Boris Becker was met 17 jaar de jongste Wimbledonwinnaar ooit. Hij is ook recordhouder schandaaltjes, en kreeg een celstraf. Over sommige dingen spreekt hij liever niet. ‘Als je daarover nog meer vragen hebt, dan vind ik het prima om dit interview te beëindigen.’
is tv-maker, schrijver en journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze bekendere Nederlanders.
Het geschreeuw van de andere gevangenen raakte tennislegende Boris Becker (58) het diepst tijdens zijn eerste nacht in de gevangenis, schrijft hij in zijn onlangs verschenen memoire Inside. Het klonk alsof iemand hulp nodig had, misschien zelfs stervende was. Hij kon niet goed lokaliseren waar het precies vandaan kwam, ergens achter de afgesloten metalen deur en de gang waar zelfmoordnetten hangen. De wereldster die in 1985 tennisgeschiedenis schreef door als 17-jarige vanuit het niets Wimbledon te winnen, raakte in paniek, begon zelf ook te schreeuwen en drukte op de alarmknop. Toen eindelijk het metalen luik voor zijn tralies omhoog werd getrokken, klonk het korte antwoord: ‘Na vijf nachten hoor je het niet meer.’
Dit is marteling, dacht Becker in zijn te kleine celbed. Ik zit in een kooi met een stel psychopaten. Ik ben alleen en verloren. Ik ben een nummer dat niemand kent. Ooit was ik de beste tennisser van de wereld. Ik had al het geld dat ik nodig had. Maar wie ben ik nu? Op de badge om zijn nek staat 82923EV.
Nooit had de zesvoudig grandslamwinnaar en vader van op dat moment vier kinderen – hij heeft drie kinderen met zijn twee ex-vrouwen, één dochter met iemand met wie hij 26 jaar geleden een korte affaire had en hij kreeg afgelopen november een dochter met Lilian, met wie hij sinds september 2024 is getrouwd – gedacht dat de gevangenis zijn wereld zou worden. Tot hij drieënhalf jaar geleden in Her Majesty’s Prison Wandsworth belandde, 3 kilometer verwijderd van het voor hem zo bekende Centre Court van Wimbledon. ‘Boris Becker, u bent schuldig bevonden aan vier misdrijven volgens de faillissementswet’, hoorde hij de Britse rechter op 29 april 2022 zeggen. ‘U krijgt een celstraf van tweeënhalf jaar, waarvan de helft voorwaardelijk.’ Hij zal er uiteindelijk acht maanden van uitzitten.
Het onheil begon eerder. In 1999, in de week van zijn afscheid op Wimbledon – Becker’s vrouw was toen zeven maanden zwanger – dook de gepensioneerde tennisspeler het nachtleven in en verwekte onverhoeds een dochter bij een Russisch model in een restaurant in Londen.
Volgens veel media, ook serieuze bronnen, ontkende Becker aanvankelijk het vaderschap. Toen het geboren meisje met haar rossige haar, sproeten en opvallend lichtblauwe ogen wel heel erg sprekend op haar vader leek, zou hij hebben verklaard dat hij dacht dat hij onmogelijk de vader kon zijn omdat hij enkel orale seks met haar moeder had gehad. Dan moest ze het sperma van ‘Boem Boem Becker’ – zijn bijnaam vanwege zijn keiharde opslag – in haar mond hebben bewaard en het vervolgens hebben laten insemineren. Pas toen een DNA-test bevestigde dat ze zijn dochter was, erkende Becker het vaderschap.
Omdat het beruchte slippertje volgens de pers in een achterkamertje met schoonmaakspullen zou hebben plaatsgevonden, ging de ‘spermaroof’ als de ‘bezemkastaffaire’ de Wikipediapagina’s in. Becker zelf verklaarde later dat de locatie een trap tussen twee toiletten was. Over het waarheidsgehalte van de vermeende spermaroof sprak hij zich nooit publiekelijk uit. Het leidde hoe dan ook tot een scheiding en miljoenenbetalingen, zowel aan zijn vrouw als aan het Russische model.
Terwijl zijn privéleven, met nog twee relatiebreuken met moeders van zijn kinderen, een geliefd onderwerp bleef voor de roddelpers, stapelde de financiële ellende zich op. Becker stortte zich op zijn tweede carrière als sportcommentator en als zakenman, maar door hoge uitgaven en slechte adviezen werd hij in 2017 failliet verklaard. Later bleek dat hij niet al zijn bezittingen had opgegeven, waarna hij in 2022 werd veroordeeld tot faillissementsfraude.
Het was op de verjaardag van zijn 23 jaar jongere partner Lilian dat de rechter uitspraak deed. Becker keek naar rechts en zag Lilian huilen, terwijl zijn oudste zoon, Noah (28) verdrietig naast haar zat. Een laatste omhelzing was niet mogelijk, als afscheid drukten ze hun hand tegen de glazen wand die hen scheidde. Daarna stapte de gevallen tennisster een totaal nieuwe wereld in.
Acht maanden sliep hij op een klein bed. En ook al kon hij na zijn vrijlating eind 2022 weer op een kingsize matras slapen en helemaal naar het midden rollen, hij bleef aan de rand slapen, alsof hij dat enorme bed wil terugbrengen tot het vertrouwd geworden smalle matrasje, schrijft hij in Inside.
In de nacht voor het interview sliep hij als een roosje in het Rosewood Hotel in Amsterdam. Zo rozig dat hij iets te laat arriveert, en dan wil hij eerst nog even een sigaretje roken. Over de duur van het interview blijkt een misverstand. De afspraak was dat het interview en fotografie in totaal vier uur in beslag zouden nemen (drie uur voor het gesprek en een voor de fotografie), maar Becker zegt dat hij het omgekeerde dacht (drie uur fotografie en een uur interview). Na tussenkomst van de uitgever valt daar iets aan te tornen, maar na twee uur praten is het echt schluss.
Vannacht sliep je in een luxueus hotel met vast een groot bed. Sliep je ook daarin aan de rand?
‘Ja. Zelfs als ik alleen in het tweepersoonsbed slaap, doe ik dat. De gevangenistijd leeft nog altijd in mij voort. Dat die tijd sporen nalaat, is ook niet zo gek, denk ik. Het was een enge plek. Ik zat in de strengste gevangenis van Europa.’
Had je vooraf verwachtingen over hoe het er zou zijn?
‘In de weken er naartoe keek ik veel gevangenisfilms om een idee te krijgen. Sommige dingen komen overeen met de realiteit, maar in die films merk je niet hoe traag de tijd gaat.’
Wat deed je de hele dag? Televisiekijken?
‘Ja. Later kreeg ik baantjes waarmee ik mijn dag kon vullen, maar in het begin keek ik veel op mijn kleine televisie met vier kanalen: BBC, ITV, Channel 4 en een filmkanaal met twintig films. Ik heb Rambo en alle Schwarzenegger-films vijftig keer gezien. Dat doodt een paar uur, maar het is niet erg stimulerend. Je kunt ook boeken krijgen, maar hoeveel kun je lezen?’
Hoe kon je het vinden met de andere gevangenen?
‘In het begin vond ik het doodeng om mijn cel uit te gaan. Ik keek mensen niet in de ogen, verkeerd oogcontact kon gevaarlijk zijn. Gelukkig is er een systeem met Luisteraars, dat zijn de gerespecteerde gevangenen die er al lang zitten. Zij hebben een goede relatie met de bewakers en vormen een soort tussenlaag. Je kunt naar hen toe met vragen, zonder hen ben je verloren. Daarnaast heb je een groepje nodig voor je veiligheid. Een van de eerste adviezen van de Luisteraars was: ‘Wees voorzichtig in de doucheruimte.’ Die sluit van binnenuit, dus daar kan niemand je helpen. Blijf daarom niet te lang en douche met mannen die je kent. Zij voorkomen dat je seksueel wordt mishandeld.’
Je besloot stil te houden dat je Boris Becker was, en dat lukte: mede-gevangenen herkenden je in eerste instantie niet. Waarom deed je dat?
‘Om veiligheidsredenen. Ik zat met erg gevaarlijke gevangenen: moordenaars, verkrachters, pedofielen, drugsdealers. Ze zouden misbruik kunnen maken van mijn status en me onder druk zetten. Elke dag draait om overleven. Zodra je je cel uitgaat, ben je op jezelf aangewezen. Maar ik denk dat mijn vaardigheden op het tennisveld me hebben geholpen. Om een tenniswedstrijd te winnen, moet je heel gedisciplineerd en mentaal sterk zijn. Daardoor kon ik goed alleen en gefocust zijn.’
Je zoon Noah schreef een brief aan de rechter: ‘Hoewel ik trots ben op mijn vader, vormt de manier waarop hij is afgeschilderd een zware last voor mij. Het grootste deel van mijn gesprekken met mijn therapeut gaan hierover. Als hij achter de tralies zou verdwijnen, verdwijnen wij als familie allemaal achter de tralies.’ Hoe was dat voor jou?
‘Ik ben trots op al mijn kinderen, maar vooral op Noah (28), de oudste, want hij is door dik en dun met me gegaan. Hij was bij alle belangrijke zittingen. Voor de veroordeling vraag je altijd aan je naasten om een persoonlijke brief te schrijven aan de rechter, om die te laten zien dat er een andere kant aan Boris Becker zit. Ik ben ook een familieman, ik ben een vader, dus hij schreef deze brief. Het was erg emotioneel om die te lezen.’
Toen Noah je in de gevangenis opzocht, droeg hij jouw kleding. Als je hem op televisie in het publiek op Wimbledon zag zitten, had hij je jas aan.
‘Ja, we zijn een hechte familie. Ik denk dat Noah die kleding droeg om zich dicht bij mij te voelen.’
Je beschrijft in je boek dat je merkt dat Lilian verandert. ‘Ze was magerder, haar haar stug en het viel uit.’ Voelde je je daar schuldig over?
‘Wanneer je partner in de gevangenis zit, voelt het alsof je zelf ook vastzit. Dus zij ging door een moeilijke tijd. Als ik had geweten dat dit me zou overkomen door de stappen die ik zette of niet zette, had ik het anders gedaan. Maar ik wist het niet. De overheersende boodschap, zelfs van de rechter, was dat er technische fouten zijn gemaakt, maar niet met opzet. Ik heb bijvoorbeeld al mijn bokalen niet ingeleverd, omdat ik er niet over nadacht dat die voor anderen van waarde zijn. Ik voel me schuldig over die fouten, maar het is niet zo dat ik geld onder mijn bed verstopte of zo.’
Je schrijft dat wanneer je je eerste Wimbledon-titel op je 22ste in plaats van je 17de had gewonnen, dit niet was gebeurd. Hoe bedoel je dat?
‘Dan was ik niet ‘het wonderkind’ geweest. Mijn roem en fortuin kwamen daaruit voort. Dus dan was ik niet in deze positie geweest en had ik ook niet in Londen gewoond. Daardoor was de strafzaak in het Verenigd Koninkrijk, en niet in Duitsland. Er is een lange geschiedenis waarbij Engeland en Duitsland elkaar niet mogen, dat is een publiek geheim. Als de rechtszaak in Duitsland had plaatsgevonden, dan was het bij een financiële straf gebleven. Mijn zaak was bovendien erg ingewikkeld. En in Engeland besluit niet de rechter of je schuldig bent, maar een jury. Omdat het zo complex was, ben ik er vrij zeker van dat ze het niet helemaal begrepen.’
Bedoel je ook dat doordat je 17 was toen je ineens veel roem en geld verdiende, je het niet aankon en te veel uitgaf aan dure auto’s en andere uitspattingen?
‘Dat is de perceptie van veel mensen, maar zo is het niet gegaan. Als dat me in die tijd had beïnvloed, had ik het nooit volgehouden tot mijn 32ste. Dan had ik Wimbledon niet meermaals gewonnen, was ik nooit nummer één van de wereld geworden. Mijn problemen zijn niet ontstaan omdat ik niet met geld of roem kon omgaan als tiener.
‘Veel mensen vergeten dat het geld dat ik in de jaren tachtig en negentig verdiende, om heel andere bedragen ging dan nu. Het Wimbledon-prijzengeld was in 1985 300.000 pond. Nu is dat drie miljoen. Dus de hoeveelheid geld waarmee ik wegliep – ik geef je niet het exacte bedrag – was...’
...30 miljoen.
‘Ja. Veel, veel minder dan de krantenkoppen schreven. Die hebben het steeds over honderden miljoenen. Bovendien gaat het hier over 30 miljoen Duitse Mark in de jaren tachtig en negentig, het gaat niet over de hedendaagse euro.’
Nog steeds een bedrag waarvan je denkt: daar red je het levenslang wel mee.
‘Ja, maar in mijn eerste jaar na mijn carrière had ik een scheiding, dus de 30 miljoen werd gehalveerd naar 15. Dat is een verschil. En de periode van stoppen met tennis tot het moment dat ik mijn schulden niet meer kon betalen, besloeg twintig jaar. En vergeet niet dat de kinder- en partneralimentatie in die twintig jaar extreem hoog was. Ik had hoge vaste lasten, maar niet genoeg inkomen. Dan droogt de rivier op. Dat is het probleem van veel atleten. Na je sportcarrière ben je pas 35 en heb je nog een heel leven voor je. Je moet dan zorgen dat je niet met zulke kosten zit, want je gaat nooit meer hetzelfde verdienen. De fout was dus niet dat ik gekke dingen deed met mijn geld. Dat heb ik nooit gedaan.’
In je boek schrijf je over de tijd dat je nog tenniste: ‘Ik voelde me de koning van de wereld. Ik nam een Concorde van Londen naar New York, alleen maar om naar een basketbalwedstrijd te kijken. Daarna deed ik dat vaker, het werd mijn tweede natuur.’
‘Ja, maar toen was ik in de 20. Ik heb het ook niet vaak gedaan, ik heb geen vijftig keer de Concorde genomen. En in die tijd verdiende ik zo veel, dat het nauwelijks verschil maakte of ik wel of niet de Concorde nam. Dat heeft niet mijn latere financiële positie geschaad. Mijn problemen ontstonden pas tijdens mijn tweede carrière. Ik ben altijd zo druk geweest met mijn sport dat ik niet naar de universiteit ben gegaan.
‘Ik heb geen business of rechten gestudeerd, dus toen ik te maken kreeg met mensen die daar wel voor doorgeleerd hadden, waren zij slimmer dan ik. Daardoor konden ze een contract onder mijn neus schuiven dat niet perfect was. Als je zoveel geld verdient als ik, heb je veel parasieten die misbruik maken van je roem en je fortuin. Het was een proces van twintig jaar van fout op fout op fout. Het was een vreselijke tijd, ik sliep slechter en slechter.’
Je belandde ook in de gekste tv-shows, leek op een gegeven moment alles te doen voor geld. Ik zag een foto waarbij je een soort onderbroek op je hoofd had en twee vliegenmeppers langs je oren.
‘Ja, dat veroorzaakte ophef in Duitsland. Ik vind het niet erg om mezelf belachelijk te maken, en die comedyshow betaalde me veel. Ik moest er wel uitzien als een idioot. Vandaag de dag zou ik dat niet doen, maar tien jaar geleden had ik het geld nodig. Dus wat moest ik doen?’
Haatte je de media niet soms?
‘Dat is alsof je slecht weer haat. Het is er. Je kunt het niet veranderen. Maar pas in de gevangenis realiseerde ik me dat ik na mijn tenniscarrière mijn authenticiteit ben verloren. Ik begon de rol van Boris Becker te spelen. Ik gaf je het imago waarvan ik dacht dat je dat leuk vond. Ik heb een hoge prijs betaald voor dat rollenspel.’
Hoe dan?
‘Ik heb een sterke mening, die heb ik altijd gehad. Als ik voel dat iets niet klopt, zeg ik het. Maar als je een rol speelt, ben je niet meer eerlijk. En dat bracht me in de problemen. Er waren veel momenten waarop ik me niet op mijn gemak voelde en het niet vertrouwde, maar toch bleef. Omdat ik geen problemen wilde veroorzaken. Die tijd is voorbij.
‘Een van de moeilijke dingen in de gevangenis is dat je veel tijd hebt om na te denken over wat er niet goed ging. Toen pas besefte ik dat een van mijn belangrijkste fouten was dat ik niet meer Boris Becker was. Ik beloofde mezelf: als ik hier weer uit ben, dan ga ik echt zijn. Mezelf. Of de ander dat nou leuk vindt of niet. Als ik het gevoel heb dat iemand me belazert, dan zal ik dat vandaag de dag zeggen. Mijn levensles is: ik moet alleen mijn familie behagen, mijn vrouw, mijn kinderen en mezelf.’
Na een korte stilte. ‘Kijk, als iemand je een grote ster noemt, geeft dat je een goed gevoel. Je doet ertoe. Maar nu ik wil dat gevoel onafhankelijk van of jij mij een ster vindt of niet.’
In Nederland is je sterrenstatus ook verbonden aan het spermaroofincident. Toen je te gast was bij Jinek kwam het ook langs. We zagen een filmpje waarin werd verteld: ‘Ze had hem oraal bevredigd en het zaad in haar mond gehouden, en zichzelf daarna geïnsemineerd.’ ‘Hoe kijk je erop terug?’, vroeg Jinek erna, waarop jij antwoordde: ‘Gisteravond heb ik mijn dochter drie kwartier gesproken. We hebben een goede band. Ik ben dus blij met die fout’, waarna er applaus volgde. Je ging niet in op het waarheidsgehalte van het verhaal.
‘Een van de vele misverstanden over mij, zijn de krantenkoppen. Dit is een van die krantenkoppen die gefabriceerd is door een krankzinnige journalist, het is niet de waarheid.
‘Ik voelde me niet gerespecteerd door Eva Jinek, want uiteindelijk praat je over mijn inmiddels 25-jarige dochter. Alleen maar omdat ik beroemd ben, geeft dat je toch niet het recht om mij of mijn dochter niet te respecteren?’
Hoe is het biologisch onwaarschijnlijke spermaroofverhaal in de media gekomen? Heb jij of je advocaten aanvankelijk niet beweerd dat haar moeder je sperma gestolen had?
‘Nooit. Dat heeft nooit mijn lippen verlaten. Niemand heeft dat ooit gezegd. Dat is verzonnen door een journalist en vervolgens door andere media overgenomen. Het is niet waar. Daarom was ik zo verbaasd dat Jinek ermee op de proppen kwam.’
Zo gek is dat toch niet? Het is iets waaraan veel mensen nog altijd denken bij het horen van je naam, omdat het niet eerder ontkracht is.
‘Dit zijn de feiten: er is nooit een verdediging of bewering in die richting geweest – noch van de moeder, noch van mij. Omdat het zo’n korte ontmoeting was – we hebben één keer seks gehad in een achterkamer van restaurant Nobu in Londen – wilde ik via de rechter vaststellen of de baby wel mijn dochter was, aangezien ik de vrouw niet kende. De hele juridische procedure totdat het vaderschap bevestigd werd, duurde 18 maanden. Daarna vonden ze een juridische oplossing voor de financiële kwestie.
‘Door de lange duur van de Engelse rechtszaak kwamen de media met allerlei verhalen. Natuurlijk grepen mijn advocaten zo snel mogelijk in, maar de schade was al aangericht. En tot op de dag van vandaag duurt die voort, want Jinek begon er ook weer over, terwijl het gesprek over het boek zou gaan. En mijn dochter staat niet in het boek. (Eva Jinek en hoofdredacteur Marnix van Egmond laten weten dat er van tevoren geen afspraak is gemaakt over welke onderwerpen aan bod zouden komen. Dat is door Boris Becker en zijn uitgeverij ook niet gevraagd, red.). Het was niet respectvol. Waarom zou je iemand die in je show zit niet willen respecteren? Dat is toch niet cool? Hetzelfde geldt voor jou. Als je geen vragen meer hebt over het boek, vind ik het prima om dit interview te beëindigen.’
Een interview gaat altijd over meer dan een boek en deze affaire heeft een enorme impact op je leven gehad, maar goed, laten we het dan in de context plaatsen van de ontwikkeling die je hebt doorgemaakt in de gevangenis. Toen je met je eerste vrouw getrouwd was, had je een affaire en werd je dochter geboren. Je bent nu met Lilian. Op wat voor manier ben je door de gevangenis veranderd waardoor je denkt dat zo’n affaire niet meer zal voorkomen?
‘Kijk, ik heb veel goede dingen gedaan in mijn leven, en een paar niet zo goede. Het krijgen van mijn dochter zie ik niet als een fout. Destijds kostte het me mijn huwelijk, en terecht, maar als ik erop terugkijk, ben ik blij met mijn dochter. Dat is een proces, je wordt ouder en een beetje wijzer, niet alleen door mijn tijd in de cel. Hopelijk leef en leer je, en ben je vandaag beter dan gister. Ik denk dat ik vandaag beter ben.’
Je leven in de gevangenis werd met de tijd ook beter. Je vond steeds beter je weg door je baantjes en door de vrienden die je maakte. Pas toen Wimbledon op tv was met Novak Djokovic, die jij voordat je in de gevangenis belandde coachte, ontdekten je medegevangenen wie jij was. Ze zagen je vrouw op de tribune zitten.
‘Ja. Dat was om veel redenen een emotionele tijd. Ik ben erg close met Novak, hij is een goede vriend. Zijn agent nodigde mijn vrouw en mijn zoon uit om te komen kijken, niet wetende dat ik dat kon zien vanuit de gevangenis. Tot die tijd zagen mijn medegevangenen alleen maar mijn vrouw als ze bij me op bezoek was, maar toen zagen ze haar ineens op het Wimbledon centre court, met mijn zoon van gemengde afkomst. Minstens 50 procent van de gevangenen is zwart, dus plotseling hadden ze een compleet ander beeld van mij.
‘In de gevangenis bestaan weinig manieren waarop je je opwinding kunt tonen. Wanneer je blij bent, wanneer er iets te vieren valt, wanneer je wilt dat die hele klotegevangenis weet dat jij blij bent, kun je geen feestje organiseren. En dus bons je op de muur. Je maakt lawaai met alles wat er voorhanden is: met kopjes en met bestek, met stoelen en bedden. In die eerste weken in de gevangenis was ik bang voor het angstige geschreeuw en nu was dat lawaai weer even intens, maar om een andere reden. Toen Novak de tweede set won, hoorde ik dat gebons in mijn hele vleugel. Iedereen zat te kijken. Ze waren allemaal voor Novak. Ze waren allemaal voor mij. Op het moment dat Novak won en zijn armen in de lucht stak, ontplofte de hele vleugel. Het gebons hield een minuut of tien aan. Ik stond daar in mijn cel en huilde. Dat was een geweldig moment.’
Het is misschien een gekke vraag, maar ben je achteraf gezien blij dat je naar de gevangenis moest?
‘Ja, ik denk dat het belangrijk voor me is geweest. Het heeft me gereinigd. Het heeft lagen van mijn huid afgeworpen die niet goed voor me waren.’
Hoe gaat het nu met je?
‘Heel weinig mensen stellen mij die vraag, omdat ze nog steeds in het verleden leven. Het gaat erg goed. Ik ben positief verrast dat ik weer terug in het leven sta, zowel professioneel als privé. Ik ben als sportcommentator gelukkig weer met open armen ontvangen. Dit is waarschijnlijk de beste periode van mijn leven. Even afkloppen, maar het is mijn bedoeling om de rest van mijn leven zo te leven. Met mijn vrouw, mijn kinderen, mijn zus, mijn directe familie. En ik ben een beetje een slimmere man geworden, dus ik heb nu de goede zakenmensen om me heen, die me de waarheid vertellen. Hopelijk kan ik dat pad lang blijven bewandelen.’
Hoe is Lilian in je leven gekomen?
‘Ik ontmoette haar in 2018. Toen was ik persoonlijk en professioneel in zwaar weer beland. Ik was niet op zoek naar liefde, ik was teleurgesteld in de wereld, en in mezelf en geloofde niet dat er nog een relatie mogelijk was. En toen ontmoette ik haar, per ongeluk, op de verjaardag van een goede vriend van mij.’
Er wordt op de deur geklopt.
‘Ja? We hadden het net over je. Over mijn liefde.’
Lilian: ‘Ik ben de vrouw. Hi, ik ben Lillian. Goed je te ontmoeten. Dus jij gijzelde hem het afgelopen anderhalf uur? Haha.’
Ze checkt of het goed gaat, Boris zegt dat het interview bijna afgelopen is, ‘alleen nog even de liefde’.
Als ze de kamer heeft verlaten: ‘Het beviel wat ik zag en een paar weken later kwam ik terug in Frankfurt. Die vriend had een diner georganiseerd, toen ontmoette ik haar weer. Ze wist niet wie ik was en had geen idee van mijn achtergrond, maar ze wilde haar nummer niet geven omdat het net uit was met haar vriend. Later wist ze wel wie ik was. Tijdens een gesprek keek ze me ineens aan en vroeg: hoe gaat het met je, Boris? Dat triggerde iets in me waardoor ik open sprak over de slechte situatie waarin ik zat. Vervolgens ging ze op vakantie naar Brazilië, ze werkte op een advocatenkantoor destijds, en toen gaf ze me – na tien maanden – voor het eerst haar nummer. We begonnen elkaar te bellen en dat was goed voor ons. Toen ze terugkwam hadden we onze eerste lunchafspraak, ik denk dat we sindsdien een koppel zijn. Onze achtergronden zijn anders. Ze heeft twee masters, in politiek en financiën, ze is een erg slimme vrouw, en ik was een tennisser. Ze houdt blijkbaar van mijn karakter, mijn persoonlijkheid, om het geld zal het haar niet te doen zijn geweest.
‘Toen ik nog niet wist waartoe ik veroordeeld ging worden, het had ook een gevangenisstraf van zeven jaar kunnen zijn, heb ik gezegd dat ze niet op me moest wachten. Ze is 23 jaar jonger en heeft een carrière (ze is politiek risicodeskundige, red.), wat heeft ze aan mij? Maar ze zag iets in me wat ik niet zag. Ze was bijna beledigd dat ik twijfelde aan haar beslissing om bij me te blijven, ook als ik in de gevangenis zou zitten.’
Denk je dat de gevangenis tot gevolg had dat je een ander soort geliefde bent geworden?
‘Ik denk dat ik in de tijd dat ik nog tenniste een goede man was, en daarna ben ik de weg een beetje kwijtgeraakt. Door de gevangenistijd ben ik terug bij wie ik was. Ik denk niet dat Lilian bij de man was gebleven die ik op mijn 40ste was. Ik moet mezelf soms ook even knijpen om te geloven dat deze liefde in zo’n slechte situatie heeft kunnen ontstaan. En ieder jaar lijkt het beter te gaan. Meestal begint je relatie op de beste manier, daarna wordt het slechter toch? Haha. En hopelijk – ik klop het nogmaals af – blijft het zo. Maar ik neem dit niet voor lief. Ik denk niet dat dit normaal is. Ik ben me ervan bewust dat ik een grote geluksvogel ben.’
In een eerdere versie van dit stuk schreven we dat Boris Becker als eerste en enige driemaal Wimbledon won. Dat is niet juist.
22 november 1967 Geboren in Leimen, Duitsland.
1985 Wint Wimbledon op 17-jarige leeftijd.
1986 Wint Wimbledon voor tweede keer.
1988 en 1989 Wint de Daviscup voor Duitsland voor de eerste en tweede keer in de geschiedenis.
1989 Wint Wimbledon voor derde keer, US Open. Nummer 1 van de wereld op de ITF-ranglijst.
1991 Wint Australian Open. 1991 number 1 on the ATP rankings.
1992 Olympisch goud dubbelspel.
1996 Wint Australian Open.
1999 Beëindigt actieve tenniscarrière.
2003-2013 Tenniscommentator en analist (o.a. voor BBC).
2004 Publicatie van zijn autobiografie Boris Becker: The Player
2013-2016 Coach van Novak Djoković.
2017 Wordt failliet verklaard in Engeland.
2017-2019 Captain Duits Davis Cup-team.
2017-2021 Tenniscommentator en analist (o.a. voor BBC).
2018-2021 Hoofd van herentennis in Duitsland. Werkt met Alexander Zverev als diens mentor.
2022 Veroordeeld tot 2,5 jaar gevangenisstraf voor faillissementsfraude; hij zit 8 maanden uit.
2024-heden Tennisanalist, auteur, spreker.
2023-2024 Coacht de Deense tennisser Holger Rune
2024-heden Analist en commentator voor Eurosport en Discovery, Sky Germany en Italy, Sport Europe TV, en internationaal spreker, en auteur. Verder: Brand ambassador voor o.m. Tennispoint, Fensterversand, en Enzo Webworks.
2025 Publicatie van zijn autobiografie Inside.
Hij is getrouwd met Lilian de Carvalho Monteiro en woont sinds 2023 in Milaan. Hun dochter Zoe Vittoria werd op 21 november 2025 geboren in Milaan.
Dit is een interview uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant