Ziekenhuisdrama Een verpleegkundige probeert een moeder en haar zoon te helpen, maar de bureaucratie ligt dwars in het aangrijpende ‘L’intérêt d’Adam’, een sociaal-realistische film uit de school van de gebroeders Dardenne die iets te ambitieus is.
Een moeder (Anamaria Vartolomei) en een verpleegkundige (Léa Drucker) in de tang van de bureaucratie in ‘L’intérêt d’Adam’.
L’intérêt d’Adam. Regie: Laura Wandel. Met: Léa Drucker, Anamaria Vartolomei, Jules Delsart. Lengte: 73 min.
Verpleegkundige Lucy (een indrukwekkende Léa Drucker) werkt op de drukke pediatrische afdeling van een ziekenhuis. Er liggen kinderen met blauwe plekken, kleuters met kwetsuren en meisjes die een abortus ondergingen. Maar in L’intérêt d’Adam ontfermt zij zich vooral over de vierjarige Adam. Adams alleenstaande moeder Rebecca geeft hem een speciaal dieet dat niet goed uitpakt. Door ondervoeding heeft hij osteoporose, waardoor zijn arm gebroken is. Tot groot verdriet van Rebecca krijgt haar zoontje in het ziekenhuis sondevoeding, in een latere scène gooit zij het ziekenhuisvoer in de kliko.
De film van Laura Wandel (Un monde, 2021) oordeelt niet over Rebecca’s moederschap, maar laat zien hoe zij klem zit tussen ziekenhuis, jeugdzorg en jeugdrechter. De steeds wanhopiger wordende Rebecca dreigt haar voogdij te verliezen. Zo goed en kwaad als het kan, probeert Lucy begrip voor de kwetsbare Rebecca op te brengen en ervoor te zorgen dat Adam weer normaal gaat eten. Wandel toont daarbij hoe Lucy in haar rol als zorgprofessional wordt belemmerd door dwingende protocollen en de hiërarchische ziekenhuisstructuur. Die bureaucratie wordt treffend geïllustreerd via een scène waarin iemands vervanger geen badges mag maken – dat is aan de verpleger die vervangen wordt.
L’intérêt d’Adam is geproduceerd door de gebroeders Dardenne en dat zie je terug in de sociaal-realistische stijl. De documentaire-cameravoering doet denken aan Gouden Palmwinnaar Rosetta (Jean-Pierre en Luc Dardenne, 1999): Lucy wordt simpelweg door de camera gevolgd in haar tochten door ziekenhuisgangen en langs patiëntenkamers. Meestal zien wij haar op de rug, zij torst een zware last. De vraag rijst of Lucy té betrokken is bij Adam.
Het portret van een toegewijde zorgprofessional onder toenemende druk is aangrijpend,maar Wandel laat het daar niet bij. Haar film wil tevens een microkosmos van de maatschappij zijn, waarin racisme, botsingen tussen verschillende culturen die elkaar niet verstaan, huiselijk geweld, armoede en woningnood ook nog een rol spelen. Dat is iets te veel.
Source: NRC