Monsterfilm In films manifesteert kindertrauma zich vaak als monster onder het bed. In ‘Dust Bunny’ is dat een stofkonijn dat onder de parketvloer woont. Een speelse, excentrieke film.
Sophie Sloan en Mads Mikkelsen jagen op monsters in 'Dust Bunny'.
Dust Bunny. Regie: Bryan Fuller. Met: Mads Mikkelsen, Sigourney Weaver, Sophie Sloan. Lengte: 106 minuten.
Kinderen worden in films vaak letterlijk verteerd door trauma. Rouw, depressie, kindermisbruik – volwassenen grijpen de fles of slopen de boel, maar kinderen belanden tussen de tanden van een (al dan niet ingebeeld) monster. Tenzij ze hun gevoelens tijdig omarmen, dan verdwijnt het monster. Of beter: vlijt het zich dociel in hun schoot.
Voorbeelden genoeg: in The Babadook komen rouw en angst ’s nachts spoken, in The Haunting of Hill House verbloemt een wandelende smiley een misbruikende vader. En in Pan’s Labyrinth wekt Ofelia een hele sprookjeswereld tot leven om het Spaanse fascisme te verwerken. Het idee: sommige emoties zijn zo complex en overweldigend, dat ze (al dan niet in waanbeelden) naar buiten komen. Of zoals Mads Mikkelsens personage dat in Dust Bunny verwoordt: „Jullie hoofden zitten zo vol met shit en Sinterklaas dat je niet meer doorhebt wat echt is.”
In Dust Bunny is het trauma verlatingsangst, en het monster een bundeling stofnesten (dust bunnies) in de vorm van een konijntje, dat zich verstopt onder de vloer van een appartementencomplex. Niemand gelooft de achtjarige Aurora (Sophie Sloan) als ze zegt dat dit konijn al menig pleeggezin heeft verorberd. Haar enige hoop: de voeten van de vloer houden, niet onder het bed kijken. En wensen om een drakendoder.
Die komt er dan ook: als Aurora haar buurman (Mikkelsen) ’s nachts de mist in volgt, ziet ze hem in Chinatown – tussen neonverlichte optochten en spetterend vuurwerk – een Chinese draak doden. Ze plundert de collectebus van de lokale gospelkerk en huurt hem in om ook haar monster te doden.
Natuurlijk is Mikkelsen geen echte monsterdoder, maar een doodgewone huurmoordenaar met onverrichte zaken in de Chinese wijk. Maar toch interesseert hij zich voor het meisje – hij heeft namelijk een congruent kindertrauma en zijn eigen reservoir aan extravagante aartsvijanden.
Dust Bunny is een speelse, zoete film, die veel lol put uit contrasten tussen het zoete en het macabere: samen lijken doorzagen op hoempapamuziek. Hele scènes veranderen in ‘vloer is lava’-spelletjes om het monster niet te wekken, waarbij Aurora zich rondduwt op een gigantisch bronzen nijlpaard en alle volwassenen op de bankleuningen klimmen.
Dit is de wereld zoals een kind ernaar kijkt, vol kleur, verrassing en excentrieke volwassenen met geheimen. Je kunt eindeloos rariteiten vinden in de visuele stijl: een Wes Anderson-achtige mix tussen art deco, jugendstil en grootmoeders bloemetjesbehang. De huurmoordenaars camoufleren zich door kleding met de print van het behang te dragen. Reddende engelen Mads Mikkelsen en Sigourney Weaver hebben constant aureolen. En Mikkelsen draagt (weer eens) grappige pakjes: een satijnen pyjama met bloemetjesmotief en driekwartsbroek, een Kill Bill-achtig trainingspak…
Je moet er wel van houden. Zoals Mikkelsen in de film, is Dust Bunny een beetje: bekend spul in een extravagant jasje. Aurora en de buurman gaan het monster onder het bed te lijf, maar moeten er eerst achter komen wie of wat het monster eigenlijk is. Is het Mads? Is het Aurora? De FBI, maffia, of een demon? Of is het de angst (voor verlating) zelf? Het antwoord zal je niet verbazen, wel vermaken.
Source: NRC