Sinds het staakt-het-vuren in de Gazastrook is de wereldwijde aandacht voor de situatie daar verslapt. Toch worstelen Palestijnen nog altijd met geweld, honger, tekorten en barre weersomstandigheden. Getuigen ter plaatse vertellen aan NU.nl over de erbarmelijke omstandigheden.
James Elder verliet de Gazastrook afgelopen oktober voor het eerst in ruim twee jaar met een optimistisch gevoel. De UNICEF-woordvoerder was in het zwaar getroffen gebied toen de Verenigde Staten een staakt-het-vuren tussen Israël en Hamas wereldkundig maakten.
"De situatie was op dat moment slechter dan ooit", herinnert Elder zich. "We keken nog steeds zwaar getraumatiseerde en hongerige kinderen in de ogen. Maar nu hadden ze een glimlach op hun gezicht. Dat was nieuw", vertelt hij aan NU.nl.
Drie maanden later heeft hoop plaatsgemaakt voor cynisme. "Het is beter nu, maar niet veilig", benadrukt Elder. "Een jongen was op zoek naar hout om op te koken toen hij werd getroffen door een luchtaanval, in een gebied dat door het wapenbestand veilig zou moeten zijn. Hij kreeg een granaatscherf in zijn oog."
De impact van zo'n scherf is moeilijk te onderschatten, vervolgt Elder. "Een paar dagen terug had ik zo'n scherf van een tankgranaat in mijn handen. Die dingen zijn zo scherp als vijftien scheermesjes en ze komen op kinderen af met snelheden sneller dan het geluid. Dat gebeurt dus nog steeds."
Claire Nicolet, noodhulpcoördinator bij Artsen zonder Grenzen, is momenteel ook in de Gazastrook. Net als Elder zag ze de hoop op de gezichten van Palestijnen toen het staakt-het-vuren werd aangekondigd. Maar net als Elder heeft die hoop plaatsgemaakt voor ontsteltenis over hoe weinig dat bestand heeft betekend voor de humanitaire situatie in Gaza.
Ze vertelt over een familie met acht kinderen die werd geraakt in hun tent. "De moeder was acht maanden zwanger en had brandwonden over haar hele lichaam." Ze werd samen met drie van haar kinderen dagenlang behandeld aan haar verwondingen. "Maar doordat ze acht kinderen had, wisten we: de overige vijf hebben het waarschijnlijk niet overleefd."
UNICEF meldde vorige week dat tijdens het staakt-het-vuren zeker honderd kinderen om het leven zijn gekomen. Dat komt neer op één jongen of meisje per dag. "Zij sterven nog altijd door drones, helikopters en raketten", zegt Elder.
Bovendien leven Palestijnen op een kluitje, nog meer dan ze al deden. Dwars door de Gazastrook loopt de zogeheten gele lijn, die het gebied in tweeën verdeelt. De westelijke helft is toegankelijk voor de Palestijnen, ten oosten van de grens bevinden zich Israëlische troepen. "Zodra je in de buurt van die lijn komt, word je beschoten", zegt Nicolet.
Maar ook binnen wat de safe zone wordt genoemd vinden beschietingen plaats, zegt Nicolet. "Ondanks het zogenaamde staakt-het-vuren hoor je dagelijks het geluid van verwoesting, drones en schoten." Daarnaast is 80 procent van de gebouwen in het gebied verwoest en wordt er nog altijd veel te weinig hulp toegelaten.
Elder vertelt over Abid en diens zusje Zainab, die hij in oktober ontmoette. "Zij lagen naast hun vader en moeder toen een raket insloeg die beide ouders doodde. Als ik nu met het jongetje spreek, zie ik hoe erg hij psychisch en mentaal is afgetakeld door dat trauma. Zijn oom vertelde me dat hij 's nachts schreeuwt en zo de buurt wakker houdt."
De jongen overleefde de aanval, maar riskeert een beenamputatie als hij niet snel de broodnodige medische hulp krijgt. "Toestemming voor een medische evacuatie (uit Gaza, red.) krijgt hij maar niet. Het kan goed zijn dat hij de volgende keer dat ik hem spreek nog maar één been heeft, als het tegen die tijd nog steeds niet gelukt is."
En er is nog een probleem voor de Palestijnen bij gekomen. Naast met geweld en tekorten kampt Gaza de laatste weken met noodweer, vertellen Elder en Nicolet. Mensen hebben door honger en uitputting geen weerstand, waardoor ze sterven aan onderkoeling. Onder hen zijn ook zeker zeven kinderen, soms pasgeboren baby's.
"Tenten zijn niet gemaakt voor dit weer", zegt Elder. "Regen komt vaak gewoon naar binnen, het is bitterkoud. Door twee jaar oorlog zijn immuunsystemen van kinderen aan gruzelementen. Dus als je nat wordt in een tent, is het moeilijk om van onderkoeling te herstellen."
Straten en tenten lopen onder doordat er geen werkende afvoer meer is. En riolering werkt niet meer, waardoor Palestijnen bij hevige regenval letterlijk in de stront komen te zitten, wat de toch al broze gezondheid van Palestijnen niet ten goede komt. Gebouwen die op instorten staan, krijgen door harde windvlagen het laatste zetje.
Nicolet vertelt dat de barre weersomstandigheden voor de door geweld, honger en tekorten geteisterde Palestijnen nog een extra uitdaging vormen. "Een tent waarin heet water op het vuur stond, kreeg te maken met de harde wind. Door een harde windvlaag vloog de pan omver, waardoor kokend water over een kind van nog geen achttien maanden heen kwam."
Luisterend naar de verhalen van Elder en Nicolet wordt duidelijk waarom het optimisme over een staakt-het-vuren als sneeuw voor de zon is verdwenen. Het leven is dan wel een stukje minder beroerd, maar de uitdagingen blijven talrijk.
"Een onbedoeld gevolg van het staakt-het-vuren is dat Gaza het nieuws niet meer haalt", zegt Elder. "Ik begrijp dat mensen die vermoeid waren door alle ellende in Gaza dat zagen als moment waarop we het achter ons konden laten."
Maar dat is te vroeg gejuicht, is zijn bittere conclusie drie maanden later. "Helaas kunnen Palestijnen de ellende nog niet achter zich laten. Hun realiteit is dat bijna alles is verwoest en dat iemand anders voor ze bepaalt wat ze eten en waar ze wonen. Voor hen is het nog elke dag overleven."
Source: Nu.nl algemeen