjes die vaak net iets te lang zijn, maar innemend genoeg om het haar te vergeven, zelfs als ze voor de derde keer een zekere Benjamin achter in de zaal aanspreekt.
De groei die ze als podiumpersoonlijkheid in nog maar drie jaar heeft doorgemaakt, is nauwelijks voor te stellen. Hier staat geen belofte die drie jaar na haar debuutalbum My 21st Century Blues voorzichtig mag ruiken aan de grote podia van een wereldster. Raye is in alles een vedette die de indruk wekt haar hele leven al grote zalen te betoveren.
Dat doet ze met liedjes die soms binnen enkele minuten alle kanten opschieten en lang niet allemaal even sterk in elkaar zitten. Het ontbreekt ook in nieuw werk als Skin & Bones en Winter Woman aan pakkende refreintjes of een strakke opbouw.
Maar een gemiddeld Raye-liedje kan live gek genoeg prima zonder kop of staart. Ze heeft genoeg persoonlijkheid en uitstraling om daar handig omheen te manoeuvreren. Al hoeft het flinterdunne verhaallijntje op haar nieuwe album – over een eenzame vrouw die midden in de nacht in een jazzclub belandt, daar zeven Martini’s drinkt en Fly Me to the Moon mag zingen – niet zo letterlijk te worden uitgebeeld.
Die grijze wolk die een paar keer boven haar hoofd hangt wanneer ze een somber moment bezingt, is overbodig, net als het aanzwellende orkest wanneer Raye alleen aan de piano het breekbare Ice Cream Man zingt.
Dan moet de aan bombast rakende finale nog beginnen. Raye trekt er een zwarte jurk voor aan en zet vocaal een tandje bij in publieksfavorieten als Prada en Black Mascara. Hebben we al laserstralen gezien? Daar komen ze. Het is misschien allemaal wat te overdadig, maar imponerend en met veel klasse uitgevoerd is het allemaal wel.
Pop
★★★★☆
27/1 Ziggo Dome, Amsterdam. (28/1 opnieuw).
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant