Als computerkunstenaar was Micha Klein, vooral in de jaren 90 en nul, een fenomeen in zowel de muziek- als de kunstwereld. Zijn overlijden, aan een hartaanval, werd vrijdag bekendgemaakt door zijn ex-partner Afke Reijenga.
is kunstredacteur van de Volkskrant.
Klein groeide op in Harderwijk en hield van punkrock en skateboarden. Zijn vader was beeldhouwer. Op de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam maakte Klein aanvankelijk schilderijen, tot hij begon te experimenteren met een computer die in de kelder van de kunstacademie stond.
Uiteindelijk studeerde Klein af in ‘computergraphics’. Zijn beeldtaal: felle trippy kleuren, veel smileys, bloemen en seks. Al snel veroverde hij als ‘videojockey’ een plek binnen de opkomende house scene.
Daarmee bracht hij beeldende kunst het uitgaansleven in. Op metershoge schermen mixte hij live zijn computerbeelden bij de beats, terwijl de zaal, in bijvoorbeeld de Amsterdamse Escape of de Roxy, losging op de muziek. En de drugs. Een van Kleins creaties is ‘Pillman’, een vrolijk dansende capsule, die een soort mascotte van de house scene werd.
In een interview met Vice zei Klein terugblikkend: ‘De nineties waren net de sixties, maar met betere drugs. Er was een rush van optimisme. De muur was gevallen, de apartheid was afgeschaft.’
In 1997 stond een kunstwerk van Klein op de voorkant van tijdschrift Wired, het ging om een aardbol-smiley met een bloemetje in de mondhoek. Het bijbehorende artikel heette ‘the long boom’ en het tijdschrift voorspelde: ‘We krijgen 25 jaar van voorspoed, vrijheid en een beter milieu voor de hele wereld.’
Een bericht gedeeld door Micha Klein (@micha_klein)
Niet alleen in de muziekwereld werd Klein opgemerkt. Ook internationale galeries pikten hem op. In 1998 kreeg hij een solotentoonstelling in het Groninger Museum. Het Algemeen Dagblad noemde hem toen ‘de meest trendy kunstenaar van het jaar’. In Groningen toonde hij onder meer zijn ‘Artificial Beauties’, foto’s van modellen die hij met computersoftware zo had gemanipuleerd dat ze er hyperknap én -nep uitzagen.
Een van zijn meest gebruikte modellen was zijn toenmalige partner en muze Afke Reijenga, voormalig model en actrice. Samen werden ze een sexy en bekend kunstkoppel, beiden met felgeblondeerd haar en vaak gekleed in dezelfde stijl en kleuren. De Groene Amsterdammer vergeleek destijds hun publiekelijke ‘bohémienbestaan’ met dat van Satre en De Beauvoir.
Na het Groninger Museum exposeerde Klein onder meer in musea in Londen, Tokio, Milaan en San Francisco. En in 2000 verzocht rapper Eminem Klein om video’s met ‘Pillman’ te maken voor bij zijn Amerikaanse tournee.
De Britse omroep Channel 4 interviewde Klein in 2001 voor een aflevering over ‘de culturele underground’. Klein liet zijn nieuwste en duurste kunstwerk zien dat 30.000 dollar moest opleveren en zei: ‘Het is een geweldige tijd voor een kunstenaar om te leven. Er is zo veel te doen en er is zo weinig tijd. Het leven is voorbij voor je er erg in hebt.’
Achteraf gezien was Klein toen op het hoogtepunt van zijn roem. Zelf voelde hij een omslagpunt bij de komt van het nieuwe millennium: ‘Maar na 2000 kreeg ik steeds meer het gevoel: wat staan we daar nou met onze handjes in de lucht? De euforie ebde langzaam weg, en toen kwam 9/11.’
Klein was net als generatiegenoot Erwin Olaf een kunstenaar die ook commerciële klussen deed. Zo ontwierp Klein een horloge voor Swatch en samen met DJ Tiësto een reclame voor Coca Cola. In 2009 lanceerde Nescafé zelfs een speciale Micha Klein koffiemachine.
De afgelopen jaren woonde Klein op Bali met zijn vrouw en dochters. Hij had Nederland naar eigen zeggen verlaten vanwege ‘de jaloezie en benepen mentaliteit.’ Vanuit Bali bleef hij actief als digitaal kunstenaar en creëerde hij bovendien een ‘street wear label’. Ook lanceerde hij in 2021 digitale kunstwerken: NFT’s die hij ‘Crypto Pill’ noemde en deden denken aan zijn ‘Pillman’.
Source: Volkskrant