Vandaag begint de voorverkoop van het International Film Festival Rotterdam, dat plaatsvindt van 29 januari t/m 8 februari. Vijftien films waar de Volkskrant reikhalzend naar uitkijkt.
De representatie van de Holocaust in fictie is al decennialang onderwerp van debat. Tegelijk wordt ons beeld van de Holocaust voor een groot deel bepaald door de fictiefilms die erover zijn gemaakt. Deze essayfilm bestaat uit duizenden fragmenten uit die films, gemonteerd op een manier die patronen blootlegt. Visuele motieven die steeds weer terugkeren en in de collectieve verbeelding een eigen narratief zijn gaan vormen van de Holocaust. EvD
In dit bedeesde speelfilmdebuut van de 29-jarige fotograaf James J. Robinson begint een non na de dood van een jongeman bij een bouwongeluk te twijfelen aan haar geloof. De manier waarop de kerk en de gemeenschap op die dood reageren, doet haar beseffen dat onder het glazuur van naastenliefde machtsspelletjes schuilgaan. Het azuurblauw van de habijten van de nonnen kleurt de tableau vivant-achtige shots in deze subtiele en geduldige film. EvD
Nino D’Angelo (68) is een Italiaanse charmezanger en acteur van Napolitaanse komaf. Op zijn 15de ging hij voortijdig van school en begon als ijscoverkoper en muzikaal bruiloftsvermaak. Uiteindelijk groeide hij uit tot de onderkoning van Napels, net onder Diego Maradona. Zijn grootste hits had hij in de jaren tachtig, maar Nino is nog steeds actief. Nu heeft zijn oudste zoon Tony, zelf filmregisseur, een liefdevol portret over zijn vader gedraaid, doorspekt met fraai archiefbeeld. Napels zoals je het nog nooit hebt gezien. RvS
Al 25 jaar is papierspecialist Yoo Man-su loyaal aan zijn werkgever. Maar het nieuwe management laat hem als een baksteen vallen zodra er bezuinigd moet worden. Wat doe je dan, in een moeilijke niche van de arbeidsmarkt? Solliciteren natuurlijk, en de competitie een kopje kleiner maken.
De onvolprezen Park Chan-wook (Oldboy, The Handmaiden), die met elk genre uit de voeten kan, combineert in het satirische No Other Choice grimmige misdaadscènes met fantastisch kolderiek gekluns. Een heerlijk uitzinnige film. PK
De sekte waarvan Ann Lee in de 18de eeuw aan het hoofd komt te staan, gelooft door lichamelijke extase dichter bij God te kunnen komen. Regisseur Mona Fastvold (The World to Come) maakt van Lees levens- en lijdensverhaal een wervelende trip, vol uitzinnige zang en dans. Actrice Amanda Seyfried smijt zich met lichaam en ziel in haar rol. Een ode aan vrouwelijk leiderschap verpakt in compromisloze en onvergelijkbare cinema. FS
Wint Brazilië, het jaar na de bekroning van I’m Still Here, prompt die tweede Oscar? Het zou terecht zijn. In de opvallend gelaagde politieke thriller van Mendonça Filho duikt een met het militaire regime in conflict geraakte professor (Wagner Moura, bekend van de serie Narcos) onder in de Braziliaanse stad Recife. Terwijl hij tijdens het carnaval van 1977 wordt achternagezeten door huurmoordenaars, hoopt hij het land uit te kunnen vluchten met zijn door Jaws (Tubarão) geobsedeerde zoontje. BB
De 75-jarige René is het liefst op zichzelf, tussen zijn hoog opgestapelde spullen. Maar elke week komt zijn broer Rob bij hem langs. Regisseur Tom Fassaert schetst de bijzondere band tussen zijn vader en oom, en toont hoe een traumatische jeugd (die hij eerder behandelde in A Family Affair) op verschillende manieren doorwerkt. Terwijl Rob en René samen op zoek gaan naar hun verdwenen vader, rijst de vraag: kun je losbreken van zo’n verleden? FS
Vader zoekt dochter op woestijnrave. Idealiter weet u vooraf niet meer over deze consequent verrassende filmtrip, die doet denken aan de ongepolijste actiethrillers uit de jaren zeventig (neem een Sorcerer) en tegelijk nóg verder buiten de lijntjes kleurt. De bedwelmende en gestaag verbrokkelende technosoundtrack van genrespecialist Kangding Ray is een volwaardig hoofdpersonage: Sirat oogt én klinkt alsof hij dwars door de aardkorst naar boven breekt. BJB
Een spookfilm zonder spoken, waarin de levens van vier meisjes die in verschillende tijden in hetzelfde Duitse landhuis hebben gewoond met elkaar worden vervlochten. Ze kennen elkaar niet direct, maar zijn in dit mystieke meesterwerk op intuïtief niveau verbonden. Mascha Schilinski wiegt zelfverzekerd tussen het heden en de jaren tachtig, veertig en tien van de vorige eeuw en toont hoe de (Duitse) geschiedenis vol variaties van onderdrukking, eenzaamheid en trauma keer op keer weer rijmt. BJB
De geest van een weduwnaar reïncarneert in een stofzuiger, maar laat u zich niet afschrikken door die ogenschijnlijk krankjorume premisse. Laat u zich er ook niet te veel door aanmoedigen: zó cultwaardig dol is A Useful Ghost niet. De kracht van deze gelaagde Thaise komedie schuilt juist in de normalisering van het absurde, terwijl bespiegelingen over herinneringen aan de liefde ontroeren à la Eternal Sunshine of the Spotless Mind. BJB
Met haar speelfilms bewees Lucrecia Martel (Zama) zich als chroniqueur van postkoloniaal Argentinië. Dit doorwrochte documentairedebuut, over de nasleep van de moord op de inheemse leider Javier Chocobar om een stuk land, bevestigt die status. Een combinatie van rechtbankscènes (waarin de verdachten van een mijnbouwbedrijf terechtstaan) en een fraaie duik in Chocobars gemeenschap geven een diepgravend antwoord op de vraag wie eigenaar is van het land op deze aarde – en hoe dat wordt bepaald. BJB
Knappe, unheimliche en gaandeweg ook metafysische verfilming van de gelijknamige videogame. Onderweg naar zijn vriendin raakt het niet bij naam genoemde hoofdpersonage klem in een akelig korte tijd- en ruimtelus: alsmaar belandt hij in dezelfde verlaten metropassage. Alleen door aandachtig om zich heen te kijken – is iets aan de plek veranderd of niet? – kan hij dichterbij de uitgang komen. Waarom gebeurt dit? Welke ontwikkeling maakt ‘de verloren man’ zelf door tijdens al die herhalingen? KT
Het idee van een in één shot geschoten film werd zelden zo meeslepend uitgevoerd als door deze intelligente actiethriller, gesitueerd in een door drugskartels en corrupte politie geplaagd havengebied aan de rand van Buenos Aires: een labyrint waaruit hoofdpersonage Galgo, net uit de gevangenis en nu al eindeloos opgejaagd, alsmaar niet weet te ontsnappen. Marchiori’s regie en cameravoering zijn even spectaculair als de fysieke prestatie van hoofdrolspeler Sergio Podeley. Geen hindernis houdt hen tegen. KT
Verpletterende slow cinema-hallucinatie van de maker van olifantenkerkhoffilm Cemetery (2020). Alsof je met oog en oor wordt opgeslokt door de echo van een vulkaanuitbarsting, zoiets doet het dialoogloze, nauwelijks te vatten Krakatoa. Gids in dit uit lava en seismische flitsen samengebalde droomlandschap is een Javaanse visser, eenzaam op de oceaan, mogelijk de laatste man op aarde, die na een schipbreuk afdaalt naar het hart van de aarde. Op het IFFR ook te ervaren als installatie. KT
De Canadese beeldend kunstenaar Charlotte Zhang maakt haar fascinerende regiedebuut met dit even experimentele als poëtische werk, rond twee bevriende kruimelcriminelen die zich staande proberen te houden in het door vleestekort en gemuteerde kakkerlakken geplaagde Los Angeles van 2028 – vlak voor aanvang van de Olympische Spelen. Buddyfilm, parabel, underground-documentaire en metropoolsymfonie, nachtdwalingen en joy rides: Zhang mengt allerlei genres en impressies tot een zintuiglijk, non-lineair toekomstvisioen dat uiterst concreet en actueel aanvoelt. KT
Source: Volkskrant