De lezersbrieven! Over fraude in de zorg, Donald Trump, een nieuwe focus op economische bedrijvigheid, negen tinten rechts, humor als afweermechanisme, tot slaaf gemaakte huisdieren en de vraag of we de opkomst van AI- artiesten wel zo erg moeten vinden.
Donderdag 15 januari werd het centrum van Utrecht opgeschrikt door een grote explosie. De materiële schade was enorm. Gelukkig geen doden of zwaargewonden, en ik hoop dat alle vermiste katten ook snel herenigd kunnen worden met hun baasjes.
In een tijd waarin kritiek en gemopper in Nederland vaak de boventoon voeren, lijkt het mij goed om ook stil te staan bij wat indrukwekkend goed functioneert. Ik hoorde dat het calamiteitenhospitaal bij het UMC Utrecht binnen 23! minuten volledig operationeel was. Iedereen die opgeroepen werd was er in die korte tijd.
Deze professionaliteit geeft mij vertrouwen. Het laat zien hoe waardevol onze zorgverleners en hulpdiensten zijn op momenten waarop elke minuut telt.
Het mooiste is natuurlijk dat het hospitaal uiteindelijk niet nodig bleek.
Tegen die achtergrond is het ronduit beschamend dat juist deze mensen die dag en nacht klaar staan steeds vaker te maken krijgen met agressie en respectloos gedrag. Mensen die zo hun best doen om anderen te helpen zouden nooit moeten nadenken over hun eigen veiligheid tijdens het werk.
Misschien is het tijd dat we naast kritiek ook eens wat vaker hardop onze waardering uitspreken.
Ilona Dekker, Nieuwegein
Na regelmatig artikelen over fraude in de gezondheidszorg te hebben gelezen, vraag ik mij af: hóe dan?! Hoe kan het dat op dag één niet meteen duidelijk is dat de stagiaire/nieuwe ‘collega’ dat niet is?
Ik heb vanaf midden jaren zeventig tot aan mijn pensionering hbo- en mbo- stagiaires begeleid in zowel algemene als universitaire ziekenhuizen, verpleeghuizen, de wijk, et cetera, met daarbij - ook persoonlijk contact met de stagebegeleiders vanuit de diverse opleidingen, en met collega’s over het al dan niet voldoende functioneren.
Elke zorgmedewerker – dus ook de fysio, de dokters, de maatschappelijk werkers, de voedingsassistentes et cetera – kon vrijwel direct de sterke en zwakke punten van een nieuwe stagiaire benoemen. Dus wat gaat er nu dan zo vreselijk mis?
Zeker, het is druk in de zorg, maar dat was het een paar jaar geleden ook. En dat is het eigenlijk altijd wel geweest.
Mariska Jansen, Harlingen
In Davos zagen we een knap geregisseerd spelletje ‘good cop, bad cop’ om de geplande Groenlandse juwelenroof door de Amerikaanse president Donald Trump te voorkomen. Navo-chef Mark Rutte slijmde erop los en toonde veel empathie, terwijl Commissie-voorzitter Ursula von der Leyen dreigde met zware sancties en inzet van de bazooka.
Op korte termijn lijkt het gevaar van agressie en landjepik door Trump geweken. Helaas loopt de potentiële dader nog steeds vrij rond.
Meindert Haveman, Maastricht
Laten we Donald Trump ontvoeren en berechten in Scheveningen. Moet lukken om hem veroordeeld te krijgen. En dan het bestuur van de Verenigde Staten overnemen.
Lieneke van der Schoot, Breda
De aandacht is nu helemaal, en terecht, gevestigd op Iran. Wat daar gebeurt is meer dan verschrikkelijk. In Nood-Korea is een ook meer dan verschrikkelijk regime al ruim 70 jaar aan de macht. Grijp daar eens in zou ik zeggen.
Jaap van Eijk, De Bilt
Hoogleraar ethiek van instituties Ingrid Robeyns schreef: ‘Economische bedrijvigheid is er om te zorgen dat mensen een goed leven kunnen leiden, in een rechtvaardige samenleving, binnen de grenzen van de planeet’.
Ondernemers, multimiljonairs en multimiljardairs zijn daarmee bezig, maar op een andere manier dan Robeyns zal bedoelen. Goed leven is belangrijk, ja voor mij; rechtvaardig is ‘wie hard werkt dwingt succes af’ en vergaart kapitaal door winstmaximalisatie; van klimaatverandering heb ik in een van mijn huizen in de bergen geen last.
Om ondernemers samen met werknemers werkelijk aan het werk te zetten aan een economie binnen de grenzen van de planeet, moeten we die grenzen duidelijk en onweerlegbaar vastleggen. Vervolgens kunnen we eisen: om binnen de grenzen van de planeet te blijven mag je niet meer dan een vastgesteld aantal tonnen CO2 per jaar veroorzaken, soort gemiddelde in de wereld, dat de planeet nog aankan. Heb je de jou toegestane hoeveelheid uitgestoten, dan kan je met je geld niets meer kopen.
Alleen dan verandert de focus van meer geld naar meer sociale rechtvaardigheid.
Luc Meuwese, Den Haag
Wie had het ooit kunnen denken... nóg een rechtse partij in de Tweede Kamer. We hadden al de SGP (religieus rechts), het CDA (rekkelijk rechts), de VVD (rammelend rechts), de BBB (ruraal rechts), FvD (restauratief rechts), JA21 (radicaalrechts), 50plus (roestig rechts), de PVV (rabiaat rechts) en nu dus de jongste spruit, Groep Markuszower/NVA (rebellerend rechts).
Negen tinten rechts. Zou er nog een nieuwe smaak bij kunnen? Werkelijk álle kiezers smachten inmiddels naar redelijk rechts.
Boudewijn Otten, Groningen
Hulde voor de manier waarop Paulien Cornelisse in haar column met humor haar ellendige bijwerkingen van chemotherapie van zich afschrijft. Humor is een goed afweermechanisme in de omgang met ellende die op je afkomt, maar niet iedereen is in staat om er zo mee om te gaan.
De manier waarop Cornelisse dit doet verdient wat mij betreft alle lof. En dat ze van deze narigheid weer iets kan maken waar ik om moet lachen, is bewonderenswaardig.
Dick Kramer, Leusden
Twee artikelen in de krant over het leed dat we dieren aandoen, met een enorme blinde vlek voor huisdieren. Een artikel spreekt over de aantasting van de primaire levensbehoefte van landbouwdieren. Geldt dat dan niet voor huisdieren?
Kunnen we alsjeblieft ook stoppen met het castreren en steriliseren van huisdieren, zodat zij ook mogen voldoen aan hun primaire behoefte om zich voort te planten? Mogen roedeldieren (honden) weer in een roedel leven?
Zullen we afspreken dat dieren niet meer aan lijntjes uitgelaten worden? Dat ze niet meer in huizen, bakken of kooien gehouden worden, omdat dit gemakkelijker is voor hun baasjes? Maar vooral dat mensen geen ‘baasjes’ meer mogen zijn van tot slaaf gemaakte huisdieren?
A. van Kempen, Leiden
De opkomst van AI-artiesten zoals Led Babylon en Sienna Rose heeft de muziekwereld op scherp gezet. Producties klinken waanzinnig strak, gelaagd en emotioneel overtuigend. Maar meteen barst de discussie los: is dit nog wel echte muziek? Mag een algoritme een artiest zijn? Voor sommigen voelt het als bedrog. Toch is die verontwaardiging misschien minder nieuw dan we denken.
Muziek is altijd een spel geweest tussen techniek en mens. Al decennialang bepalen producers, technici en ‘nerds achter de mengtafel’ het uiteindelijke geluid. Vaak waren het juist mensen die geen instrument konden bespelen en niet konden zingen, maar wel precies wisten hoe je een sound bouwt die miljoenen raakt.
Artiesten kregen vervolgens de uitdaging om dat studiowerk live zo goed mogelijk te benaderen. De magie zat niet alleen in de performance, maar ook in de technologie erachter.
Daarom is het idee dat ‘ingeblikte’ muziek puur en eerlijk zou zijn een illusie. Vinyl, cd, streaming: het zijn allemaal vormen van vastgelegde werkelijkheid, gemonteerd, geperfectioneerd en gefilterd. Ook dat is een vorm van ‘fake’.
De ultieme vorm van muziek blijft live: adem, spanning, imperfectie en interactie met het publiek. Dáár ontstaat betekenis. Daar ligt nu een nieuwe uitdaging.
We staan aan de vooravond van een tijdperk waarin superieure, gealgoritmiseerde producties ontstaan uit computers en neurale netwerken. Niet langer is de vraag of dat mag, maar wie het aandurft om het live waar te maken. Net zoals vroeger artiesten moesten vechten om hun studiogeluid op het podium te reproduceren, zullen muzikanten nu AI-geproduceerde perfectie moeten benaderen met echte handen, echte stemmen en echte fouten.
Misschien dwingt AI ons terug naar de kern. Als alles technisch kan, wordt live weer het onderscheidend. Geen presets, geen oneindige lagen, maar timing, expressie en lef. De computer kan componeren, arrangeren en produceren, maar het publiek wil nog steeds voelen dat er iets gebeurt dat maar één keer bestaat.
Clemens de Lange, Delft
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant