Dave Mustaine stopt met Megadeth. De zanger en gitarist van de thrashmetalband wil, nadat hij ziektes en verslaving heeft weten te overleven, waardig afscheid nemen. ‘Ongelooflijk dat we allemaal zo lang zo goed zijn gebleven, eigenlijk.’
Dezer dagen verschijnt Megadeth, het zeventiende en laatste album van Megadeth. De thrashmetalband van Dave Mustaine houdt er mee op. ‘Het is mooi geweest’, zegt de bandleider enkele uren voordat Megadeth in de Amsterdamse Ziggo Dome gaat optreden. Dave Mustaine (64), zanger, gitarist en al 42 jaar het enige vaste bandlid van Megadeth, had al eerder bedacht dat Megadeth de laatste zou worden. Maar toen hij deze zomer Ozzy Osbourne zag optreden, zittend op een troon en doodziek, wist hij dat zijn besluit juist was.
‘Een paar weken later was hij dood’, zegt Mustaine. ‘Zo wil ik niet eindigen. We hebben geweldige tijden gekend, maar je moet ook durven er op het juiste moment een punt achter te zetten.’
‘Ik heb keelkanker overleefd, de ziekte is al vijf jaar uit mijn lichaam, maar de chemotherapie heeft een flinke wissel op mijn gezondheid getrokken. En nu lijken ook mijn vingers aangetast door een soort reuma, wat natuurlijk funest is voor gitarist als ik.’
Toen hij een paar jaar geleden met zijn drie bandleden aan Megadeth begon, viel het besluit. ‘Het ging lekker hoor, ik gaf de rest van de band alle ruimte, meer dan ik daarvoor deed. En we hadden een hoop lol samen, wat in Megadeth ook wel eens anders was. Maar ineens zei ik: jongens, we gaan nog een keer de hele wereld over, maar dan is het mooi geweest. Het plezier dat we hadden, wilde ik vasthouden. Dit zou een geweldig album worden, dat wist ik zeker, maar ik had twijfels over mijn gezondheid. Als we nog een keer een wereldtournee doen, die al snel drie jaar in beslag gaat nemen, loop ik tegen de 70. Het idee om dan nog een keer de studio in te gaan, boezemde me weerzin in. Kom op Dave, maak van Megadeth geen geriatrisch rockcircus, zei ik tegen mezelf.’
Misschien dat er nog wel wat muziek uit hem komt, en dat hij ook na de laatste Megadeth-tournee nog gaat optreden, maar het instituut Megadeth gaat op slot.
Mustaine is vooral erg trots op Megadeth, de band die tot de grote vier van de thrashmetalscene wordt gerekend, naast Slayer, Anthrax en Metallica. Van die laatste band maakte Mustaine in het prille begin ook deel uit. ‘Ongelooflijk dat we allemaal zo lang zo goed zijn gebleven, eigenlijk. We hebben in de vroege jaren tachtig met z’n allen echt iets nieuws uitgevonden. Spijkerharde muziek die gestoeld was op gitaarriffs en minder op ellenlange solo’s die toen bij hardrock hoorden. Toen we met Metallica begonnen, dacht ik meteen: dit is het.’
Maar voordat in 1983 het eerste Metallica-album Kill ‘Em All verscheen, was Mustaine al uit de band gezet. ‘Daar is al zoveel over gezegd. Zij vonden me onhandelbaar, ik voelde me belazerd. Maar met mijn eigen Megadeth heb ik het ook best aardig gedaan toch? Wat is het, 50 miljoen albums verkocht?’
Oud zeer zit er inmiddels niet meer, zegt Mustaine. Bij wijze van ode nam hij voor zijn laatste album als bonustrack Metallica’s Ride The Lightning (1984) op. ‘Geen cover hoor, want ik schreef het destijds samen met James Hetfield. Metallica liet het even liggen, maar maakte er het titelnummer van hun tweede album van. Het is me altijd dierbaar gebleven en ik vond het nu maar eens tijd worden voor mijn eigen versie. Die is anders en vooral sneller dan die van Metallica, maar toch ook een eerbetoon aan hen.’
Ruimhartige woorden van Mustaine, die zegt van alle misstappen veel geleerd te hebben. ‘Ik was lang verslaafd aan alcohol en drugs, dat heeft alle relaties in zowel Metallica als Megadeth geen goed gedaan. Maar ik ben al bijna 35 jaar bij dezelfde vrouw, leef gezond en maak nog altijd muziek waar miljoenen mensen blij van worden. Daar ben ik best trots op.’
Onze gids dit weekeinde is een rubriek in Volkskrant Magazine waarin een bekend persoon (op velerlei terreinen) uit binnen- of buitenland ons gidst langs zijn of haar favorieten.
Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
‘Het was voor muziekliefhebbers geen goede tijd om op te groeien in de jaren zeventig. Iedereen die zegt van wel, houdt niet van rock-’n-roll. Altijd maar die slappe deuntjes op de radio. Ik zocht mijn heil al snel in jazz en zelfs klassiek, maar werd uiteindelijk gered door punk en hardrock.
‘Ik groeide op in de buurt van San Diego en daar was een platenzaak waar een meisje werkte dat me in ruil voor een zakje wiet altijd een elpee gaf. De eerste die ik kreeg was Let There Be Rock van AC/DC. Ik hield van Led Zeppelin en Black Sabbath, maar dit was next level hard rock. Die stem van Bon Scott deed het ’m voor me, maar natuurlijk ook die gitaarriffs van Angus Young. Een stem die door merg en been ging en gitaren die je naar een andere wereld transporteerden, dat was voor mij de essentie van rock-’n-roll. AC/DC gaf me de sleutel naar een nieuwe wereld.’
‘Altijd als ik naar een platenzaak ging, keek ik eerst in de bak met nieuwe releases. Begin jaren tachtig zag ik elpees met de meest geweldige hoezen. Vaak Britse import, want gek genoeg waren er weinig harde Amerikaanse bands die me aanspraken. Altijd als ik een plaat wat nader bestudeerde, bleek die Brits te zijn. Killers van Iron Maiden was er een met niet alleen een fantastische hoes, waarop hun mascotte Eddie stond getekend, maar ook de muziek bleek mindblowing. Die ongecontroleerde energie, die geweldige riffs, het was echt een plaat die voor mij de weg plaveide naar iets nieuws.
‘Ik leerde de nummers naspelen en vond gelijkgestemden die ook dol waren op die new wave of British heavy metal-stroming, waar bands als Iron Maiden, Judas Priest en Def Leppard onder geschaard werden. Die bagage nam ik mee naar Metallica en later mijn eigen Megadeth. Onze eigen mascotte Vic Rattlehead was natuurlijk op Eddie van Iron Maiden geïnspireerd.’
‘Toen ik met gitaarspelen begon, luisterde ik veel naar jazz. Zo ongeveer de enige keer dat ik de radio wat harder zette, was wanneer George Benson voorbijkwam. Zijn zang deed me niks, maar ik vond het prachtig zoals hij gitaar speelde. Achteraf vraag ik me wel eens af waarom juist hij me zo boeide. Het waren ook nog eens vooral zijn covers, zoals On Broadway, die me aanspraken. Maar ik denk dat het de vrijheid was die hij zichzelf op gitaar permitteerde. Ik vond het ook leuk om hem na te spelen. Net wat andere en moeilijkere akkoordenschema’s dan AC/DC. Een stapje verder nog ging John McLaughlin. Het was echt hard zwoegen om hem bij te benen. Maar ik weet zeker dat ze allebei van invloed waren op mijn eigen spel. Als je de metal van Megadeth soms te ingewikkeld vindt, mag je George Benson de schuld geven.’
‘Toen ik een jaar of 12 was, moest mijn moeder de eindjes aan elkaar knopen door keihard te werken als hulp in de huishouding. Ze kon ’s middags niet altijd bij ons zijn en zette mij en mijn zusje af bij de bioscoop voor matineevoorstellingen. Veel Disney-films, maar ook westerns. Zoals elk jongetje wilde ook ik John Wayne zijn. Dat cowboyhoeden en klapperpistooltjes in de jaren zeventig zo populair waren, kwam echt door al die westerns.
‘Ik ben van het genre blijven houden. The Good, The Bad and the Ugly was mijn eerste favoriete film voor volwassenen. Ik hield erg van die rustig om zich heen kijkende, onderkoelde acteurs als Clint Eastwood, maar ook Val Kilmer.
Ik was al in de 30 toen ik Tombstone zag, en vond dit niet alleen de beste western, maar zelfs de beste film ooit. Eindelijk weer iemand die mijn geliefde genre nieuw leven inblies. De liefde voor Val Kilmer is, anders dan die voor Clint Eastwood, wel wat bekoeld, maar Tombstone vind ik nog altijd geweldig.’
‘Ik was op school erg goed in honkbal en speelde ook best hoog. Als supporter kon je in Californië eigenlijk maar tussen twee clubs kiezen. Die uit San Diego was waardeloos, dus werd het de LA Dodgers – een team dat nota bene uit Brooklyn kwam, maar nu al meer dan 65 jaar in LA speelt.
‘Ik was voor de Dodgers. Mijn favoriete spelers hebben daar gespeeld. Steve Garvey en Steve Yeager waren mannen die nog geselecteerd werden om hun talent en vaardigheden.
‘Ik heb zelf ook die goede tijd als speler meegemaakt dat het niet allemaal om krachtpatserij ging. Honkbal is de laatste decennia verpest, vind ik, door anabole steroïden en andere supplementen.
‘Als je kijkt hoe opgeblazen de spiermassa’s van topspelers nu zijn, dat is gewoon niet gezond meer. Ik heb ook het gevoel dat het niet meer zo’n familiesport is. Een dag met z’n allen in het park hangen en een balletje slaan. Ik zie het niet meer, maar dat is wel waar ik de mooiste herinneringen aan heb.’
‘Ik lees veel, maar weinig romans. Ik lees liever boeken waar ik wat aan heb. Nee, geen muziekboeken. Ik weet dat het wat raar klinkt uit de mond van iemand die bezig is aan zijn derde autobiografie, maar ik vind de meeste rockbiografieën gewoon niet eerlijk.
‘Het boek dat ik het vaakst las is stokoud. The Art of War van de Chinese strijdheer Sun Tzu. Op het nieuwe album verwijs ik ernaar in het nummer I Am War. Ik haal nog altijd veel uit dit boek. Hoe om te gaan met de mensen om me heen, en in het bijzonder de bandleden. Het klinkt raar, maar ik kijk naar ze als medekrijgers waarvoor strategieën moeten worden bedacht. Maar het heeft me ook als ondernemer wijzer gemaakt. In Metallica was ik al degene die nadat we hadden opgetreden de gage ophaalde. Van Sun Tzu leerde ik hoe.’
‘Deze mag niet ontbreken. Dit is de film die iedereen die wel eens met een rockband op tournee is geweest, op zijn lijstje zal hebben. Regisseur Rob Reiner voelde zo goed aan hoe het is om in een tourbus van de ene naar de ander plaats te gaan, en niet te weten waar je precies bent. De dialogen van de bandleden in de fictieve band zijn geniaal. Zo praten muzikanten echt met elkaar.
‘Ik ken hele dialogen uit mijn hoofd en krijg als ik weer onderweg ben altijd weer zin om hem te kijken. Een paar maanden geleden zag ik de film met iemand die met ons tourde en hem nog niet gezien had. Hij begreep meteen veel meer van onze grappen.
‘This Is Spinal Tap is fictie, maar zou zo een documentaire kunnen zijn over een rockband in de vroege jaren tachtig. Ik ken eigenlijk geen film die de essentie van een rockband op zoek naar succes zo goed weet te raken.’
‘Het klinkt misschien gek voor een ex-alcoholist, maar ik ben al jaren wijnmaker. Het was eigenlijk een idee van mijn vrouw. Samen met onze zoon en dochter, die sommelier is, hebben we nu een familiebedrijf.
‘We zijn begonnen in Nashville en Californië. Maar ik heb nu een stuk grond in Italië gekocht waar we ook een wijngaard begonnen zijn.
‘Marche is echt een prachtige streek aan de oostkant van het land. Ik kwam er en werd meteen verliefd op dat deel van Italië. Het is misschien gekkenwerk om te denken dat ze daar op onze wijn zitten te wachten, maar ik zie het dan ook meer als een soort toeristische attractie. Reisjes organiseren vanuit Amerika naar Europa om het House of Mustaine te bezoeken, dat lijkt me wel iets als ik klaar ben met Megadeth.’
‘Ik mag sinds ik jaren geleden afkickte wel weer drinken hoor, want ik heb mijn alcoholconsumptie prima onder controle. Maar ik heb er geen behoefte aan, en drink eigenlijk hooguit als ik moet optreden. Gewoon een klein glaasje wijn met 7-up om de adrenaline wat te temperen. Ik zit thuis echt geen flessen van onze eigen wijn weg te tikken, daar zijn ze ook te duur voor.
‘Liever drink ik een chocolademilkshake bij mijn favoriete restaurant in Nashville, de Chick-fil-A. Gewoon een keten, niks bijzonders, maar ik hou erg van simpel eten.
‘Op tournee zijn pizza margarita en spaghetti met tomatensaus al jaren favoriet. Anders gewoon een burger of een steak, niks ingewikkelds.
‘En nee, daar hoef ik geen glas bier naast. Dat drink ik alleen als ik echt iets te vieren heb. Over drie jaar bijvoorbeeld, als de laatste Megadeth-tournee is afgesloten.’
13 september 1961 Geboren in La Mesa, Californië.
1981 Verlaat eerste band Panic om gitaar te gaan spelen in Metallica.
1983 Uit Metallica gezet, begint eigen band Megadeth.
1985 Debuutalbum Killing is my Business…And Business is Good!.
1986 Album Peace Sells…But Who’s Buying.
1990 Album Rust In Piece.
1992 Album Countdown To Extinction.
2010 Autobiografie A Heavy Metal Memoir.
2017 Grammy voor beste metal performance titelsong 15de album Dystopia.
2020 Boek Rust In Piece: The Inside Story of the Megadeth Masterpiece.
2022 Door behandeling keelkanker en covid verschijnt album The Sick, the Dying… and the Dead! met twee jaar vertraging.
2025 Op 14 augustus kondigt Mustaine het einde van Megadeth aan.
2026 23 januari verschijnt het 17de en laatste album Megadeth.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant