De Groenlandcrisis is deze week na onderhandelingen tussen Mark Rutte en Donald Trump grotendeels bezworen. Moeten we de secretaris-generaal van de Navo dankbaar zijn? Volkskrant-lezers reageren.
Wordt het niet eens tijd dat we met z’n allen, ja óók u Volkskrant-lezer, Mark Rutte met een luid applaus eren en danken voor zijn superieure optreden achter de schermen? Gepokt en gemazeld in de slangenkuil van het Binnenhof blijkt hij de enige die de boa constrictor van het Vrije Westen zo kan bezweren dat hij – althans voorlopig – terug in zijn mandje glijdt.
Alléén onze Mark kan dat. Hoor ik daar een begin van een aanzwellend applaus?
Bart Kraak, Amsterdam
De VVD roemt het onderdanige gedrag van Mark Rutte. Het frame is dat Donald Trump dankzij Rutte Groenland niet zal binnenvallen. De werkelijkheid is anders. Europa heeft eindelijk een rode streep getrokken door eensgezind en serieus te dreigen met heffingen van Amerikaanse producten. Het is deze taal die Trump wel verstaat, en niet de onderdanigheid van Rutte.
Ronny van de Water, Amsterdam
Hieperdepiep voor de Trumpfluisteraar van de Navo. Een handelsoorlog afgewend, de soevereiniteit van Groenland gered! Je wil niet pessimistisch zijn, maar toch…
Niemand weet wannéér, maar iedereen weet dát het gaat gebeuren. Ook Mark Rutte zal belanden op de lange lijst van Trumpgetrouwen die op een dag te horen kregen: ‘You’re fired!’
Die lijst telt inmiddels minstens 25 namen waaronder niet de minsten: Mike Pence (vicepresident), Bill Barr (minister van Justitie), John Bolton (nationale veiligheidsadviseur), Steve Bannon (campagnestrateeg), Sarah Huckabee (Witte Huis-woordvoerder).
Europa, word wakkerder. Iedereen kan inmiddels immers weten dat je morgen niet kunt vertrouwen op de woorden van vandaag van The Orange Man.
Wanneer? Ik zet mijn geld op de midterms.
Ludo Grégoire, Leiden
Columnist Sander Schimmelpenninck heeft duidelijk geen waardering voor Mark Rutte. Dat maakt hij keer op keer duidelijk. Een slijmbal is nog zijn mildste uitdrukking voor Mark Rutte.
Die slijmbal heeft toch maar weer goed meegeholpen de wereld wat rustiger en veiliger te maken.
Als Sander op de van hem bekende manier en met zijn insteek en oordeel zich in de positie van Mark Rutte met diezelfde wereld zou bemoeien, waren we waarschijnlijk al in oorlog met elkaar.
J. Verduyn, Best
Nu duidelijk is dat de secretaris-generaal van de Navo wederom een huzarenstukje van formaat geleverd heeft door meer dan alleen de scherpste randjes van de escalatie tussen Trump, de Navo, de EU en niet in de laatste plaats Denemarken en Groenland af te halen, zijn excuses van Jesse Klaver (‘Dear Mark, stop met het geslijm’) aan Rutte op z’n plaats.
De crisis is niet voorbij. Rutte is vooralsnog niet de redder van de vrije wereld. Maar hij heeft wel de eerste noodzakelijke resultaten daarvoor binnengehaald. En daar kan Klaver helemaal niets tegenover zetten.
Joël Andoetoe, Praag (Tsjechië)
Het geslijm van Mark Rutte is een effectieve strategie gebleken. Wie zich als een kind gedraagt, vraagt nou eenmaal om een bijpassende aanpak.
Mijn moeder hanteerde vroeger iets soortgelijks: ze zei altijd dat ik zo goed koffie kon zetten. De beste koffie! En wat heb ik in mijn jeugd veel koffie gezet.
Nienke Padberg, Richmond, Virginia (VS)
Wereldwijd wordt Mark Rutte als secretaris-generaal van de Navo geprezen voor zijn beïnvloeding van Donald Trump in de kwestie Groenland. In de krant van vrijdag wordt daarover grotendeels gezwegen. Dat vind ik kinderachtig, alsof iemand die niet bij de politieke kleur van de krant past geen waardering verdient.
Kees Bouma, Groningen
De opluchting die gevoeld wordt nadat ‘Trumpfluisteraar’ Mark Rutte de Amerikaanse dreiging rond Groenland lijkt te hebben afgewend, doet mij denken aan de triomfantelijke uitspraak ‘Peace for our time’ waarmee de Britse premier Neville Chamberlain in 1938 het Verdrag van München beschreef, waarbij Hitler vrede beloofde in ruil voor Sudetenland. We weten allemaal hoe lang die vrede geduurd heeft. Zolang het ongeleide projectiel Donald Trump in het Witte Huis zit, dient de rest van de wereld waakzaam te blijven en vooral geen duimbreed toe te geven.
Marlies Jansen, Oegstgeest
In het tijdperk-Trump doen persoonlijke relaties ertoe in de diplomatie, zo lees ik in de Volkskrant. Een opvallende zin, want een fors understatement, lijkt mij. Persoonlijke relaties ‘doen er niet toe’, ze zijn een noodzakelijke voorwaarde, het fundament voor internationale diplomatie, gebaseerd op wederzijds respect en de bereidheid en het vermogen te luisteren naar de belangen van de ander.
In het tijdperk-Trump hebben ze echter vooral bestaan uit knievallen, buigen, onderdanigheid, pleasen, vleierijen, ophemelen, et cetera. Het smeeroliemannetje Rutte is daar een opzichtige en doorzichtige representant van. Dit alles om niet de toorn van een onvolwassen, boze kleuter – nog niet in staat tot emotieregulatie en zelfreflectie –, vermomd als president van de VS, te wekken. Angst als de bron van relatiebeheer vanwege afhankelijkheid en verschil in macht. En soms heeft het (tijdelijk?) effect.
Er lijkt binnen Europa sprake van een voorzichtige kentering, vanuit het besef dat het steeds weer ruimte geven aan een megalomane pestkop vooral leidt tot meer pestgedrag. Het is een ijzeren wet: gedrag niet begrenzen, betekent belonen van gedrag en leidt onherroepelijk tot meer van dat gedrag. Juist een onvolwassen, egocentrische kleuter kijkt hoe ver hij kan gaan.
Ruud Joppen, Nijmegen
Wat een doelmatig duo toch: Donald en Mark. Goethe begreep het: ‘Ik ben een deel van die kracht, die steeds het kwade wil en steeds het goede voortbrengt.’ En: ‘Alle wegen banen zich voor mij, omdat ik in nederigheid wandel.’ Die Rutte gaat het nog ver schoppen …
Reinder van der Heide, Rotterdam
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant